Σάββατο, 26 Μαΐου 2012

Πειρατὲς στὸ Αἰγαῖον


(Τμῆμα χάρτη ποὺ τιτλοφορεῖται ἀπὸ τὸν δημιουργό του τὸν Janssonius Joan. "Μακεδονία, πατρίδα τοῦ Μ. Ἀλεξάνδρου". Φιλοτεχνημένος μεταξὺ τῶν ἐτῶν 1649-60)


   Κατὰ τοὺς χρόνους τῆς τουρκοκρατίας ἡ ἀδυναμία τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας νὰ προστατέψῃ διὰ θαλάσσης τὶς ὑπόδουλες χῶρες, ἔδωσε τὴ δυνατότητα σὲ πειρατὲς νὰ ἀναδειχθοῦν σὲ μάστιγες τῶν παραλίων τῆς Μεσογείου καὶ ἰδιαίτερα τοῦ Αἰγαίου.
Οἱ παλαιότερες πληροφορίες ποὺ ἔχουμε περὶ πειρατεῖας στὰ παράλια τῆς Μακεδονίας, προέρχεται ἀπὸ τὸν κώδικα Morozini ποὺ βρίσκεται στὰ ἀρχεῖα τῆς Ἐνετικῆς Γερουσίας.
Ἡ Κασσάνδρα ἀκόμη καὶ μετὰ τὴν ἂλωση τῆς Θεσσαλονίκης ἀπὸ τοὺς Τούρκους τὸ 1430, ἐξακολούθησε νὰ βρίσκεται ὑπὸ τὴν Ἐνετική κυριαρχία καὶ ἀποτελοῦσε ἰσχυρὴ ναυτικὴ βάση της, στὸ Βόρειο Αἰγαῖο. Ἀπὸ τὴ βάση αὐτὴ λοιπὸν ἀπέπλευσε ὁ Ἐνετός πλοίαρχος Petro Zen ἐπικεφαλής ἰσχυρῆς ναυτικῆς μοίρας ἀποτελούμενης ἀπὸ 10 γαλέρες καὶ προέβηκε τὸ 1425 σὲ φοβερὴ πειρατικὴ ἐπιδρομὴ στὰ παράλια τῆς Ἰερισσοῦ στὴ Χαλκιδική.

Πέμπτη, 24 Μαΐου 2012

Κωνσταντῖνος Μπουκουβάλας ἢ καπετὰν Πετρίλος.


Κωνσταντῖνος Μπουκουβάλας (1877-1932)


  Γεννήθηκε τὸ 1877 στὸ Γύθειο καὶ ἦταν ἀπόγονος τῆς ἔνδοξης οἰκογένειας κλεφταρματωλῶν, τῶν Μπουκουβαλαίων. Τὸ 1898 βγῆκε ἀπὸ τὴ σχολὴ Εὐελπίδων ὡς ἀνθυπολοχαγὸς καὶ κατατάχθηκε στὰ ἐθελοντικὰ σώματα τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγῶνος.

Δευτέρα, 21 Μαΐου 2012

Ἀνάχαρσις & The Travels of Anacharsis


Θεσσαλία 1789

Ὁ Ἀνάχαρσις ἦταν Σκύθης ἡγεμόνας καὶ σοφὸς τοῦ 6ου αἰῶνα π.Χ., γιὸς τοῦ Γνούρου. Ἐπηρεασμένος ἀπὸ τὴν Ἑλληνικῆς καταγωγῆς μητέρα του, ἒγινε θαυμαστής τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ. Ἐγκατέλειψε τὴ χώρα του γιὰ νὰ ταξιδέψῃ, μὲ στόχο τὴν ἐπιδίωξη τῆς γνώσης, καὶ ἦρθε στὴν Ἀθῆνα περίπου τὸ 589 π.Χ., μία ἐποχὴ ποὺ ὁ Σόλων ἦταν ἀπασχολημένος μὲ τὰ νομοθετικὰ μέτρα. Οἱ δύο ἂντρες ἒγιναν φίλοι.

Στὴ συνομιλία του ἦταν ἀστεῖος καὶ εἰλικρινής, καὶ ὁ Σόλων καὶ οἱ Ἀθηναῖοι τὸν δέχτηκαν ὡς φιλόσοφο. Ὁ τραχύς καὶ ἐλεύθερος λόγος του, ἒγινε παροιμιώδης στοὺς Ἀθηναίους ὡς <<Σκύθου λόγοι>>.

Ὁ Ἀνάχαρσις ἦταν ὁ πρῶτος ξένος ( Μέτοικος ) ποὺ ἒλαβε τὰ προνόμια τῶν Ἀθηναίων πολιτῶν. Ἀναφέρθηκε ἀπὸ ὁρισμένους ἀρχαίους συγγραφεῖς ὡς ἓνας ἀπὸ τοὺς ἑπτὰ σοφοὺς τῆς Ἑλλάδος καὶ λέγεται ὃτι μυήθηκε στὰ Ἐλευσίνια Μυστήρια τῆς Μεγάλης Θεᾶς, ἓνα προνόμιο ἀπαγορευμένο σὲ ἂτομα ποὺ δὲν μιλοῦν ἂπταιστα ἑλληνικά.
Ὁ Κροῖσος τὸν κάλεσε στὶς Σάρδεις. Πολλοὶ Ἓλληνες (Διογένης ὁ Λαέρτιος, Λουκιανός κ.ἂ.) ἀσχολήθηκαν μὲ τὰ ἀποφθέγματά του, καὶ ἐθαύμασαν τὴν ὀξύνοιά του, τὴν εὐθυβολία τῆς σκέψης του καὶ τὴν ὀξύτατη ἀντίληψή του περὶ τὰ ἑλληνικά πράγματα. Ἀπὸ τὶς ἐννέα ἐπιστολές του, τὴν πέμπτη τὴν μετέφρασε ὁ Κικέρων.

Ὁταν ἐπέστρεψε στὴν πατρίδα του ἐπιχείρησε νὰ εἰσαγάγῃ τὸν ἑλληνικὸ πολιτισμό, ὡς καὶ τὴν λατρεία τῆς θεᾶς Δήμητρας, ἀλλὰ δολοφονήθηκε ἀπὸ τὸν ἀδερφό του, Σαύλιο,γιατὶ τὸν θεώρησε προδότη τῆς παράδοσής τους. Ὁ Λουκιανὸς ἒγραψε δύο διαλόγους γιὰ τὸν Ἀνάχαρση, τὸν "Ἀνάχαρσιν" καὶ τὸν "Σκύθην".

 

Λακωνία 1789
 
Ο ΝΕΟΣ ΑΝΑΧΑΡΣΙΣ

Τὸ 1788 ὁ Jean Jacques Barthelemy (1716-1795), κλασικός λόγιος καὶ Ἰησουίτης, δημοσίευσε τὰ ταξίδια τοῦ Ἀναχὰρσιδος τοῦ Νεότερου στὴν Ἑλλάδα. Ἡ 4τομη ἐργασία του ἦταν ἀπὸ τὰ πρῶτα ἱστορικὰ - ταξιδιωτικὰ βιβλία, τὰ ὁποῖα εἶχαν συμβάλλει κατὰ πολὺ, στὴν ἀνάπτυξη τοῦ φιλελληνισμοῦ στὴ Γαλλία ἐκείνη τὴν ἐποχή.

Τὸ βιβλίο πέρασε ἀπὸ πολλὲς ἐκδόσεις, ἀνατυπώθηκε στὶς Ἠνωμένες Πολιτεῖες καὶ μεταφράστηκε στὰ γερμανικὰ καὶ ἂλλες γλῶσσες. Ἐνέπνευσε τὴν Εὐρωπαϊκὴ συμπάθεια γιὰ τὸν ἑλληνικό λαὸ καὶ τὸν ἀγῶνα γιὰ τὴν ἀνεξαρτησία του.

Ὁ Ρήγας Φεραῖος ἒκανε τὴ μετάφραση στὰ ἑλληνικά τοῦ Voyage du jeune Anacharsis en Grece, τοῦ ἀββᾶ J. Barthelemy, μαζὶ μὲ τὸν γιατρὸ Γεώργιο Σακελάριο, στὴ Βιέννη τὸ 1797.

 Στὸ books.google μπορεῖτε νὰ διαβάσετε τὸ 4τομο ἒργο "Travels of Anacharsis the younger in Greece" τοῦ Jean-Jacques Barthélemy....


Σάββατο, 19 Μαΐου 2012

Ποδοσφαιρικὴ ὁμάδα “Πόντος”


Ποδοσφαιρική ομάδα “Πόντος”
Απαγχονίστηκαν, για να τιμήσουν την φανέλα τους


Στα όνειρά μου έρχεται συχνά η μακρινή φωνή της μάνας τρελής στους έρημους δρόμους(1) και με ρωτάει με παράπονο αν κλαίνε ακόμα τα ματοπήγαδα(2).

Με ρωτάει για κάποιους πραγματικούς ήρωες του ποδοσφαίρου. Ήταν παιδιά της γης του Πόντου. Δεν έπαιξαν ποτέ σε μεγάλες οργανώσεις. Δε λατρεύτηκαν ποτέ ως θεοί από το αφιονισμένο πλήθος, δεν είδαν ποτέ τους οπαδούς να γεμίζουν πλατείες και να κλείνουν δρόμους για να εκδηλώσουν την εθνική υπερηφάνεια τους (τι χυδαίες που φαίνονται, ορισμένες φορές, οι λέξεις).

Οι ήρωες (αν ακόμα έχουν νόημα οι λέξεις) της ομάδας “Πόντος” ήταν καθηγητές, μαθητές και απόφοιτοι του κολεγίου Ανατολία(3) της Μερζιφούντας. Οι μαθητές αποφάσισαν να τιμήσουν την φανέλα τους και γι' αυτό, παρά την τρομοκρατία και τις απειλές των Κεμαλικών, αγωνίστηκαν με εμφάνιση που θυμίζει την Γαλανόλευκη (άσπρες και γαλάζιες ρίγες) και στην μέση το γράμμα "Π".

Αυτό θα αποτελέσει την βασική κατηγορία των Κεμαλικών, οι οποίοι θα οδηγήσουν τους Έλληνες αθλητές στο “δικαστήριο” με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας (12 Φεβρουαρίου 1921) και τον Ιούνιο του ίδιου χρόνου θα απαγχονιστούν στην Αμάσεια(4).

Η μάνα τρελή στους έρημους τους δρόμους με ρωτάει απεγνωσμένα αν μιλάνε γι' αυτούς τους ήρωες του ποδοσφαίρου και της Πατρίδας στις δεκάδες τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές. Μήπως αναφέρουν ένα μονόστηλο οι δεκάδες αθλητικές εφημερίδες ή τους μνημονεύουν όλα εκείνα τα τέρατα της μνήμης, που θυμούνται ακόμα και το δευτερόλεπτο που σημειώθηκε κάποιο γκολ, σε κάποιον αγώνα, πριν τριάντα χρόνια (ήταν, βλέπετε, πολύ σοβαρό γεγονός για τη μετέπειτα ζωή τους). Μήπως κάποια κινηματογραφική ταινία; κάποιο βιβλίο; ή έστω κάποιο τραγουδάκι τους αναφέρει;

Κατεβάζω ντροπιασμένος το κεφάλι μου.

Μου λέει και μου ξαναλέει τα ονόματα, μήπως και τα έχω ακούσει σε κάποια ιαχή των φιλάθλων
Γ. Θεοχαρίδης,
Χ. Γεωργίου,
Α. Συμεών,
Α. Παυλίδης,
Σ. Ανανιάδης

Κατεβάζω ακόμα πιο ντροπιασμένος το κεφάλι μου.

Τότε εκείνη ανεβάζει το τόνο της φωνή της και ωρύεται:

“Τι ηρωικότερο έχει να επιδείξει το Ελληνικό και το παγκόσμιο ποδόσφαιρο απ' αυτούς τους ήρωες; Καλά οι ξένοι, αλλά τι θα πείραζε, όλες τις Ελληνικές ομάδες, να αγωνιστούν για μία μόνο αγωνιστική, με ένα περιβραχιόνιο με το γράμμα "Π";


Κατεβάζω και άλλο το κεφάλι μου.

Κάθε 19 Μαΐου, ημέρα μνήμης της γενοκτονίας των Ποντίων, θα ξανάρθει η μάνα τρελή στους έρημους τους δρόμους και με τον αλαφροήσκιωτο τρόπο της θα με ξαναρωτήσει: “γιατί κλαιν τα ματοπήγαδα;” και ακόμα δεν έχω βρει απάντηση. Μήπως κανένας από σας γνωρίζει;

Τι είδανε και κλαίνε αυτά τα πεγαδομάτε;

__________________
(1) στίχος από το ποίημα στο Νίκο Ε…1949 (Παρενθέσεις), του Μανόλη Αναγνωστάκη.
(2) κλαίν τα πεγαδομάτε (ματοπήγαδα, τα στόμια των πηγαδιών) στίχος από τον ιερότερο θρήνο του Ελληνισμού: το “Τσάμπασιν” (Πόντος).
(3) Το Αnatolia college in Merzifon ιδρύθηκε το 1886. Το 1924 διέκοψε τη λειτουργία του στη Μερζιφούντα και μεταφέρθηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου και λειτουργεί ως και σήμερα. Η Μερζιφούντα (Μερζιφώνη, Ηλιούπολις) αναφέρεται από τον Στράβωνα για τα περίφημα ιαματικά λουτρά της. Χτίστηκε το 222 π.Χ., στα ερείπια της πόλης Φαζιμούντας, ανάμεσα στους ποταμούς Σκύλακα και Άλυ. Πολλοί τη θεωρούν και ως τη γενέτειρα της Αγίας Βαρβάρας.
(4) Πρόκειται για την πατρίδα του αρχαίου Έλληνα γεωγράφου Στράβωνα (63π.Χ – 23μ.Χ)


Ιερά μνήμη ημών των Ποντίων

Τετάρτη, 16 Μαΐου 2012

Οἱ πρῶτες φωτογραφίες τῆς Ἀκροπόλεως, τὸ 1839



Στὶς 19 Αὐγούστου τοῦ 1839 ἡ γαλλικὴ κυβέρνηση ἀναγνώρισε ἐπίσημα καὶ «πρόσφερε ἐλεύθερα στὸν κόσμο», τὴ φωτογραφικὴ μέθοδο ποὺ εἶχε ἐφεύρει ὁ ζωγράφος Loois Dagoerre. Ἦταν τὸ τέλος μιᾶς μακρότατης διαδρομῆς πολλαπλῶν ἐφευρέσεων, ποὺ ὁδήγησαν στὴν ἀνακάλυψη τοῦ συναρπαστικοῦ συστήματος φωτο-γραφῆς. Ἡ ἀναγνώριση τῆς μεθόδου τοῦ Dagoerre  -ἡ δαγγεροτυπία-   ἦταν ἡ λιγότερο εὒχρηστη ἀπὸ ἀνάλογες μεθόδους ποὺ εἶχαν ἐφεύρει, τὴν ἲδια ἐκείνη χρονιά, ὁ Γάλλος Hypolite Bayard καὶ ὁ Ἂγγλος William Fox Talbot.

Οἱ πρῶτες δαγγεροτυπίες ἒγιναν στὴν Ἑλλάδα τὸ τελευταῖο δεκαήμερο τοῦ Ὀκτωβρίου 1839, ἀπὸ τὸν Ἐλβετό, καναδικῆς ὑπηκοότητας, Pierre Gaspard Jolly-de Lotbiniere. Ἀκολούθησαν καὶ ἂλλοι ξένοι περιηγητές-φωτογράφοι ποὺ ἒφταναν ἐδῶ, καθ' ὁδόν πρὸς τὴν Αἲγυπτο, τοὺς Ἁγίους Tόπους καὶ τὴ Μέση Ἀνατολή, ἀκολουθῶντας τὴ διαδρομὴ τοῦ «Μεγάλου Ταξιδιοῦ».






Ὁ Pierre Gaspard Jolly-de Lotbiniere, γεννήθηκε τὸ 1798 στὸ Frauenfeld καὶ πέθανε τὸ 1865 στὸ Παρίσι. Ἦταν ὁ πρῶτος ποὺ φωτογράφισε τὴν Ἀκρόπολη καὶ τὶς πυραμίδες τῆς Αἰγύπτου…
***
 
Καθημερινή, 23/11/2003, «Ἡ Ἀθῆνα τῶν πρώτων Ἀθηναίων φωτογράφων» Ἂλκης Ξ. Ξανθάκης.


Τρίτη, 8 Μαΐου 2012

1891. Προσπάθειες γιὰ ἐπιστροφὴ τῶν γλυπτῶν τοῦ Παρθενῶνα...


  

17.01.1891…
Καὶ διαβάζουμε στὴ Νέα Ἐφημερίς, ἀρ. φύλ. 17

« —Τὰ ἐλγίνεια μάρμαρα. Καθὰ ἐξ Ἀγγλίας ἀγγέλλεται, ὁ κ. Χάρρισων, ὁ διαπρεπὴς ἡγέτης φιλοσοφικῆς σχολῆς παγκοσμίου ἀναγνωρίσεως καὶ ὑποκινητὴς τοῦ ζητήματος τῆς ἀποδόσεως εἰς τὴν Ἑλλάδα τῶν ἐλγινείων μαρμάρων, ἀνενδότως ἐργάζεται πρὸς πραγματοποίησιν τῆς ἰδέας του καὶ πρὸς ἐξέγερσιν τοῦ δημοσίου φρονήματος ὑπὲρ τῆς Ἑλλάδος καὶ τῶν ἀρχαιολογικῶν αὐτῆς θησαυρῶν. Οὕτως ὁ κ. Χάρρισων ἐποιήσατο ἐσχάτως δευτέραν περὶ Ἀθηνῶν διάλεξιν μετ’ ἐπιδείξεως φωτογραφικῶν εἰκόνων προβληθεισῶν διὰ τῆς λυχνίας τοῦ ὀξυϋδρικοῦ ἀερίου. Ἀφ’ ἑτέρου δύο τῶν σοβαρωτέρων καὶ πολυπληθεστέρων διεθνῶν φιλολογικῶν συλλόγων τῆς Ἀγγλίας πρόκειται ν’ ἀναφερθῶσιν εἰς τὸ κοινοβούλιον καὶ εἰς τὸν πρωθυπουργὸν τῆς Ἀγγλίας καὶ νὰ ζητήσωσιν, ὅπως ἀποδοθῶσιν ἡμῖν τὰ ὑπὸ τοῦ Ἐλγίνου συληθέντα μάρμαρα.»

Τί ἒχει ἀλλάξει ἀπὸ τότε φίλοι μου;



Εἰκόνες ἀπὸ ἐδῶ,
 καὶ ἐδῶ!  
Ἡ ἐφημερὶς εἶναι ἀπὸ τὴν ψηφιοθήκη τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Παρασκευή, 4 Μαΐου 2012

Ὁ Γιουρμέτης ἢ Πασβάνογλου, ἒκανε σαπούνι τοὺς ἐχθρούς του!


Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΑΓΓΕΛΗΣ

ΔΕΝ φεύγουν εύκολα από το νου μας εκείνα τα κρεματόρια και τα σαπούνια του Νταχάου. Ήταν μια βαρβαρότητα που χαράχτηκε στη μνήμη της ανθρωπότητας. Ωστόσο εκατόν ενενήντα δύο χρόνια πριν, εδώ στην Ελλάδα, παρουσιάστηκε φαινόμενο σαπωνοποιήσεως ανθρώπων!
Ήταν ένας πολύ πονεμένος άνθρωπος που ήθελε να εκδικηθεί και εφάρμοσε τη μακάβρια αυτή μέθοδο, για να ξεκάμει τους εχθρούς του.
Ευρισκόμεθα γύρω στα 1810. Στα σκλαβωμένα Χανιά μπούκαραν κάθε τόσο οι αχαλίνωτοι Κρητότουρκοι αγάδες των γυρόχωρων. Μεγάλες παρέες, καβαλάρηδες, μαζί με τους ανθρώπους τους, ζαλισμένοι από το πιοτό. Κυνηγούσαν τους διαβάτες, έμπαιναν στα καφενεία, τα άδειαζαν -"όξω όλοι, Χριστιανοί, Tούρκοι"-, για να πιούν μόνοι τους καφέ πάνω στα άλογα. Πυροβολούσαν σταυρούς και μισοφέγγαρα και προκαλούσαν τον "Καραμανλή" τον Πασά να κατεβεί να τον κεράσουν μια σταλιά απ' τις φλάσκες τους.
Οι χοτζάδες, απέστρεφαν το πρόσωπό τους από του "μιαρούς και αιρετικούς", αυτούς που ήταν "δυσπειθείς τω Ιμάμ... μη ποιούντες ούτε τας υποχρεωτικάς πλύσεις" και πέρα από την περιτομή έγραφαν στα παλιά τους τα παπούτσια το Κοράνι όσο και το Ευαγγέλιο.
Και όμως, μέσα στην κόλαση αυτή, ένας άνθρωπος τόλμησε να εξοντώσει πολλούς προκλητικούς γενιτσαραγάδες. Τους... έψησε στα μεγάλα καζάνια του σαπωνοποείου του, στα Χανιά. Η ιστορία φαίνεται απίστευτη και δεν θα έπειθε κανέναν, αν εκείνος που την απεκάλυψε δεν ήτο άνθρωπος λίαν σοβαρός, ο Νικόλαος Ρενιέρης.

Ο Νικόλαος Ρενιέρης (1758-1847)
Ο Νικόλαος Ρενιέρης είχε γεννηθεί στο χωριό Παλαιά Ρούματα Χανίων. Παλαιάς ευγενούς οικογενείας γόνος. Οι ιστορικοί αναφέρουν ότι στο χωριό υπήρχε ως τις αρχές του περασμένου αιώνα, τουλάχιστον, ο πύργος της οικογενείας του. Ο ανιψιός του, γιος του αδελφού του, ήτο ο Μάρκος Ρενιέρης (1815-1897) καθηγητής πανεπιστημίου, αρεοπαγίτης, διοικητής της Εθνικής Τραπέζης και πρώτος πρόεδρος του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού. Ο Νικόλαος σπούδασε ιατρική στα πανεπιστήμια Μομπελιέ και Πίζας. Μόλις ξέσπασε η επανάσταση του '21, έφυγε από τα Χανιά, για τα Κύθηρα - ήταν ήδη 63 ετών-. Ήτο μέλος της Φιλικής Εταιρείας. Στην Γ' Εθνική Συνέλευση ήτο πληρεξούσιος της Κρήτης. Εξελέγη πρόεδρος της Δ' Βουλής, το 1827-28. Ήτο επίσης μέλος του "Πανελληνίου" συμβουλευτικού οργάνου του Καποδίστρια. Έλαβε μέρος στις επαναστατικές κινήσεις της Κρήτης ως αντιπρόσωπος του Κυβερνήτη. Διορίστηκε σύμβουλος Επικρατείας το 1834 και διετέλεσε γερουσιαστής το 1844.
 

Ο Νίκος Ρενιέρης, διατηρούσε ένα φαρμακείο στην πόλη των Χανίων και ως την ώρα δεν τον είχαν κακομεταχειρισθεί οι Tούρκοι. Tον συμπαθούσαν - τον αποκαλούσαν Δεττοράκι- γιατί δεν δέχθηκε να βοηθήσει ως γιατρός τον Οσμάν Πασά, τον Πνιγάρη, στην εκστρατεία κατά των Κρητοτούρκων. Αλλά αυτή είναι άλλη ιστορία του Ν. Ρενιέρη. Το φαρμακείο αυτό ήταν ένας μικρός πυρήνας της Χριστιανοσύνης. Δειλά-δειλά έφταναν ως εκεί για να μάθουν κάτι, για να πάρουν κουράγιο, οι διανοούμενοι Χριστιανοί της πόλης. Κάποτε έμπαινε και του φανέρωνε το μυστικό του κανένας κρυπτοχριστιανός αγάς.
Αλλά και Τούρκοι, πολλοί από τους ήσυχους νοικοκύρηδες των Χανιών έμπαιναν στο μαγαζί του, έπιναν μαζί του καφέ, άκουαν τη σοφή κουβέντα του και τις συμβουλές του.
Από κει περνούσε και ο λαδέμπορος Πασβάνογλους, μεγάλου κύρους Τούρκος της εποχής, ευγενής, αλλά και φανατικός μουσουλμάνος.


Xάνονταν Τούρκοι

Στη μεγάλη αποθήκη του Πασβάνογλου, στο φαρδύ δρόμο της Οβριακής, μαζεύονταν οι αγάδες της υπαίθρου, πουλούσαν λάδι, αγόραζαν σαπούνι. Όλοι είχαν απόλυτη εμπιστοσύνη στην εμπορική του συνείδηση και τον προτιμούσαν. Διατηρούσε βοηθούς και υπηρέτες, ανάμεσα στους οποίους ήταν και δυο γεροδεμένοι Ανωπολίτες, Γιουρμετάδες λεγόμενοι.
Εκείνη την εποχή, τις τουρκικές αρχές απασχολούσαν μυστηριώδεις εξαφανίσεις Τούρκων. Χάνονταν ένας - δυο κάθε τόσο μέσα από την πόλη και δεν μάθαινε κανείς ποτέ τι απόγιναν.
Οι δικοί τους τους γύρευαν παντού, αλλά του κάκου. Αν ήταν ατύχημα ή δολοφονία, κάπου θα βρισκόταν ένα πτώμα, ένα ίχνος τέλος πάντων. Αλλά τίποτα. Όσο περνούσαν οι μήνες και το κακό δεν κοβόταν η ανησυχία των Τούρκων έγινε φόβος. Μια αόρατη δύναμη εξαφάνιζε κυριολεκτικά, κάποτε έναν επίσημο αγά, κάποτε ένα γενίτσαρο, κάποτε
έναν επαγγελματία ή αλήτη.


Μια μέρα, στο φαρμακείο του Ρενιέρη, γινόταν λόγος για την εξαφάνιση κάποιου Σελίμ Αγά. Ο Πασβάνογλους, που καθόταν στο φαρμακείο, άκουγε με ζωηρό ενδιαφέρον την είδηση πως είχαν συλλάβει ως ύποπτο έναν Χριστιανό από το Ακρωτήρι, που τον είχε κακοποιήσει ο Σελίμ την προηγουμένη και τον βασάνιζαν για να μάθουν κάτι σχετικό με τις μυστηριώδεις εξαφανίσεις.
Μετά βγήκε έξω από το φαρμακείο, πήγε στον Κισλά και ειδοποιεί εμπιστευτικώς τον κρατούμενο να πει πως τη μέρα που χάθηκε ο Σελίμ εκείνος ήταν στο λαδομαγατζέ του Πασβάνογλου και δούλευε. Έτσι γλίτωσε.
 

Ο Ρενιέρης κατάπληκτος, ρώτησε τον Πασβάνογλου, γιατί βοήθησε τον Χριστιανό. Αλλ' αντί απαντήσεως πήρε μια πρόσκληση για ένα περίπατο έξω από το κάστρο:
"Πότε Δεττοράκι θα πάμε εις καμίαν εξοχήν να γλεντήσωμεν; Ήλθε η μέρα".
Πήραν ο αγάς ένα άλογο κι ο Ρενιέρης ένα γαϊδουράκι και ξεκίνησαν για το παλιό μοναστήρι της Αγιάς Τριάδος στο Ακρωτήρι. Στο μοναστήρι ο Πασβάνογλους φαινόταν συγκινημένος, ωστόσο μιλούσε επιτακτικά στους μοναχούς και έκρυβε μια ταραχή με έκδηλη προσπάθεια.
Ζήτησε από τον Ρενιέρη να επισκεφθούν την εκκλησία. Μπήκαν, λοιπόν, μ' έναν καλόγερο, περιεργάζονταν τις εικόνες μία - μία και σε μια στιγμή ο Ρενιέρης βλέπει κατάπληκτος τον Πασβάνογλου να παίρνει κρυφά μια εικόνα του Χριστού και να την κρύβει στα στήθεια του.
Το μεσημέρι κάθισαν έξω από το μοναστήρι σ' έναν ίσκιο να φάνε. Ο Πασβάνογλους έβγαλε την εικόνα του Χριστού, όρκισε το γιατρό "ό,τι ακούσει και ό,τι μάθει να το κρατήσει μυστικό εις όλην του την ζωήν" και άρχισε να διηγάται:



Δραματική εξομολόγηση

"Εγώ είμαι Χριστιανός από την Ανώπολιν Σφακίων Θεοχάρης Γιουρμέτης"
Δέκα χρόνων είπε, πριν 33 χρόνια, τον βρήκε ο δευτερντάρης των Χανιών και τον τούρκεψε. Τον ανάθρεψε στο σπίτι του και τον πάντρεψε με τη μοναχοκόρη του. Είχαν εγκατασταθεί όλοι στη Φιλιππούπολη που ήταν η πατρίδα του δευτερντάρη. Στη γέννα πέθανε η γυναίκα του και σε λίγο ο πενθερός του κι έμεινε αυτός κι ο γιος του. Αλλά η ατυχία του συνεχίσθηκε. Κι ο γιος του πέθανε αργότερα. Βάρυνε η ψυχή του. Δεν ήξερε τι να κάνει. Κάπου στα βάθη της μνήμης του υπήρχε το χωριό του, το σπιτάκι και οι γονείς του. Πούλησε λοιπόν ό,τι είχε και κατέβηκε στην Κρήτη. Πήγε άγνωστος ως την Ανώπολη Σφακίων και βρήκε έρημο το σπιτικό του. Τον πατέρα του τον σκότωσε ο γενίτσαρος Καυκαλάς, η αδελφή του πνίγηκε και τη μητέρα του την είχε σκοτώσει στο ξύλο ένας Τούρκος, γιατί την είχε ακούσει να καταριέται το φονιά.
Έμεινε λοιπόν στα Χανιά, άνοιξε λαδάδικο με μόνο σκοπό να εκδικηθεί. Βρήκε από το σόι του δυο γεροδεμένους άντρες και τους πήρε στη δουλειά του. Και κάθε τόσο άρπαζαν έναν Τούρκο και τον έψηναν στο σαπουνοκάζανο. Μέχρις ώρας είχε τακτοποιήσει σαράντα επτά και ρωτούσε το Ρενιέρη να συνεχίσει ή να φύγει για τη Φιλιππούπολη.
Ο Ρενιέρης τρόμαξε και τον παρακάλεσε να φύγει, να μη γίνει σφαγή. Και ο καλός Γιουρμέτης συμμορφώθηκε και έφυγε μετά τέσσερις μήνες μαζί με τους δύο ξαδέλφους του.
... Το 1833 ο Ρενιέρης ρώτησε τον αρχιμανδρίτη Αγάπιο από τη Φιλιππούπολη αν ξέρει κανένα Πασβάνογλου εκεί. Ναι, ήταν ένας στη Φιλιππούπολη, αλλά το 1824 τον κρέμασαν γιατί "απεκαλύφθη ότι είχε φονεύσει άνω των εκατόν Τούρκων δολοφονικώς..."!
 

Η ιστορία φαίνεται, όπως είπα, απίστευτη. Είναι μια από ανάλογες ιστορίες που καταχώρισε ο Νικόλαος Ρενιέρης στα ανέκδοτα χειρόγραφά του. Αλλά ο Ρενιέρης δεν ήταν ένας τυχαίος άνθρωπος, ένας ανεύθυνος παραμυθάς. Ήτο μια από τις σοβαρότερες και πολύπλευρες προσωπικότητες του νέου ελληνικού κράτους. 
Συνεπώς...

 www.istoria.gr

Τρίτη, 1 Μαΐου 2012

Ἡ περὶ ἀνθρωπογονίας τῶν Ἀθηνῶν μυθολογικὴ παράδοσις


 
Ἡ ὑπέροχη γλῶσσα τοῦ κου Σκώκου (1854-1929), άλλὰ καὶ οἱ καταστάσεις δύο διαφορετικῶν ἐποχῶν μὲ ἐκπληκτικά κοινὰ σημεῖα. Μετὰ ἀπὸ τέτοια κείμενα, ἡ ἁπλοποιημένη πλέον ἑλληνικὴ γλῶσσα φαντάζει πολὺ φτωχή…
Ἀπὸ τὸ κείμενο ἒχουν ἀφαιρεθεῖ ἀναφορὲς περὶ προσώπων καὶ καταστάσεων ἐπίκαιρων τῆς ἐποχῆς τοῦ γράφοντος.

 
«Λένε ὃτι τὸ ἀπέραντον σχέδιον τῆς δημιουργίας συνελήφθη εἰς στιγμὰς ἀνίας ἢ παραφροσύνης τοῦ Δημιουργοῦ, ὃστις πλήττων ἢ ἒξαλλος ἐκ τῆς περὶ αὑτὸν φρίκης τοῦ ἀπείρου, βαρέως δὲ φέρων τὴν ποινὴν τῆς ἀθανασίας, στὴν ὁποία εὐρέθη μυστηριωδῶς καταδεδικασμένος, διεσκόρπισεν αἲφνης χιλίους ἡλίους ἀνὰ τὸ κενόν, καὶ διασκέδαζε θεώμενος αὐτοὺς χορεύοντας καὶ στροβιλιζόμενους εἰς τὸ ἂπειρον.
Ἂν ἀληθῶς παρελογίζετο ἢ ἐμαίνετο ἡ Πρόνοια ὃταν ἐδημιούργει τὸν κόσμον, τὰ φυτά, τὰ ζωόφυτα καὶ τοὺς δημοδιδασκάλους, τοὺς ἀστυνομικοὺς κλητῆρας καὶ τὰ τετράποδα, τοὺς βουλευτὰς καὶ τὰ παχύδερμα, τὰ μαλάκια καὶ τοὺς καθηγητὰς τῆς θεολογίας, δὲν τολμῶ νὰ τὸ ὁρκισθῶ ἐπὶ τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελίου, διότι ἀτυχῶς δὲν ἒχω τὴν εὐκολίαν συνειδήσεως ἐνόρκου.

Φαίνεται ὃμως ὃτι λίαν ἐνωρὶς εἶχε βαρυνθῇ ὁ Ζεὺς τὴν μονότονον, ἐν μέσῳ τῶν περιστρεφομένων ἀστέρων διασκέδασίν του. Μάτην ὁ Ἐρμῆς ἐμόχθει διὰ τῆς εὐτραπελίας του νὰ διασκεδάσῃ  τὴν φιλοσοφικὴν πλήξιν τοῦ Ὑψίστου.
Ὁ Ζεὺς ἦν τρομερὸς ἐν τῇ μελαγχολία του. Ἒκτοτε χρονολογοῦνται αἱ ἀστραπαί, προελθοῦσαι ἐκ τῶν ἀγρίως λαμπυριζόντων ὀμμάτων του, καὶ αἱ βρονταὶ ἐκ τῶν ὠρυγῶν του.



Αἲφνης ἐν μέσῳ τῆς στυγνῆς μελαγχολίας φωτεινὴ ἰδέα ἀπήστραψεν ἐν τῇ περιδινούμενη κεφαλῇ τοῦ Διός.
-Φέρετέ μοι τὸν κατάλογον τῶν ἀστέρων. Ἑρμῆ, σὺ ἒχεις τὸ ὂμμα ὀξύ. Ἰδέ, ἐκεῖ κάτω εἰς τὰς ἀβύσσους τῶν οὐρανῶν πῶς καλεῖται ὁ ἀδιόρατος ἐκεῖνος μικροσκοπικὸς κόκκος, τὸ ἀμυδρὸν ἐκεῖνο σημεῖον μεταξὺ τῶν πλανητῶν;
Καὶ ὁ Ἑρμῆς ἒλαβε τὸ τηλεσκόπιον καὶ κατεσκόπει τὸ ἂπειρον.
-Μεγαλειότατε εἶνε ἡ Γῆ. Ὑπὸ τοιοῦτον ὂνομα ἀναγράφεται εἰς τὸ μητρῷον τῶν ἀστέρων.
-Περίεργον! τὴν εἶχον λησμονήσει. Ἐκεῖ κάτω λοιπὸν καταβῆτε ὃλοι. Ἀναζητήσατε μίαν γωνίαν ἐπ΄αὐτῆς καὶ πλάσατε κατ΄εἰκόνα καὶ καθ΄ὁμοίωσίν μου μερικὰ ἀνδρείκελλα. Κατόπιν θὰ σᾶς στείλω λεπτομερέστερες διαταγάς.

Οἰ θεοὶ κατῆλθον ἐπὶ τῆς Γῆς μετ΄ἀστραπιαίας ταχύτητος, ἐκτελοῦντες τὴν παραγγελίαν τῆς Αὐτοῦ Μεγαλειότητος Διός.
Περιῆλθον ὃλην τὴν ὑδρόγειον καὶ εἶτα ἐστάθησαν εἲς τι σημεῖον ἐπ΄αὐτῆς.
-Ἐδῶ, ἐφώνησεν ἡ Νέμεσις, νὰ πλάσωμεν τὰ νευρόσπαστα τοῦ Ἰεχωβᾶ. Τὸ ἒδαφος εἶναι κατάλληλον καὶ τὸ χῶμα πολλῶν εἰδῶν. Πρέπει τὰ ἀνδρείκελλα νὰ πλασθῶσι ποικίλα.
-Εὖγε! ἀνεφώνησεν οἱ λοιποὶ θεοί. Ἐμπρός, εἰς τὸ ἒργον.

 
Ὁ Ἢφαιστος ἡτοίμασε τὴν κάμινόν του, εἰς ἢν ἒθηκε πῦρ. Οἱ θεοὶ συνέλεγον τὴν ζύμην ἐκ τοῦ ἐδάφους, ἐπλαστούργησαν ἐξ αὐτῆς τὰ εἰδώλια τοῦ Ὑψίστου καὶ ἐτοποθέτουν αὐτὰ εἰς τὸν κλίβανον τοῦ Ἡφαίστου, εἰς τὰ ὁποῖα ἐνεφύσα τελευταῖον ἡ Νέμεσις καὶ τοῖς ἒδιδε πνοὴν ζῶσαν.
Λέγεται ὃμως ὃτι ἡ Νέμεσις, διαλαθοῦσα τὴν προσοχὴν τῶν λοιπῶν θεῶν, ὑπέκλεψε τινα ἐκ τῶν ἀνδρεικέλλων, παραχώσασα αὐτὰ εἰς κρύπτην τινὰ ὑπὸ τὸ ἒδαφος. Καὶ οὓτω μετὰ χιλιάδας ἐτῶν ἐνεφάνησαν αἲφνης ἐκ τῶν καταχθονίων οἱ νεμεσητικοί, γενόμενοι εἰς τοὺς μεταγενέστερους χρόνους Εἰσαγγελεῖς τοῦ Κράτους.
Καὶ οἱ θεοὶ ἐδημιούργουν ὁλοὲν. Ἐλάμβανον πηλὸν ἐξηραμμένον καὶ κατασκεύαζον ὑπουργοὺς καὶ βουλευτές. Ὁ κονιορτὸς καὶ ἡ ῥευστὴ λέσπη μετεμορφοῦτο διὰ τῶν χειρῶν των εἰς δημάρχους καὶ δημοτικοὺς συμβούλους. Ἐκ τῶν ἑλῶν τοῦ Φαλήρου ἐμορφοποίησαν τοὺς μεσίτας καὶ τοὺς χαβιαροχανίτας χρηματιστάς. Ὀλίγη κόνις καρβούνων ἐχρειάσθη πρὸς ἀνθρωποποίησιν τῶν δασκάλων, τῶν καλογήρων καὶ τῶν ἠθοποιῶν. Ἐξ ἀγγλικοῦ ἃλατος πλάσθησαν οἱ ῥήτορες τῶν ὑπαίθριων διαδηλώσεων καὶ ἐκ φλόμου τὰ ἀστυνομικὰ ζωόφυτα. Καὶ ἐπειδὴ τὸ χῶμα εἶχεν ἐξαντληθῇ, ἐχρησιμοποίησαν ὀλίγα ἂχυρα, καὶ κατασκεύασαν ἐξ αὐτῶν ὀλίγους ὑπουργοὺς τῆς Ἀπαιδευσίας.
Ὁ Ἑρμῆς ὃμως εἶχεν ἐμπιστευτικὴν ἐντολὴν παρὰ τοῦ Διός, καθ΄ἣν ἐκλάξας τὴν εὐγενεστέραν ὓλην ἐκ τοῦ γηΐνου ἐδάφους, ἢτοι ἂσβεστον καὶ ἀλάβαστρον πρὸς πλάσιν τῶν θηλέων νευροσπάστων. Ἡ ἂσβεστος ἐλήφθη ἐκ τῶν λατομείων τῆς Πνυκὸς καὶ δι΄αὐτὸ ἒκτοτε τὸ ὡραίον θῆλυ φλέγεται ἀλλὰ δὲν κατακαίεται. Καὶ δι΄αὐτὸ ἀκόμη ἒχει ἀεικίνητον τὴν γλῶσσαν, διότι ἡ Πνὺξ ἐχρησίμευε διὰ τὴν γλωσσαλγίαν τῶν ἀρχαίων.


 
Ὁ Ζεὺς κατώπτευεν ἀπὸ τοῦ ὓψους τοῦ ἀπείρου τὰ ἀναπηδῶντα ὁμοιώματά του καὶ ἐξεκαρδίζετο γελῶν καὶ καγχάζων.
Ἀντήχουν οἱ οὐρανοὶ ἐκ τῶν βροντωδῶν γελώτων του ἰδίως, ὃταν διευθύνων τὸ τηλεσκόπιον ὁ Ζεύς πρὸς τὴν πρότυπον χώραν τῶν νευροσπάστων του ἒβλεπεν ὃτι αὐτὰ ἐφωνάσκουν καὶ ἐκινοῦντο, ἐνήργουν ἐκλογὰς καὶ διαδηλώσεις· ὃτι ἐκορόϊδευεν ἂλληλα ἐν ὀνόματι τοῦ θεοῦ· ὃτι ἐκοκορεύοντο ὃτι τάχα κἂτι –ησαν καὶ αὐτά· ὃτι τέλος ἒκαμναν τόσας ὡραίας καὶ χαριεστάτας ἀνοησίας, εἰς τὰς ὁποίας ἒδιδον ὀνόματα μεγάλα ἀποκαλοῦντα αὐτὰς νόμους, ἠθικήν, μεγάλην ἰδέαν, καὶ τόσα ἂλλα περίεργα καὶ γελοῖα πράγματα.
Καὶ ὁ Ζεὺς ἐλησμόνει τὴν ἀθανασίαν του, ἐντρυφῶν εἰς τὸ μικροσκοπικὸν αὐτὸ θέαμα.

Ἐνίοτε ἐγκαταλείπων τὰ οὐράνια ἐνδιαιτήματα κατήρχετο ὑπὸ διαφόρους μορφὰς καὶ ποικίλα σχήματα εἰς τὰς κλεινάς του Ἀθήνας, ὁτὲ μὲν μεταμορφούμενος εἰς χρυσῆν βροχὴν καὶ εὐσδύῳν εἰς τοὺς κοιτῶνας τῶν ἀριστοκρατικῶν ἀνδρεικέλλων του, ὡσεὶ ἦτο χρυσοκάνθαρος ἁπλοῦς, ὁτὲ δὲ εἰς κερασφόρον ταῦρον –διὰ νὰ ἐκλαμβάνηται δῆθεν ὡς σύζυγος- καὶ ἐτέλει οὑτωσεὶ incognito ἒρωτας ἀποκρύφους, οὓς τῷ παρεσκεύαζεν ὁ Ἑρμῆς, ὃστις χάριν εὐκολίας ἐγκατέστη ὁριστικῶς ἱδρύσας ὡς κατοικίαν του μέγαρον μυστηριῶδες, ὃπερ ἐκάλει χρηματιστήριον, ἐνεργῶν ἐν αὐτῷ τὰς ἀγοραπωλησίας τῶν ἐρώτων τοῦ Διός.

 
Ἀλλὰ ὁ Ζεύς, ὃταν βραδύτερον εἶδεν ὃτι εἶχον ἀφηνιάσῃ τὰ νευρόσπαστά του βαθμηδόν, ἐπανέπεσε πάλιν εἰς τὴν προτέραν ἀηδίαν καὶ πλῆξιν.
Κυκεὼν καὶ σύγχυσις!
Διότι τὰ νευρόσπαστα, χαλαρωθέντα καὶ ξεβιδωθέντα, εἶχον μετατοπισθῇ ἐκ τῆς οἰκείας ἒκαστον θέσεως. Οἱ χασάπιδες ἐγίνοντο ἱατροὶ καὶ οἱ χωροφύλακες συνέταττον καλλιτεχνικὰς μελέτας. Οἱ καπνοπῶλαι ἐλάμβανον ἐνεργὸν μέρος εἰς τὰ λαθρεμπόρια καὶ εἰς τὰ ὑπουργικὰ συμβούλια τοῦ Κράτους, τὰ δὲ νήπια τοῦ Λυκείου ἐξωπλίζοντο διὰ νὰ ἐκστρατεύσωσι κατὰ τῶν Βουλγάρων.
Καὶ ὁ Ζεὺς ἐφρύαττε καὶ ἐλύσσα.
Καὶ ἒβλεπον ὃτι οἱ διδάσκαλοι συνέγραφον περὶ εὐπρέπειας καὶ καθαριότητος, οἱ καλόγηροι ἐλάλουν περὶ ἀνθρωπισμοῦ καὶ οἱ ἂεργοι τῶν καφφενείων ἐφορτόνοντο εἰς τὴν ῥάχιν των τὰ ἐθνικὰ ζητήματα, προκαλοῦντες πολεμικὰς διαδηλώσεις εἰς τὰς πλατείας τῆς πόλεως, οἱ δὲ ποιηταὶ ἐξεσφενδόνιζον στίχους καὶ ὓβρεις καὶ ἀναθέματα καὶ ἐμπνεύσεις ποιητικὰς ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν τοῦ ἑλληνισμοῦ εἰσβαλλόντων εἰς τὴν Θρᾲκην καὶ τὴν Μακεδονίαν.
Καὶ ὁ Ζεὺς ἐμαίνετο ἐξ ἀγανακτήσεως καὶ συνεκράττει τοὺς κεραυνοὺς τῆς λύσσης του.
Διενοήθη μάλιστα ν΄ἀποστείλῃ προφήτας, ἀλλ΄εἰς μάτην· τὰ νευρόσπαστά του εἶχον ἐκνευρισθῇ ἐντελῶς.


Καὶ ὃταν πλέον εἶδεν ὃτι οἱ νεκροὶ ἐστεροῦντο τῶν πορθμείων διὰ τὸν πορθμέα τοῦ Ἃδου Χάρωνα, διότι ἐφορολογοῦντο καὶ ὑπὸ τὴν πλάκα τοῦ τάφου ἀκόμη, ὃταν εῑδεν ὃτι οἱ βουλευταὶ ἒλυον τὰ νομοθετικὰ ζητήματα διὰ γρόνθων καὶ λακτισμάτων καὶ οἱ μαθηταὶ τοῦ Σχολαρχείου Ὑπουργοὶ τῆς Παιδείας, ἐνῷ οἱ χερσαῖοι ἀμανῖται μετεμορφοῦντο εἰς ὑπουργοὺς τῆς θαλάσσης, καίτοι λιποθυμοῦντες ἐπὶ τῇ θέα τοῦ ὓδατος· ὃταν εἶδεν ὃτι τὰ ἐκ τοῦ χυδαιοτέρου φυράματος πλαστουργηθέντα ἐνδρείκελλα, ἀντὶ νὰ τεθῶσιν ἐντὸς μαστέλλων φανικοῦ ὀξέως, ἢ νὰ χρησιμοποιηθῶσιν ὡς οὐρητήρια, τοὐναντίον ἐλάμβανον μέτρα περὶ καθαριότητος ἐπὶ τῶν ἐσωτερικῶν, τότε πλέον ἐξεμάνη ὁ ὁ ἀθάνατος Ζεύς καὶ συνέλαβε τὴν τρομερὰν ἀπόφασιν νὰ ἐξολοθρεύσῃ τὸ γένος καὶ τὴν χώραν τῶν νευροσπάστων καὶ νὰ πλάσῃ νέον ἐξ ἂλλης ζύμης.

Ἐκάλεσες εἰς συμβούλειον τοὺς Θεοὺς καὶ ἀνεκοίνωσε τὸ σχέδιόν του, ἐνετείλατο δ΄αὐτοῖς νὰ καταβῶσιν ἐπὶ τῆς γῆς καὶ νὰ ἐκτελέσωσιν ὡς τάχιστα, ὠμότερον δικαστικοῦ κλητῆρος, τὴν ἀνέκκλητον ἀπόφασιν τῆς ἐξαφανίσεως τῶν Ἀθηνῶν.
Οἱ Θεοὶ κατῆλθον ἐπὶ τῆς γῆς. Ὁ Ποσειδῶν ἀπεπειράθη νὰ ἀναστρέψῃ τὰ ὓδατα τοῦ λεκανοπεδίου Ἀθηνῶν καὶ νὰ κατακλύσῃ τὴν πόλιν τῶν νευροσπάστων, ἀλλ΄ἀτυχῶς οὐδαμοῦ εὖρεν ὓδωρ, διότι ὃλα τὰ νερὰ τοῦ δήμου εἶχον καταληφθῇ διὰ τὰ ἐν Κηφισσίᾳ λουτρά.
Τί νὰ πράξωσιν; Ἀνῆλθον εἰς τοὺς οὐρανοὺς καὶ ἐγνωστοποίησαν τὰς ἐνεργείας των εἰς τὸν Δία.
Δεύτερον συμβούλιον τῶν Θεῶν.
 
Καὶ ἐπειδὴ ὁ διὰ κατακλυσμοῦ ὂλεθρος τῶν Ἀθηναϊκῶν νευροσπάστων ἀπέβαινεν ἀδύνατος, ἡ Νέμεσις ἐπρότεινε νὰ μετέλθωσιν ἂλλο μέσον, ἀποτελεσματικώτερον καὶ ταχύτερον, νὰ στείλωσι τοὐτέστι δύο ὑποχθόνιους Θεάς, τὴν ἀθάνατον Εὐλογιάν καὶ τὴν Χολέραν, ἀλλ΄ὁ Βεελζεβοὺλ παρετήρησεν ὃτι αὗται κατὰ διαταγὴν τοῦ Ἀρχισατανᾶ ἡσχολοῦντο κατ΄ἐκεῖνον τὸν χρόνον ἐν τῷ βασιλείῳ τοῦ Ἂδου πρὸς σύνταξιν τῶν δημοτικῶν καταλόγων.
Ἀπεφασίσθη λοιπὸν νὰ προαποστείλωσιν τὸν Δήμαρχον Ἀθηναίων, τὸν Διευθυντὴν τῆς Ἀστυνομίας, καὶ τὸ ἱατροσυνέδριον, ὃπως προπαρασκευάσωσι τὰ τῆς ὑποδοχῆς τῆς Χολέρας καὶ τῆς Εὐλογιᾶς, οἳτινες πρὸς τοῦτο ἲδρυσαν τὰ λοιμακαθαρτήρια, τὴν Νέαν Ἀγορὰν καὶ ἀποπάτους ἐντὸς μανδρῶν, ἀναμένοντες ἀπὸ στιγμῆς εἰς στιγμὴν τὴν μεγαλοπρεπεστέραν ἐμφάνισιν τῶν δύο ἐπισήμων θεοτήτων.
Ὁ Ζεὺς ἀπεσύρθη εἰς τὸν ἓβδομον οὐρανὸν καὶ ἀναμένει τὴν καταστροφὴν τῶν φθαρέντων νευροσπάστων του, διὰ νὰ διατάξῃ δευτέραν αὐτῶν ἒκδοσιν, ἐπηυξημένην καὶ ἐπιδιωρθωμένην….»

COMTE-SCOC

Ἀφαίρεσα τὶς ἀναφορὲς πρὸς πρόσωπα τῆς ἐποχῆς τοῦ συγγραφέα. Ὁλόκληρο τὸ κείμενο:
Ἡμερολόγιον Σκώκου
Τόμ. 1, (1886), σελ. 28-38.  xantho.lis.upatras.gr
Εἰκόνες ἀπὸ ἐδῶ,
ἐδῶ  καὶ ἐδῶ.