Τρίτη, 1 Μαΐου 2012

Ἡ περὶ ἀνθρωπογονίας τῶν Ἀθηνῶν μυθολογικὴ παράδοσις


 
Ἡ ὑπέροχη γλῶσσα τοῦ κου Σκώκου (1854-1929), άλλὰ καὶ οἱ καταστάσεις δύο διαφορετικῶν ἐποχῶν μὲ ἐκπληκτικά κοινὰ σημεῖα. Μετὰ ἀπὸ τέτοια κείμενα, ἡ ἁπλοποιημένη πλέον ἑλληνικὴ γλῶσσα φαντάζει πολὺ φτωχή…
Ἀπὸ τὸ κείμενο ἒχουν ἀφαιρεθεῖ ἀναφορὲς περὶ προσώπων καὶ καταστάσεων ἐπίκαιρων τῆς ἐποχῆς τοῦ γράφοντος.

 
«Λένε ὃτι τὸ ἀπέραντον σχέδιον τῆς δημιουργίας συνελήφθη εἰς στιγμὰς ἀνίας ἢ παραφροσύνης τοῦ Δημιουργοῦ, ὃστις πλήττων ἢ ἒξαλλος ἐκ τῆς περὶ αὑτὸν φρίκης τοῦ ἀπείρου, βαρέως δὲ φέρων τὴν ποινὴν τῆς ἀθανασίας, στὴν ὁποία εὐρέθη μυστηριωδῶς καταδεδικασμένος, διεσκόρπισεν αἲφνης χιλίους ἡλίους ἀνὰ τὸ κενόν, καὶ διασκέδαζε θεώμενος αὐτοὺς χορεύοντας καὶ στροβιλιζόμενους εἰς τὸ ἂπειρον.
Ἂν ἀληθῶς παρελογίζετο ἢ ἐμαίνετο ἡ Πρόνοια ὃταν ἐδημιούργει τὸν κόσμον, τὰ φυτά, τὰ ζωόφυτα καὶ τοὺς δημοδιδασκάλους, τοὺς ἀστυνομικοὺς κλητῆρας καὶ τὰ τετράποδα, τοὺς βουλευτὰς καὶ τὰ παχύδερμα, τὰ μαλάκια καὶ τοὺς καθηγητὰς τῆς θεολογίας, δὲν τολμῶ νὰ τὸ ὁρκισθῶ ἐπὶ τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελίου, διότι ἀτυχῶς δὲν ἒχω τὴν εὐκολίαν συνειδήσεως ἐνόρκου.

Φαίνεται ὃμως ὃτι λίαν ἐνωρὶς εἶχε βαρυνθῇ ὁ Ζεὺς τὴν μονότονον, ἐν μέσῳ τῶν περιστρεφομένων ἀστέρων διασκέδασίν του. Μάτην ὁ Ἐρμῆς ἐμόχθει διὰ τῆς εὐτραπελίας του νὰ διασκεδάσῃ  τὴν φιλοσοφικὴν πλήξιν τοῦ Ὑψίστου.
Ὁ Ζεὺς ἦν τρομερὸς ἐν τῇ μελαγχολία του. Ἒκτοτε χρονολογοῦνται αἱ ἀστραπαί, προελθοῦσαι ἐκ τῶν ἀγρίως λαμπυριζόντων ὀμμάτων του, καὶ αἱ βρονταὶ ἐκ τῶν ὠρυγῶν του.



Αἲφνης ἐν μέσῳ τῆς στυγνῆς μελαγχολίας φωτεινὴ ἰδέα ἀπήστραψεν ἐν τῇ περιδινούμενη κεφαλῇ τοῦ Διός.
-Φέρετέ μοι τὸν κατάλογον τῶν ἀστέρων. Ἑρμῆ, σὺ ἒχεις τὸ ὂμμα ὀξύ. Ἰδέ, ἐκεῖ κάτω εἰς τὰς ἀβύσσους τῶν οὐρανῶν πῶς καλεῖται ὁ ἀδιόρατος ἐκεῖνος μικροσκοπικὸς κόκκος, τὸ ἀμυδρὸν ἐκεῖνο σημεῖον μεταξὺ τῶν πλανητῶν;
Καὶ ὁ Ἑρμῆς ἒλαβε τὸ τηλεσκόπιον καὶ κατεσκόπει τὸ ἂπειρον.
-Μεγαλειότατε εἶνε ἡ Γῆ. Ὑπὸ τοιοῦτον ὂνομα ἀναγράφεται εἰς τὸ μητρῷον τῶν ἀστέρων.
-Περίεργον! τὴν εἶχον λησμονήσει. Ἐκεῖ κάτω λοιπὸν καταβῆτε ὃλοι. Ἀναζητήσατε μίαν γωνίαν ἐπ΄αὐτῆς καὶ πλάσατε κατ΄εἰκόνα καὶ καθ΄ὁμοίωσίν μου μερικὰ ἀνδρείκελλα. Κατόπιν θὰ σᾶς στείλω λεπτομερέστερες διαταγάς.

Οἰ θεοὶ κατῆλθον ἐπὶ τῆς Γῆς μετ΄ἀστραπιαίας ταχύτητος, ἐκτελοῦντες τὴν παραγγελίαν τῆς Αὐτοῦ Μεγαλειότητος Διός.
Περιῆλθον ὃλην τὴν ὑδρόγειον καὶ εἶτα ἐστάθησαν εἲς τι σημεῖον ἐπ΄αὐτῆς.
-Ἐδῶ, ἐφώνησεν ἡ Νέμεσις, νὰ πλάσωμεν τὰ νευρόσπαστα τοῦ Ἰεχωβᾶ. Τὸ ἒδαφος εἶναι κατάλληλον καὶ τὸ χῶμα πολλῶν εἰδῶν. Πρέπει τὰ ἀνδρείκελλα νὰ πλασθῶσι ποικίλα.
-Εὖγε! ἀνεφώνησεν οἱ λοιποὶ θεοί. Ἐμπρός, εἰς τὸ ἒργον.

 
Ὁ Ἢφαιστος ἡτοίμασε τὴν κάμινόν του, εἰς ἢν ἒθηκε πῦρ. Οἱ θεοὶ συνέλεγον τὴν ζύμην ἐκ τοῦ ἐδάφους, ἐπλαστούργησαν ἐξ αὐτῆς τὰ εἰδώλια τοῦ Ὑψίστου καὶ ἐτοποθέτουν αὐτὰ εἰς τὸν κλίβανον τοῦ Ἡφαίστου, εἰς τὰ ὁποῖα ἐνεφύσα τελευταῖον ἡ Νέμεσις καὶ τοῖς ἒδιδε πνοὴν ζῶσαν.
Λέγεται ὃμως ὃτι ἡ Νέμεσις, διαλαθοῦσα τὴν προσοχὴν τῶν λοιπῶν θεῶν, ὑπέκλεψε τινα ἐκ τῶν ἀνδρεικέλλων, παραχώσασα αὐτὰ εἰς κρύπτην τινὰ ὑπὸ τὸ ἒδαφος. Καὶ οὓτω μετὰ χιλιάδας ἐτῶν ἐνεφάνησαν αἲφνης ἐκ τῶν καταχθονίων οἱ νεμεσητικοί, γενόμενοι εἰς τοὺς μεταγενέστερους χρόνους Εἰσαγγελεῖς τοῦ Κράτους.
Καὶ οἱ θεοὶ ἐδημιούργουν ὁλοὲν. Ἐλάμβανον πηλὸν ἐξηραμμένον καὶ κατασκεύαζον ὑπουργοὺς καὶ βουλευτές. Ὁ κονιορτὸς καὶ ἡ ῥευστὴ λέσπη μετεμορφοῦτο διὰ τῶν χειρῶν των εἰς δημάρχους καὶ δημοτικοὺς συμβούλους. Ἐκ τῶν ἑλῶν τοῦ Φαλήρου ἐμορφοποίησαν τοὺς μεσίτας καὶ τοὺς χαβιαροχανίτας χρηματιστάς. Ὀλίγη κόνις καρβούνων ἐχρειάσθη πρὸς ἀνθρωποποίησιν τῶν δασκάλων, τῶν καλογήρων καὶ τῶν ἠθοποιῶν. Ἐξ ἀγγλικοῦ ἃλατος πλάσθησαν οἱ ῥήτορες τῶν ὑπαίθριων διαδηλώσεων καὶ ἐκ φλόμου τὰ ἀστυνομικὰ ζωόφυτα. Καὶ ἐπειδὴ τὸ χῶμα εἶχεν ἐξαντληθῇ, ἐχρησιμοποίησαν ὀλίγα ἂχυρα, καὶ κατασκεύασαν ἐξ αὐτῶν ὀλίγους ὑπουργοὺς τῆς Ἀπαιδευσίας.
Ὁ Ἑρμῆς ὃμως εἶχεν ἐμπιστευτικὴν ἐντολὴν παρὰ τοῦ Διός, καθ΄ἣν ἐκλάξας τὴν εὐγενεστέραν ὓλην ἐκ τοῦ γηΐνου ἐδάφους, ἢτοι ἂσβεστον καὶ ἀλάβαστρον πρὸς πλάσιν τῶν θηλέων νευροσπάστων. Ἡ ἂσβεστος ἐλήφθη ἐκ τῶν λατομείων τῆς Πνυκὸς καὶ δι΄αὐτὸ ἒκτοτε τὸ ὡραίον θῆλυ φλέγεται ἀλλὰ δὲν κατακαίεται. Καὶ δι΄αὐτὸ ἀκόμη ἒχει ἀεικίνητον τὴν γλῶσσαν, διότι ἡ Πνὺξ ἐχρησίμευε διὰ τὴν γλωσσαλγίαν τῶν ἀρχαίων.


 
Ὁ Ζεὺς κατώπτευεν ἀπὸ τοῦ ὓψους τοῦ ἀπείρου τὰ ἀναπηδῶντα ὁμοιώματά του καὶ ἐξεκαρδίζετο γελῶν καὶ καγχάζων.
Ἀντήχουν οἱ οὐρανοὶ ἐκ τῶν βροντωδῶν γελώτων του ἰδίως, ὃταν διευθύνων τὸ τηλεσκόπιον ὁ Ζεύς πρὸς τὴν πρότυπον χώραν τῶν νευροσπάστων του ἒβλεπεν ὃτι αὐτὰ ἐφωνάσκουν καὶ ἐκινοῦντο, ἐνήργουν ἐκλογὰς καὶ διαδηλώσεις· ὃτι ἐκορόϊδευεν ἂλληλα ἐν ὀνόματι τοῦ θεοῦ· ὃτι ἐκοκορεύοντο ὃτι τάχα κἂτι –ησαν καὶ αὐτά· ὃτι τέλος ἒκαμναν τόσας ὡραίας καὶ χαριεστάτας ἀνοησίας, εἰς τὰς ὁποίας ἒδιδον ὀνόματα μεγάλα ἀποκαλοῦντα αὐτὰς νόμους, ἠθικήν, μεγάλην ἰδέαν, καὶ τόσα ἂλλα περίεργα καὶ γελοῖα πράγματα.
Καὶ ὁ Ζεὺς ἐλησμόνει τὴν ἀθανασίαν του, ἐντρυφῶν εἰς τὸ μικροσκοπικὸν αὐτὸ θέαμα.

Ἐνίοτε ἐγκαταλείπων τὰ οὐράνια ἐνδιαιτήματα κατήρχετο ὑπὸ διαφόρους μορφὰς καὶ ποικίλα σχήματα εἰς τὰς κλεινάς του Ἀθήνας, ὁτὲ μὲν μεταμορφούμενος εἰς χρυσῆν βροχὴν καὶ εὐσδύῳν εἰς τοὺς κοιτῶνας τῶν ἀριστοκρατικῶν ἀνδρεικέλλων του, ὡσεὶ ἦτο χρυσοκάνθαρος ἁπλοῦς, ὁτὲ δὲ εἰς κερασφόρον ταῦρον –διὰ νὰ ἐκλαμβάνηται δῆθεν ὡς σύζυγος- καὶ ἐτέλει οὑτωσεὶ incognito ἒρωτας ἀποκρύφους, οὓς τῷ παρεσκεύαζεν ὁ Ἑρμῆς, ὃστις χάριν εὐκολίας ἐγκατέστη ὁριστικῶς ἱδρύσας ὡς κατοικίαν του μέγαρον μυστηριῶδες, ὃπερ ἐκάλει χρηματιστήριον, ἐνεργῶν ἐν αὐτῷ τὰς ἀγοραπωλησίας τῶν ἐρώτων τοῦ Διός.

 
Ἀλλὰ ὁ Ζεύς, ὃταν βραδύτερον εἶδεν ὃτι εἶχον ἀφηνιάσῃ τὰ νευρόσπαστά του βαθμηδόν, ἐπανέπεσε πάλιν εἰς τὴν προτέραν ἀηδίαν καὶ πλῆξιν.
Κυκεὼν καὶ σύγχυσις!
Διότι τὰ νευρόσπαστα, χαλαρωθέντα καὶ ξεβιδωθέντα, εἶχον μετατοπισθῇ ἐκ τῆς οἰκείας ἒκαστον θέσεως. Οἱ χασάπιδες ἐγίνοντο ἱατροὶ καὶ οἱ χωροφύλακες συνέταττον καλλιτεχνικὰς μελέτας. Οἱ καπνοπῶλαι ἐλάμβανον ἐνεργὸν μέρος εἰς τὰ λαθρεμπόρια καὶ εἰς τὰ ὑπουργικὰ συμβούλια τοῦ Κράτους, τὰ δὲ νήπια τοῦ Λυκείου ἐξωπλίζοντο διὰ νὰ ἐκστρατεύσωσι κατὰ τῶν Βουλγάρων.
Καὶ ὁ Ζεὺς ἐφρύαττε καὶ ἐλύσσα.
Καὶ ἒβλεπον ὃτι οἱ διδάσκαλοι συνέγραφον περὶ εὐπρέπειας καὶ καθαριότητος, οἱ καλόγηροι ἐλάλουν περὶ ἀνθρωπισμοῦ καὶ οἱ ἂεργοι τῶν καφφενείων ἐφορτόνοντο εἰς τὴν ῥάχιν των τὰ ἐθνικὰ ζητήματα, προκαλοῦντες πολεμικὰς διαδηλώσεις εἰς τὰς πλατείας τῆς πόλεως, οἱ δὲ ποιηταὶ ἐξεσφενδόνιζον στίχους καὶ ὓβρεις καὶ ἀναθέματα καὶ ἐμπνεύσεις ποιητικὰς ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν τοῦ ἑλληνισμοῦ εἰσβαλλόντων εἰς τὴν Θρᾲκην καὶ τὴν Μακεδονίαν.
Καὶ ὁ Ζεὺς ἐμαίνετο ἐξ ἀγανακτήσεως καὶ συνεκράττει τοὺς κεραυνοὺς τῆς λύσσης του.
Διενοήθη μάλιστα ν΄ἀποστείλῃ προφήτας, ἀλλ΄εἰς μάτην· τὰ νευρόσπαστά του εἶχον ἐκνευρισθῇ ἐντελῶς.


Καὶ ὃταν πλέον εἶδεν ὃτι οἱ νεκροὶ ἐστεροῦντο τῶν πορθμείων διὰ τὸν πορθμέα τοῦ Ἃδου Χάρωνα, διότι ἐφορολογοῦντο καὶ ὑπὸ τὴν πλάκα τοῦ τάφου ἀκόμη, ὃταν εῑδεν ὃτι οἱ βουλευταὶ ἒλυον τὰ νομοθετικὰ ζητήματα διὰ γρόνθων καὶ λακτισμάτων καὶ οἱ μαθηταὶ τοῦ Σχολαρχείου Ὑπουργοὶ τῆς Παιδείας, ἐνῷ οἱ χερσαῖοι ἀμανῖται μετεμορφοῦντο εἰς ὑπουργοὺς τῆς θαλάσσης, καίτοι λιποθυμοῦντες ἐπὶ τῇ θέα τοῦ ὓδατος· ὃταν εἶδεν ὃτι τὰ ἐκ τοῦ χυδαιοτέρου φυράματος πλαστουργηθέντα ἐνδρείκελλα, ἀντὶ νὰ τεθῶσιν ἐντὸς μαστέλλων φανικοῦ ὀξέως, ἢ νὰ χρησιμοποιηθῶσιν ὡς οὐρητήρια, τοὐναντίον ἐλάμβανον μέτρα περὶ καθαριότητος ἐπὶ τῶν ἐσωτερικῶν, τότε πλέον ἐξεμάνη ὁ ὁ ἀθάνατος Ζεύς καὶ συνέλαβε τὴν τρομερὰν ἀπόφασιν νὰ ἐξολοθρεύσῃ τὸ γένος καὶ τὴν χώραν τῶν νευροσπάστων καὶ νὰ πλάσῃ νέον ἐξ ἂλλης ζύμης.

Ἐκάλεσες εἰς συμβούλειον τοὺς Θεοὺς καὶ ἀνεκοίνωσε τὸ σχέδιόν του, ἐνετείλατο δ΄αὐτοῖς νὰ καταβῶσιν ἐπὶ τῆς γῆς καὶ νὰ ἐκτελέσωσιν ὡς τάχιστα, ὠμότερον δικαστικοῦ κλητῆρος, τὴν ἀνέκκλητον ἀπόφασιν τῆς ἐξαφανίσεως τῶν Ἀθηνῶν.
Οἱ Θεοὶ κατῆλθον ἐπὶ τῆς γῆς. Ὁ Ποσειδῶν ἀπεπειράθη νὰ ἀναστρέψῃ τὰ ὓδατα τοῦ λεκανοπεδίου Ἀθηνῶν καὶ νὰ κατακλύσῃ τὴν πόλιν τῶν νευροσπάστων, ἀλλ΄ἀτυχῶς οὐδαμοῦ εὖρεν ὓδωρ, διότι ὃλα τὰ νερὰ τοῦ δήμου εἶχον καταληφθῇ διὰ τὰ ἐν Κηφισσίᾳ λουτρά.
Τί νὰ πράξωσιν; Ἀνῆλθον εἰς τοὺς οὐρανοὺς καὶ ἐγνωστοποίησαν τὰς ἐνεργείας των εἰς τὸν Δία.
Δεύτερον συμβούλιον τῶν Θεῶν.
 
Καὶ ἐπειδὴ ὁ διὰ κατακλυσμοῦ ὂλεθρος τῶν Ἀθηναϊκῶν νευροσπάστων ἀπέβαινεν ἀδύνατος, ἡ Νέμεσις ἐπρότεινε νὰ μετέλθωσιν ἂλλο μέσον, ἀποτελεσματικώτερον καὶ ταχύτερον, νὰ στείλωσι τοὐτέστι δύο ὑποχθόνιους Θεάς, τὴν ἀθάνατον Εὐλογιάν καὶ τὴν Χολέραν, ἀλλ΄ὁ Βεελζεβοὺλ παρετήρησεν ὃτι αὗται κατὰ διαταγὴν τοῦ Ἀρχισατανᾶ ἡσχολοῦντο κατ΄ἐκεῖνον τὸν χρόνον ἐν τῷ βασιλείῳ τοῦ Ἂδου πρὸς σύνταξιν τῶν δημοτικῶν καταλόγων.
Ἀπεφασίσθη λοιπὸν νὰ προαποστείλωσιν τὸν Δήμαρχον Ἀθηναίων, τὸν Διευθυντὴν τῆς Ἀστυνομίας, καὶ τὸ ἱατροσυνέδριον, ὃπως προπαρασκευάσωσι τὰ τῆς ὑποδοχῆς τῆς Χολέρας καὶ τῆς Εὐλογιᾶς, οἳτινες πρὸς τοῦτο ἲδρυσαν τὰ λοιμακαθαρτήρια, τὴν Νέαν Ἀγορὰν καὶ ἀποπάτους ἐντὸς μανδρῶν, ἀναμένοντες ἀπὸ στιγμῆς εἰς στιγμὴν τὴν μεγαλοπρεπεστέραν ἐμφάνισιν τῶν δύο ἐπισήμων θεοτήτων.
Ὁ Ζεὺς ἀπεσύρθη εἰς τὸν ἓβδομον οὐρανὸν καὶ ἀναμένει τὴν καταστροφὴν τῶν φθαρέντων νευροσπάστων του, διὰ νὰ διατάξῃ δευτέραν αὐτῶν ἒκδοσιν, ἐπηυξημένην καὶ ἐπιδιωρθωμένην….»

COMTE-SCOC

Ἀφαίρεσα τὶς ἀναφορὲς πρὸς πρόσωπα τῆς ἐποχῆς τοῦ συγγραφέα. Ὁλόκληρο τὸ κείμενο:
Ἡμερολόγιον Σκώκου
Τόμ. 1, (1886), σελ. 28-38.  xantho.lis.upatras.gr
Εἰκόνες ἀπὸ ἐδῶ,
ἐδῶ  καὶ ἐδῶ.



 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου