Τρίτη, 26 Ιουνίου 2012

Τὸ Βυζαντινὸ κάστρο τῆς Ζίχνας.




«Ὁ Ζίχνε -ὁ βασιλιὰς τῶν Σερρῶν- ἒχτισε τὸ κάστρο στὰ ἀρχαῖα χρόνια καὶ τοῦ ἒδωσε τὸ ὂνομά του. […] Τὸ φρούριο βρίσκεται στὰ νότια καὶ περιβάλλεται ἀπὸ φυσικὴ τάφρο, ποὺ μοιάζει νὰ εἶναι σκαμμένη πάνω στὸ βράχο. Εἶναι χτισμένο στὸ πρανὲς χαμηλοῦ λόφου κι ἒχει ὡραία τοιχοποιία. Πρόκειται γιὰ πέτρινο οἰκοδόμημα, μόνο ποὺ εἶναι ἐρειπωμένο γι΄αὐτὸ δὲν ἒχει ντισντάτη (φρούραρχο), οὒτε φρουρά. Τὸ προάστιο ἒχει χτιστεῖ πάνω σ΄ἓνα κάθετο, κατακόκκινο βράχο, ποὺ κάνει πιὸ κοπιαστικὴ καὶ ἐπικίνδυνη τὴν ἀνάβασή του. Ἀλλὰ ἒχει ὑπέροχη θέα.
Τὰ διακόσια πέτρινα σπίτια, σκεπασμένα ὃλα μὲ κεραμίδια, χωρίζονται σὲ δύο μαχαλᾶδες. Πρόκειται γιὰ μικρὰ σπιτάκια, χτισμένα κατὰ βαθμίδες, μὲ πολὺ μικρὲς αὐλές. […] Οἱ δρόμοι εἶναι ἀνηφορικοὶ καὶ τόσο στενοί, ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ τοὺς περάσῃ ἂμαξα. […] Ὃλοι καλοπερνοῦν σ΄αὐτὴν τὴν πόλη διότι ἡ πεδιάδα της εἶναι τεράστια καὶ εὒφορη, ἐνῶ καὶ πάνω στὰ βουνὰ ἀκόμη καλλιεργοῦνται ἀμπέλια. […] Στὴν περιοχὴ παράγουν ποτήρια καὶ κεσέδες, ποὺ εἶναι περίφημα, διότι οἱ κατασκευαστὲς καταφέρνουν καὶ πετυχαίνουν τὸ χρῶμα τῆς πορσελάνης ποὺ βγαίνει στὸ Ἐλμενί. Θεωροῦνται ἐφάμιλλες μὲ τὶς κινέζικες πορσελάνες καὶ στέλνονται πεσκέσια σὲ ὃλα τὰ βιλαέτια. […] Οἱ κάτοικοι εἶναι περίεργοι τύποι ἀλλὰ κοινωνικοὶ καὶ φιλόφρονες. Ὁ Θεὸς ἂς τοὺς εὐλογεῖ καὶ ἂς τοὺς σώζει!»

Μὲ τὰ λόγια αὐτὰ περιέγραψε ὁ Τοῦρκος περιηγητὴς Ἐβλιᾶ Τσελεμπὶ τὸν ὀχυρὸ οἰκισμὸ τῆς Ζίχνας στὸ πέρασμά του ἀπὸ ἐκεῖ, τὸ 1665 μ.Χ.

Βορειοδυτικὰ τῆς σημερινῆς κωμόπολης Ζίχνας βρίσκονται τὰ ἐρείπια τοῦ βυζαντινοῦ ὁμώνυμου κάστρου. Τὶς τύχες αὐτοῦ τοῦ κάστρου προσπάθησε νὰ ἀνιχνεύσῃ μὲ βάση τὶς πηγὲς καὶ τὰ ἀρχαιολογικὰ δεδομένα ὁ Ν. Κ. Μουτσόπουλος στὴν μελέτη του «Τὸ βυζαντινὸ κάστρο τῆς Ζίχνας, Συμβολὴ στὴ μελέτη ἑνὸς βυζαντινοῦ ὀχυροῦ οἰκισμοῦ στὴν περιοχὴ τοῦ Στρυμῶνα».  Οἱ πληροφορίες γιὰ τὸν βυζαντινὸ αὐτὸν οἰκισμὸ εἶναι ἀνύπαρκτες μέχρι τὸν 12ο αἰῶνα. Ἀπὸ τὶς ἀρχὲς ὃμως τοῦ 13ου αἰῶνα φαίνεται ὃτι ἡ Ζίχνα μπαίνει προοδευτικὰ στὸ ἱστορικὸ σκηνικό, καθῶς βρίσκεται στὸ δρόμο τόσο τῶν Φράγκων ὃσο καὶ τῶν ἡγεμόνων τῆς αὐτοκρατορίας τῆς Νίκαιας πρὸς τὴ Θεσσαλονίκη. 
 
Ἡ πρώτη ἐπιβεβαιωμένη ἀναφορὰ στὶς γραπτὲς πηγὲς γιὰ τὴ Ζίχνα χρονολογεῖται στὸν 12ο αἰῶνα. Ὁ Ἂραβας γεωγράφος Idrisi, ποὺ ἐπισκέφτηκε τὴν περιοχή, περιγράφει τὴν Ζίχνα σὰν μία πόλη εὒφορη καὶ εὐτυχισμένη, μὲ ἀμπέλια, καρποφόρα δέντρα, καλλιεργήσιμες πεδιάδες καὶ ὀργώματα. 




Στὶς ἀπογραφὲς ποὺ ἒγιναν στὰ χρόνια τοῦ Μεχμέτ Β’ ( 1464/65 καὶ 1478/79 μ.Χ.) ἀναφέρεται ὃτι στὴ Ζίχνα ὑπῆρχαν 393 χριστιανικὰ σπίτια, 32 μουσουλμανικὰ καὶ συνολικὸ πληθυσμὸ 2.668 κατοίκους. Οἱ μαχαλᾶδες της ἦταν 14. Ἐπίσης ὑπῆρχαν οἱ ἐξῆς ἐκκλησίες: Ἃϊ Δημήτρης (Ayo Dimitri), Ἁγία Μαρίνα ( Ayo Marina), Ἃϊ Γιώργης (Ayo Korki), Ἃγιος Κωνσταντῖνος (Ayo Qostantin), Ἃγία Τριάδα (Ayo Tre), (;) Lasqo (τοῦ Λυζικοῦ) καὶ ὁ μητροπολιτικὸς ναὸς τῶν Ἀρχαγγέλων ἢ Ταξιαρχῶν ποὺ ἐξακολουθοῦσε νὰ ὑπάρχῃ καὶ τὸν 16ο αἰῶνα καὶ μάλλον ἀνῆκε στὴ μονὴ τοῦ Ταξιάρχη Μιχαῆλ (ἢ Ἀσωμάτου) τῆς Ζελιάχοβας (σημερ. Νέα Ζίχνη). Ὁ μεγάλος ἀριθμὸς τῶν ἐνοριῶν μαρτυρεῖ ὃτι στὰ χρόνια αὐτὰ τὰ σπίτια τῆς Ζίχνας θὰ ἀπλώνονταν πέρα ἀπὸ τὰ ὃρια τοῦ κάστρου, μάλλον πρὸς τὰ ΒΑ, ὃπου τὸ ἒδαφος εἶναι πιὸ ὁμαλό καὶ ἡ παρουσία λιθοσωρῶν σήμερα ἐπιβεβαιώνει μιὰ τέτοια ὑπόθεση. Ἂλλωστε ὃπως χαρακτηριστικὰ ἀναφέρει ὁ Ἐβλιὰ Τσελεμπί, «τὸ φρούριο βρίσκεται στὸ νότιο κάτω μέρος τῆς πόλεως». Ἀλλὰ καὶ στὰ τελευταῖα χρόνια τῆς τουρκοκρατίας, ἡ ἀνέγερση ἑνὸς ναοῦ, τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη τοῦ Προδρόμου, δείχνει ὃτι στὴ Ζίχνα ὑπῆρχε ἀκόμη μία δραστήρια ρθόδοξη ἑλληνικὴ κοινότητα.

Ἡ μετέπειτα δραματικὴ μείωση τοῦ πληθυσμοῦ βρίσκει τὴν ἐξήγησὴ της στὸ χρονικὸ τοῦ Παπασυνοδινοῦ ἀπὸ τὸν ὁποῖο μαθαίνουμε ὃτι τὸ 1641 μ.Χ. μία φοβερὴ ἐπιδημία πανώλης ἐξολόθρευσε μεγάλο μέρος τοῦ πληθυσμοῦ τῆς περιοχῆς καὶ, ὃπως χαρακτηριστικὰ ἀναφέρει, «τὸ θανατικὸν δὲν ἂφηκεν οὒτε κάστρη οὒτε χῶραις ἂβλαβαις οὒτε ὀσπίτι» ( Γ. Καφταντζῆς, «Ἡ Σερραϊκὴ χρονογραφία τοῦ Παπασυνοδινοῦ, Σέρρες 1989, σελ. 92).

Τὸ κάστρο ὑπέστη πολλὲς ἀλλοιώσεις. Πολλὰ τμήματά του, ἰδίως στὴν ἀνατολικὴ πλευρὰ ἒχουν καταρρεύσει λόγω τῆς συνεχοῦς διάβρωσης τοῦ ἐδάφους. Ἀπὸ τοὺς κατοίκους τῆς Νέας Ζίχνης μαρτυρεῖται ὃτι συχνὰ χρησιμοποιοῦσαν ἒτοιμο οἰκοδομικὸ ὑλικὸ ἀπὸ τὸ κάστρο τῆς Ζίχνας γιὰ νὰ χτίσουν τὰ σπίτια τους. Ἀπὸ τὸν νεότερο οἰκισμὸ τῆς Ζίχνας, ποὺ ἐγκαταλείφθηκε ὀριστικὰ τὸ 1960, σώζονται λίγα ἐρειπωμένα σπίτια καθῶς καὶ ἡ ἀνακατασκευασμένη ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη τοῦ Προδρόμου.
 Ἡ χρονολόγηση κατασκευῆς τοῦ κάστρου στηρίζεται σὲ ὑποθέσεις. Οἱ γραπτὲς πηγὲς δὲν βοηθοῦν. Στὸ ΒΔ τμῆμα τοῦ κάστρου ὑπάρχει καὶ ἡ μοναδικὴ πλήρως σωζόμενη πύλη. Πολλοὶ Ζιχνιῶτες θυμοῦνται ὃτι στὸ ὑπέρθυρο ὑπῆρχε ἐνεπίγραφη πλάκα μὲ ἑλληνικὰ γράμματα, τὴν ὁποία ἒκλεψαν οἱ Βούλγαροι κατὰ τὴν περίοδο τοῦ Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Πιθανὸν σὲ αὐτὴν νὰ ἀναφερόταν τὸ ἓτος ἲδρυσης τοῦ κάστρου. Μόνο ὁ ἐντοπισμὸς στὴ Βουλγαρία τῆς ἐπιγραφῆς εἶναι πιθανὸ νὰ δώσῃ ἀσφαλὴ ἀπάντηση.

Τὸ κάστρο τῆς Ζίχνας, παρέμενε ἀπόρθητο ἀπὸ τοὺς Τούρκους οἱ ὁποῖοι, ὃπως λένε οἱ ντόπιοι, «σαράντα μέρες καὶ σαράντα νύχτες» τὸ πολιορκοῦσαν. Σύμφωνα μὲ τὴν ἲδια παράδοση οἱ Τοῦρκοι κατὀρθωσαν νὰ πάρουν τὴ Ζίχνα διακόπτοντας τὴν παροχὴ νεροῦ. Τὸν τρόπο ὑπέδειξε ἡ Μπάμπω, μιὰ κακιὰ γριὰ ποὺ ζοῦσε στὴν περιοχὴ καὶ ἡ ὁποία τοὺς συμβούλεψε νὰ ἀφήσουν γιὰ πολλὲς μέρες διψασμένο ἓνα μουλάρι καὶ στὴ συνέχεια νὰ τὸ ἀφήσουν ἐλεύθερο. Ἒτσι καὶ ἒγινε. Τὸ μουλάρι ὑπέδειξε τὸ σημεῖο ἀπ΄ὃπου περνοῦσε ὁ ἀγωγὸς ὓδρευσης σκάβοντας μὲ τὸ πόδι του. Τότε ἡ Ζίχνα «ἒπεσε» ἀπὸ δίψα. Σύμφωνα μὲ τὰ ἐπίσημα ἱστορικὰ στοιχεῖα αὐτὸ συνέβη τὸ 1375 μ.Χ. κατὰ τὴν ἐκστρατεία ποὺ ἒκανε ὁ Ἐβρενὸς μπέης μετὰ τὴν ἐντολὴ τοῦ σουλτάνου Μουρᾶτ Α’.



 
ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟ ΚΑΣΤΡΟ ΤΗΣ ΖΙΧΝΑΣ ΚΑΤΑΡΡΕΕΙ
Του Τάκη Χατζόπουλου ,σκηνοθέτη.   ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΤΩΝ ΣΕΡΡΩΝ, 18-03-2010

Η αρχαία πόλη της Ζίχνας, αι «Ίχναι πόλις της Μακεδονίας», του Βυζαντίου, των οθωμανικών χρόνων, ένα μνημείο του πολιτισμού μας καταρρέει. Δίχως φροντίδα, αφημένη στη φθορά, την παραδίδουμε - αμνήμονες, ανιστόρητοι - στη λήθη του χρόνου.
Κτισμένη σε έναν περίβλεπτο χώρο που αγναντεύει την πεδιάδα του Στρυμώνα , με μεγάλο ιστορικό και περιβαλλοντικό ενδιαφέρον, θα μπορούσε να είναι πόλος έλξης επιστημόνων και επισκεπτών. Θα μπορούσε ο αρχαιολογικός χώρος να συμβάλει στη δημιουργία συνθηκών ήπιας ανάπτυξης της ευρύτερης περιοχής.
Στις 11 Οκτωβρίου 2004, ο τότε βουλευτής κ. Μάρκος Μπόλαρης, απηύθυνε ερώτηση προς τον τότε Πρωθυπουργό και υπουργό Πολιτισμού κ.Κωνσταντίνο Καραμανλή με θέμα την «Ανάδειξη του αρχαιολογικού χώρου της Ζίχνης.  Αναστήλωση, στερέωση, αποκατάσταση του βυζαντινού κάστρου και των βυζαντινών εκκλησιών. Σωστικές και συστηματικές ανασκαφές στον αρχαιολογικώ χώρο».
Στη ερώτησή του μεταξύ άλλων ανέφερε: «… Επειδή για τον αρχαιολογικό χώρο της Ζίχνης δεν χρειάζονται δαπάνες απαλλοτριώσεων και όλος ο λόφος της εγκαταληφθείσης πόλεως προσφέρεται άμεσα για εργασίες αναστύλωσης, στερέωσης και αποκατάστασης του βυζαντινού κάστρου, των ναών και οικημάτων, και βέβαια σε συστηματικές σωστικές ανασκαφές. Επειδή ο σπουδαίος αυτός αρχαιολογικός χώρος έχει άμεση ανάγκη παρέμβασης από την Αρχαιολογική Υπηρεσία για τη διάσωση τμημάτων που κινδυνεύουν από κατάρρευση και ανεπανόρθωτες βλάβες, ΕΡΩΤΑΤΑΙ ο κ. Πρωθυπουργός και Υπουργός Πολιτισμού:
1) Σε ποιες ενέργειες προτίθεται να προβεί για την ανάδειξη του σημαντικού αρχαιολογικού χώρου της Ζίχνης.
α) με αναστύλωση, στερέωση και αποκατάσταση του βυζαντινού κάστρου, των ναών και οικημάτων και
β) με σωστικές και συστηματικές ανασκαφές.
2) Εάν προτίθεται να εντάξει την ανάδειξη του αρχαιολογικού χώρου Ζίχνης σε συγκεκριμένο πρόγραμμα και ποιο;».
Του απάντησε, στις 4 Νοεμβρίου 2004, ο τότε υφυπουργός Πολιτισμού κ. Πέτρος Τατούλης: « Το Υπουργείο Πολιτισμού έχει ήδη προβεί στην τοπογράφηση του αρχαιολογικού χώρου του βυζαντινού κάστρου και των εντός αυτού μνημείων και από το επόμενο έτος (2005) θα προβεί στην εκπόνηση – σύνταξη μελέτης στερέωσης και συντήρησης του ανατολικού τμήματος της βυζαντινής οχύρωσης. Οι εργασίες καθαρισμού και ευπρεπισμού του χώρου γενικότερα θα συμπεριληφθούν στο Επιχειρησιακό Σχέδιο 2005. Αναφορικά με την διενέργεια ανασκαφών, αυτές θα γίνουν λίγο μετά τη διενέργεια των ως άνω εργασιών εφόσον επί του παρόντος η προτεραιότητα δίνεται στη συντήρηση και διάσωση των ορατών μνημείων του εν λόγω αρχαιολογικού χώρου της Ζίχνης Σερρών».
Αναστύλωση, στερέωση, αποκατάσταση, ανάδειξη αρχαιολογικών χώρων. Λέξεις γεμάτες υποσχέσεις, που υποδηλώνουν σεβασμό στην Ιστορία .
Για την περίπτωση, όμως, του αρχαιολογικού χώρου της Ζίχνας, όσες φορές ακουστήκαν ήταν κενές περιεχομένου. Εξαγγελίες, λόγια και ύστερα απραξία και λήθη.
Τα ευρωπαϊκά κοινοτικά προγράμματα διαδέχθηκαν το ένα το άλλο αλλά η αρχαία Ζίχνα δεν εντάχθηκε σε κανένα από αυτά.
Η τελευταία σοβαρή εργασία που αφορούσε την Ζίχνα είναι η μελέτη του καθηγητή Α.Π.Θ. κ. Ν.Κ.Μουτσόπουλου με τον τίτλο «Το βυζαντινό κάστρο της Ζίχνας» η οποία εκπονήθηκε το 1982.

Βιβλιογραφία 
Σοφία Κοτζάμπαση, «Μία ἂγνωστη σημείωση γιὰ τὸ κάστρο τῆς Ζίχνας», Μακεδονικὰ Σύμμικτα, ΕΜΣ  media.ems.gr
ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΤΩΝ ΣΕΡΡΩΝ  e-simerini.com
Περισσότερες πληροφορίεςγιὰ τὸ κάστρο καὶ τὴν περιοχή,  «Ὁδοιπορικὸ στὸ βυζαντινὸ κάστρο τῆς Ζίχνας», Κωνσταντῖνος Δ. Κετάνης, Ἀρχαιολόγος.  independent.academia.edu
Φωτογραφίες
Yiorgos Koutkos, panoramio.com   ,   panoramio.com
protostrator, Θέματα Μεσαιωνικῆς Ἱστορίας  protostrator.blogspot.gr



Σάββατο, 23 Ιουνίου 2012

Ἐγκύκλειος Διαταγὴ Ἑλληνομακεδονικῆς Ἄμυνας. Ἴων Δραγούμης


 
     Ὁ Ἴων Δραγούμης τὸ 1902 μπῆκε στὸ διπλωματικὸ κλάδο, καὶ ὑπηρέτησε ὡς ὑποπρόξενος, κατόπιν ἀπαιτήσεῶς του, στὸ Μοναστήρι· ἐν συνεχεῖᾳ ὑπηρέτησε στὴν Ἀνατολικὴ Μακεδονία, στὸ Προξενεῖο Σερρῶν, στὴν Ἀνατολικὴ Ρωμυλία στὸ Προξενεῖο τοῦ Πύργου καὶ στὸ Προξενεῖο Φιλιππουπόλεως, ὡς τὸ 1907. Σὲ συνεργασία μὲ τὸ γαμπρό του Παῦλο Μελᾶ, ποὺ ἦταν σύζυγος τῆς ἀδερφῆς του, ὀργάνωσε τὶς ὀρθόδοξες κοινότητες ἐναντίον τῶν βουλγαρικῶν κομιτάτων, κινητοποίησε τὶς Ἑλληνικὲς Δυνάμεις καὶ ἀναδείχθηκε ἔνθερμος ὑποστηρικτὴς τῆς μακεδονικῆς συγκρούσεως. Ἀνάλογες προσπάθειες κατέβαλε κατὰ τὴ διετία 1907 – 1909 στὴν Κωνσταντινούπολη, ὑπηρετῶντας στὴν ἐκεῖ ἑλληνικὴ πρεσβεῖα.

Τετάρτη, 20 Ιουνίου 2012

Οἱ θησαυροὶ τοῦ Μαραθῶνα & τῆς Ζακύνθου

Ἂς κάνουμε ἓνα ταξείδι στὸ θησαυροθηρικὸ παρελθὸν τῆς χώρας μας μέσα ἀπὸ ἀναφορὲς τοῦ τύπου τῆς ἐποχῆς. Τὰ εὐτράπελα πολλά… οἱ ἐλπίδες γιὰ ἀνεύρεση χρυσοῦ πολλές… τὰ ὂνειρα ὃμως τὶς περισσότερες φορὲς ἒμεναν ἀνεκπλήρωτα...
Παρακάτω, ὁ ἀρθρογράφος σατυρίζει δύο τέτοιες προσπάθειες γιὰ ἀνεύρεση θησαυροῦ, μὲ ἀνεπανάληπτο τρόπο. Ἡ Ἐφημερίς εἶναι ἀπὸ τὴν ψηφιοθήκη τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου.
«Εἶδεν ὁ Θεὸς ὅτι ἡ Ἑλλὰς θὰ ἔμενε χέρσος καὶ ἀκαλλιέργητος καὶ ὅτι ὁ περιούσιος λαὸς θἀπέθνησκε τῆς πείνης• καί, ἀντὶ νὰ καταπέμψῃ τὸ μάννα, τὸ ὁποῖον ἴσως θἀπεκρούετο ὡς ἀποφάγιον τῶν Ἑβραίων, ἔστειλε τὰς ἀρχαιότητας. Καὶ ἤρχισαν νὰ σκάπτουν, νὰ σκάπτουν ἀκούραστοι• καὶ ὅταν δὲν εὕρισκον ἀγάλματα ἐφύτευον σταφίδα καὶ κοκκινογούλια.

Ἀλλ’ αἱ ἀρχαιότητες ἀρχίζουν νὰ σπανίζουν καὶ κινδυνεύει νὰ ψυχρανθῇ ὁ πρὸς τὴν καλλιέργειαν τῆς γῆς ζῆλος. Τότε ἀποστέλλει ὄνειρον πρὸς μικρὸν ποιμένα ἐν Μαραθῶνι. «Ὑπὸ τὸ μέρος ὅπου κοιμᾶσαι, ἔκρυψεν ὁ Ἀρτάβαζος, ἀξιωματικὸς τῆς περσικῆς ἐπιμελητείας, τὸ ταμεῖον τῆς μεραρχίας του». Τὸ ὄνειρον ἦτο πολὺ πιθανὸν μετὰ τὸν ἑλληνοτουρκικὸν πόλεμον καὶ τὸ χέρσον πεδίον τοῦ Μαραθῶνος ἤρχισεν ἀνασκαπτόμενον πυρετωδῶς, ἕως οὗ ἀπεδείχθη ὅτι ὁ θησαυρὸς ἦτο ἁπλοῦν ὄνειρον. Ἀλλὰ μὴ καὶ ἡ εὐτυχία δὲν εἶνε ὄνειρον;

Ἀλλ’ ἐνῷ ἔπαυον αἱ ἀνασκαφαὶ εἰς τὸν Μαραθῶνα, ἤρχιζαν ἄλλαι εἰς τὴν Ζάκυνθον πρὸς εὕρεσιν ἄλλου θησαυροῦ. Ἐδῶ πλέον οἱ χρυσοθῆραι ὀνειρεύονται ὄρθιοι• καὶ τόσον ἐναργὲς εἶνε τὸ ὄνειρον, ὥστε ἔχουν μετρήσει τὸν θησαυρὸν πρὶν ἢ τὸν ἀνακαλύψουν. Εἶνε 200 ἑκατομμύρια χωρὶς νὰ λείπῃ λεπτόν! Ἀλλὰ τί; δουκάτα, ὑπέρπυρα, φλουριά; Ἰδοὺ ἡ μόνη των ἀπορία.

Ἀλλὰ θησαυρὸς ἄξιος τοῦ ὀνόματός του δὲν δύναται παρὰ ν’ ἀποτελῆται ἀπὸ χρυσόν. Οἱ κλασικοὶ θησαυροί, ὅπως τοὺς περιγράφει ἡ Χαλιμᾶ, ἀποτελοῦνται ἀπὸ σωροὺς χρυσοῦ καὶ «ἀτιμήτων πετραδίων». Λοιπὸν καὶ ὁ θησαυρὸς τῆς Ζακύνθου θὰ εἶνε τοὐλάχιστον χρυσός. Καὶ ὡς πληροφορούμεθα, οἱ κορυφαῖοι τῶν χρηματιστῶν μας καὶ οἱ ἔμποροι ἤρχισαν ἀπὸ τοῦδε νὰ λαμβάνουν μέτρα διὰ τὴν προβλεπομένην ραγδαίαν ὑποτίμησιν τοῦ χρυσοῦ.

Τοὺς χρυσοθήρας, ὡς λέγεται, ὁδηγεῖ εἰς τὰς ἀνασκαφὰς ἀρχαῖόν τι χειρόγραφον, τὸ ὁποῖον κατέλιπεν ὁ περίφημος ἰταλὸς σοφὸς Pseftotheodoro, ἀκμάσας ἐν Φλωρεντίᾳ κατὰ τὸν ΙΓ΄ αἰῶνα. Ὁ σοφὸς οὗτος ἀνεκάλυψε τὰς Καναρίους νήσους.

Ὁ θησαυρός, κατὰ τὸ χειρόγραφον εὑρίσκεται ὑπὸ μίαν κοκκίνην πέτραν, τὴν ὁποίαν ὑποτίθεται ὅτι ἔβαψεν ὁ εἰρημένος σοφός, ὅστις, ὡς λέγεται εἶχεν ἀδυναμίαν νὰ βάφῃ. Ἐπὶ τῆς πέτρας ὑπῆρχε καὶ μαῦρος σταυρὸς μὲ τὴν ἐπιγραφήν: Ἀπαγορεύεται… διὰ ροπάλου, διὰ νὰ μὴ μουχλιάσῃ ὁ θησαυρός.

Οἱ ἀφελεῖς ἐρωτοῦν πῶς αὐτὸς ὁ σοφός, ἀφοῦ ἐγνώριζε τὴν ὕπαρξιν τοῦ θησαυροῦ, δὲν ἤρχετο μόνος του νὰ τὸν ἀνακαλύψῃ. Ἡ ἀπάντησις εἶνε ἁπλουστάτη: Ἦτο φιλέλλην…
»
( Ἐφημερίς, ἀρ. φύλ. 261, 20.09.1898)

Ἡ εἰκόνα εἶναι ἀπὸ ἐδῶ!

Παρασκευή, 15 Ιουνίου 2012

Έτσι απαντάνε οι Έλληνες!




Εύγε κύριε Λαμπάκη, τιμάτε τον Ελληνισμό, τη στιγμή που κάποιοι άλλοι ανθέλληνες στη Ροδόπη και την Ξάνθη τον προσβάλλουν βάναυσα!

   Ο δήμαρχος Αλεξανδρουπόλεως κ. Ευάγγελος Λαμπάκης, με πρωτοφανή δημοκρατική και εθνική ευαισθησία, όπως θα άρμοζε σε κάθε δήμαρχο της ακριτικής Ελληνικής Θράκης επέστρεψε επιστολή της Π.ΕΚ.Ε.Μ, που αναφερόταν συλλήβδην σε «Τουρκική μειονότητα της Δυτικής Θράκης». Η απάντηση του δημάρχου αποτελεί μνημείο θάρρους, και θα πρέπει να αποτελεί στο εξής ΟΔΗΓΟ πολιτικής και εθνικής δράσης κάθε δημάρχου, κάθε περιφερειάρχη και κάθε διοικητικού υπαλλήλου της ελληνικής Θράκης.
Η Θράκη έχει ανάγκη από τέτοιους άνδρες και όχι από συμβιβασμένες μετριότητες και φοβισμένα ανθρωπάκια.

   Τι είναι η ΠΕΚΕΜ; Πρόκειται για την «Πολιτιστική και Εκπαιδευτική Εταιρεία της Μειονότητας Δυτικής Θράκης», η οποία έχει έδρα την Κομοτηνή και μεταξύ άλλων σκοπεύει να δημιουργήσει τουρκικά εκπαιδευτικά και πολιτιστικά ιδρύματα στην Ελληνική Θράκη. Με λίγα λόγια να προωθήσει τον εκπαιδευτικό και πολιτισμικό εκτουρκισμό στην περιοχή μας. Ιδρύθηκε από τον πρώην βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Γκαλήπ Γκαλήπ και φαίνεται ότι τα νήματα των διασυνδέσεων με την Τουρκία είναι πολύ μεγάλα.
Πώς, ένα πολιτιστικός σύλλογος έχει χρήματα για να αναλάβει τέτοιας κλίμακας πρωτοβουλίες; Μάλλον, δεν είναι καθόλου δύσκολο να το φαντασθούμε, τη στιγμή που οι περισσότεροι χριστιανικοί σύλλογοι κινδυνεύουν με λουκέτο και δεν μπορούν να πληρώσουν ούτε το ενοίκιό τους.
Να σημειώσουμε ότι η ΠΕΚΕΜ έχει τη δυνατότητα να συναντιέται με όποιον παράγοντα της διοίκησης επιθυμεί π.χ. με τον Περιφερειάρχη Άρη Γιαννακίδη, κάτι το οποίο δεν συνέβη ΠΟΤΕ με κανένα Πομάκικο σύλλογο.

   Η ΠΕΚΕΜ στα πλαίσια των πιέσεων που ασκεί επιτυχώς σε άβουλους χριστιανούς παράγοντες της περιοχής, απέστειλε επιστολή, όπου μεταξύ άλλων αναφέρει τη γνωστή ρατσιστική φράση ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΘΡΑΚΗΣ. Ο χαρακτηρισμός αυτός είναι εξόχως γενοκτονικός αφού υποδηλώνει την φασιστική τους άρνηση να αποδεχθούν την ύπαρξη των Πομάκων αλλά και των Ρωμά (Τσιγγάνων). Επιπλέον, ο όρος Δυτική Θράκη είναι ο αγαπημένος όρος του τουρκικού εθνικισμού (τον οποίο δυστυχώς αναπαράγουν με βλακώδη τρόπο και χριστιανοί), προκειμένου να μην χαρακτηρισθεί η Θράκη, ως ελληνική, αλλά με γεωγραφικό και μόνο κριτήριο (αν και αυτό ακόμη είναι λανθασμένο). Ποτέ, μα ποτέ, δεν θα μιλήσουν για ΕΛΛΗΝΙΚΗ Θράκη, αλλά πάντα για ΔΥΤΙΚΗ, σαν να μην έχει εθνική ταυτότητα η περιοχή.
Αναρωτιώμαστε: Γιατί δεν αντέδρασε ο σιωπηλός δήμαρχος Κομοτηνής κ. Γιώργος Πετρίδης; Εν προκειμένω, η σιωπή δεν είναι χρυσός, αλλά ΕΓΚΛΗΜΑ και μάλιστα ΕΘΝΙΚΟ.
Επειδή, η απάντηση του κ. Ευάγγελου Λαμπάκη, συνιστά σπουδαία πράξη, Έλληνα (χωρίς εισαγωγικά) δημάρχου, την μεταφέρουμε αυτούσια και στο εξής δεν μπορεί παρά να αποτελεί σημείο αναφοράς μας.


Η ΥΠΕΡΟΧΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΑΡΧΟΥ



«Απαντώντας στο με αριθμό πρωτ. 15/28-02-2012 έγγραφό σας, σας το επιστρέφω ως αναίσχυντα αντεθνικό δεδομένου ότι αναφέρετε πολλές φορές την φράση «Τουρκική μειονότητα της Δυτικής Θράκης». Αποδέχομαι τις διεθνείς συνθήκες όπως αυτή της Λωζάνης περί θρησκευτικής μειονότητας στη Θράκη, την σύμβαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων που υπέγραψε η χώρα μας και ως ελεύθερα σκεπτόμενος άνθρωπος, αναγνωρίζω στον κάθε συμπολίτη μου τη δυνατότητα του αυτοπροσδιορισμού π.χ. χριστιανός ή μουσουλμάνος της Θράκης, Πομάκος, Ρομ, Τουρκικής καταγωγής κτλ, ΑΛΛΑ ΠΑΝΤΑ ΕΛΛΗΝΑΣ ΠΟΛΙΤΗΣ.
Έτσι, δεν μου είναι ανεκτή η φράση «τουρκική μειονότητα στη Δυτική Θράκη»,διότι ευθέως αποκαλείτε την μουσουλμανική μειονότητα της δυτικής Θράκης «Τουρκική», δηλαδή μαζικά και συλλογικά χωρίς να προκύπτει κάτι τέτοιο από το Νόμο, τις συνθήκες και τα ανθρώπινα δικαιώματα.
ΣΕΒΟΜΑΙ ΤΟΝ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΛΑΟ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ στην Τουρκία. Σέβομαι και όλους τους συντοπίτες μου Έλληνες υπηκόους, μουσουλμάνους στο θρήσκευμα, που βρίσκονται στην Ελλάδα, αφού έμαθα να ζω μαζί τους ώριμα και δημιουργικά από τη γέννησή μου. Δεν ανέχομαι όμως να ΜΗΝ με σέβονται ως άνθρωπο, Έλληνα πολίτη και θεσμικό ως έχοντα την ιδιότητα του Δημάρχου.
Εν τέλει εάν αισθάνεστε εσείς που μου αποστείλατε το άνω έγγραφό σας ΜΕΛΗ ΑΝΥΠΑΡΚΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑΣ και όχι ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΣ με δικαίωμα ο καθείς ξεχωριστά του αυτοπροσδιορισμού κατά τα προεκτεθέντα, τότε δεν έχετε θέση στην Ελλάδα. Εννοείται ότι τα θέματα που αφορούν τα μειονοτικά σχολεία και τα παιδιά μας που φοιτούν σε αυτά στη Θράκη με ενδιαφέρουν απόλυτα και ως άνθρωπο και ως Δήμαρχο, αλλά θα τα συζητήσω με επαΐοντες και θεσμικούς οι οποίοι έχουν κατά νου το καλό των παιδιών μας χριστιανών και μουσουλμάνων και το καλό της Θράκης μας».


Ο Δήμαρχος Αλεξανδρούπολης
Ευάγγελος Λαμπάκης »
Αρθρο του Κεμάλ Φαρζλή
(Ζαγάλισα τεύχος 60, Απρίλιος - Μάιος 2012)


Σάββατο, 9 Ιουνίου 2012

VMRO - ΒΜΡΟ & Οἱ συνθῆκες ποὺ ὁδήγησαν στὴ δημιουργία τοῦ βουλγαρικοῦ κομιτάτου



Ἱερεῖς τῆς Ὀρθόδοξης Βουλγαρικῆς Ἐξαρχίας περιστοιχισμένοι ἀπὸ ἀντάρτες τοῦ ΒΜΡΟ

   Οἱ Βούλγαροι, ἀποκτῶντας σιγὰ σιγὰ ἐθνικὴ συνείδηση, καὶ κάτω ἀπὸ τὶς διακριτικὲς ἀρχικὰ παροτρύνσεις τῆς Ρωσίας, ἀρχίζουν καὶ ἐξυψώνουν τὸ ἀνάστημά τους. Ἒχουν ὅμως νὰ ἀντιμετωπίσουν ἕνα σοβαρὸ πρόβλημα. Γιὰ τοὺς Ὀθωμανούς, ὅσοι ἦταν κάτω ἀπὸ τὴν ἐξουσία τοῦ Πατριαρχείου, λογίζονταν ὡς «Ρωμιοί»!
Αὐτό τὸ πρόβλημα λύθηκε, ὅταν στὶς 28 Φεβρουαρίου - 12 Μαρτίου 1870, μετὰ τὴ διακοπὴ τῶν ἑλληνοτουρκικῶν σχέσεων λόγῳ τῆς Κρητικῆς ἐπανάστασης τὸ 1868, καὶ ὑπό τὴ ρωσικὴ καὶ ἀγγλικὴ πίεση, ὁ Σουλτάνος Abdulaziz, ἐξέδωσε αὐτοκρατορικὸ διάταγμα (φιρμάνι), μὲ τὸ ὁποῖο ἰδρύθηκε αὐτοκέφαλη Βουλγαρικὴ Ἐκκλησία μὲ ἔδρα τὴν Πόλη.
Οἱ συνέπειες τοῦ φιρμανιοῦ ἄρχισαν νὰ φαίνονται ὅταν οἱ Βούλγαροι ἄρχισαν τὶς πιέσεις ἐναντίον τῶν κατοίκων τῆς Μακεδονίας νὰ προσχωρήσουν στὴν Βουλγαρικὴ ἐξαρχία. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ἡ Βουλγαρία θὰ ἀποκτοῦσε κυριαρχικὰ δικαιώματα στὰ μέρη ποὺ οὶ Βούλγαροι ὑπερεῖχαν τῶν ὑπολοίπων ἐθνοτήτων. Καὶ ὅπως εἴπαμε, «Ρωμιοί» λογίζονταν ὅσοι ἀνῆκαν στὸ Πατριαρχεῖο. Ἔτσι ἀρχίζουν οἱ διώξεις τῶν πατριαρχικῶν καὶ οἱ ἀναγκαστικὲς μεταστροφὲς κατοίκων τῆς Μακεδονίας, πρὸς τὴν βουλγαρικὴ Ἐξαρχία.

Τετάρτη, 6 Ιουνίου 2012

Ἡ «χρυσὴ στοὰ τοῦ Ἀλεξάνδρου»



Μεταλλωρύχοι  σε ώρα εργασίας, αναπαράσταση  από αρχαίο αμφορέα



(Αρχαίοι Θρύλοι του Κιλκίς)
Γράφει ο Γιώργος Εχέδωρος

   Υπάρχει ένας θρύλος. Ένας μύθος. Λένε πως η ιστορία μεταδόθηκε από πάππου προς πάππου. Από την αρχαία εποχή στο Μεσαίωνα. Από τους εντόπιους στους κατακτητές. Κι από αυτούς στους άλλους κατακτητές, στους περαστικούς που διανυκτέρευσαν μια νύκτα στα Κρούσια, στους πρόσφυγες. Μια ισχυρή παράδοση. Η ιστορία της «Χρυσής στοάς του Αλεξάνδρου», έτσι την ονομάζουν. Πρόκειται για έναν σκαμμένο χώρο σε αδιευκρίνιστο μέρος κοντά στις αρχαίες Φύσκες.
Όταν ενσωματώθηκε η Κρηστωνία στο μακεδονικό κράτος και διαπίστωσε με τα ίδια του τα μάτια ο βασιλιάς τον ορυκτό πλούτο τα έχασε. Έδωσε τότε εντολή η μεγάλη ποσότητα του χρυσού να μην βγει από το βουνό. Να κρατηθεί σε μια στοά, σε ένα δώμα στα έγκατα των Κρουσίων. Εκεί συγκεντρώθηκε από άλλες στοές ο χρυσός ακατέργαστος. Είχε δοθεί, λένε, εντολή από το βασιλιά (μάλλον θα εννοούν τον Αλέξανδρο τον Α΄) όποιος μιλήσει για αυτό να θανατώνεται αυτοστιγμής. Μόνον αυτός θα έδινε την εντολή για την έξοδό του χρυσού από τη μυστική στοά. Ήταν η κρυφή δύναμη του Μακεδόνα βασιλιά.