Παρασκευή, 6 Ιουλίου 2012

Οἱ Ῥωσσικὲς ἀξιώσεις γιὰ τὸ Ἅγιο Ὄρος





     Μὲ τὴν ἔναρξη τοῦ Ἑλληνοτουρκικοῦ πολέμου, ἀναβρασμὸς ἐπικρατοῦσε στὸ Ἅγιο Ὄρος. Ἡ Ἱερὰ Κοινότητα καθημερινὰ ἔψαλλε παρακλήσεις στὸ Ναὸ τοῦ Πρωτάτου καὶ σὲ ὅλους τοὺς Ναοὺς τοῦ Ἁγίου Ὄρους γιὰ τὴν καλὴ κατάληξη τοῦ ἐθνικοῦ ἀγῶνα. 
Ὅλοι οἱ μοναχοὶ παρακολουθοῦσαν ἐναγωνίως τὴν νικηφόρα πορεία τοῦ ἑλληνικοῦ στρατοῦ ἀπὸ τὴ Θεσσαλία πρὸς τὶς ἐσχατιὲς τῆς Μακεδονικῆς γῆς καὶ ἒβλεπαν μὲ βουρκωμένα μάτια καὶ γεμάτοι ἀγωνία τὴν ἑλληνικὴ ναυτικὴ σημαία νὰ διασχίζῃ τὰ πελάγη μπροστά τους καὶ νὰ χαρίζῃ τὴν πολυπόθητη ἐλευθερία στὶς νήσους τοῦ Αἰγαίου.

     Ἦταν βέβαιοι οἱ μοναχοὶ ὅτι πλησίαζε καὶ γι` αὐτοὺς ἡ πολυπόθητη ἐκείνη ὥρα τῆς ἀπελευθέρωσης καὶ ἐτοίμαζαν χωρὶς προφυλάξεις καὶ μπροστὰ στὰ μάτια τοῦ ἀπεσταλμένου τοῦ Σουλτάνου, τὴν ὑποδοχὴ τοῦ νικηφόρου ἑλληνικοῦ στρατοῦ, εἶτε ἐρχόταν ἀπὸ τὴν ξηρὰ εἶτε ἀπὸ τὴ θάλασσα…

     Καὶ ἀνέτειλε αὐτὴ ἡ πολυπόθητη ὥρα, τὴν Παρασκευὴ 2 Νοεμβρίου 1912, ὅταν ἀπὸ τὴν ἀνατολικὴ πλευρὰ τοῦ Ὅρους φάνηκε ἡ ναυαρχίδα Ἀβέρωφ μαζὶ μὲ τὴν συνοδεία της ( τὰ πολεμικὰ πλοῖα Πάνθηρας, Ἰέραξ καὶ Θύελλα) νὰ κατευθύνεται πρὸς τὸν Ἄθω. Τὸ χαρμόσυνο ἄγγελμα μεταδόθηκε σὰν ἀστραπὴ σὲ ὅλη τὴ μοναστικὴ πολιτεία καὶ προκάλεσε τόσο ἐνθουσιασμό, ὥστε οἱ μοναχοὶ ἀνεξαρτήτου γλῶσσας καὶ φυλῆς μαζεύτηκαν στοὺς ναοὺς ψάλλοντας ἀναστάσιμους ὕμνους.
Οἱ καμπάνες τῶν ναῶν δονοῦσαν μὲ τοὺς ἁρμονικούς τους ἤχους τὸν ἀέρα καὶ οἱ τουφεκισμοὶ διαλαλοῦσαν τὴν θριαμβευτικὴ ἀνάσταση τοῦ Γένους.



     Στὴν ἐπίσημη πράξη τοῦ συνεδρίου τῆς Ἱερῆς Κοινότητας ποὺ ἔλαβε χώρα τὴν ἐπόμενη μέρα, διαβάζουμε:
«ν Καρυας σήμερον τ 3 Νοεμβρίου μέρ Σαββάτ και ρ 4 πρωϊν συνελθόντων τν ντιπροσώπων τν ερν Μονν ες κτακτον συνεδρίαν ν πλήρει παρτί πί τ συντελεσθείσ πελευθερώσει το ερο μν τόπου κ το τουρκικο ζυγο και τ κατοχ ατο ν νόματι το Βασιλέως Γεωργίου το Α’, πό το λληνικού στρατο, νεκρίθ καί ποφασίσθη.

α) Νά κφρασθσιν α εχαριστίαι καί εγνωμοσύνη τς εράς Κοινότητος
δι΄ λοσφραγίστου πιστολς ες τόν Βασιλέα μν Γεώργιον τόν Α΄καί τόν διάδοχον το λληνικο θρόνου.

β) Ες τόν Πρωθυπουργόν.

γ) Ες τόν ποναύαρχον το στόλου το Αγαίου ξοχ. κ. Παλον Κουντουριώτην.

δ) Ες τήν εράν Σύνοδον.

ε) Ες τόν ξιωματικόν το γήματος τς κατοχς τόν πρτον καταλυτήν τν τουρκικν ρχν ν τ ερ μν τόπ ν νόματι το Βασιλέως Γεωργίου το Α΄, σημαιοφόρον το στόλου το Αγαίου γενναιότατον κ. Γεώργιον Παπαγεωργίου, στις φικόμενος περί τήν νδεκάτην ραν τς χθές Παρασκευς 2 Νοεμβρίου μετά γήματος πεζοναυτν καί σταθμεύσας μπροσθεν το Παντοκρατορικο Κονακίου κήρυξεν αχμάλωτον τόν τέως Καϊμακάμην το ερο μν τόπου λ Ταλαάτ Βέην Μουνλαζαδέ μφανισθέντα νώπιον ατο μετά πρόσκλησιν καί προσκυνήσαντα, τούς λοιπούς Τούρκους παλλήλους κσί στρατιώτας παραδοθέντας νευ ντιστάσεως ντός το διοικητηρίου καί κατέλυσε τάς πό 5 αώνων τόν ερόν μν τόπον κμυζοσας τουρκικάς ρχάς ν νόματι το Βασιλέως Γεωργίου το Α΄.
Μεθ΄
Μεθ΄  γουμένης τς ερς Κοινότητος, δηγήθη μετά το γήματος ατο ες τόν ερόν ναόν το Πρωτάτου ν κκλησιαστικ πομπ καί παρατάξει ν ψάλη δοξολογία μεθ΄ν γραμματεύς προσεφώνησεν ς ξς:……»


     Καὶ συνεχίζει μὲ εὐχαριστίες πρὸς ὃλους ὃσους συνέβαλλαν στὴν ἀπελευθέρωση τῆς Ἑλλάδος ἀπὸ τὸν τουρκικὸ ζυγὸ καὶ ἀκολουθοῦν οἱ ὑπογραφὲς τῶν 19 Ἱερῶν Μονῶν, μὲ μοναδικὴ ἀποῦσα… τοῦ «Ῥωσσικο»!





     Τὴν χαρὰ τὼν Ἁγιορειτῶν καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους ἦρθε νὰ ἐπισκιάσῃ ἡ φήμη ποὺ διαδόθηκε ἀπὸ τὸ Λονδῖνο, ὃτι ἡ Ῥωσσία θέλει νὰ ἐξαιρεθῇ τὸ Ἃγιο Ὂρος ἀπὸ τὰ ἐδάφη, τὰ ὁποῖα ἡ Τουρκία ὑποχρεοῦται διὰ τῆς συνθήκης νὰ παραδώσῃ στὰ νικηφόρα σύμμαχα κράτη. Ἡ φήμη διαδόθηκε μετὰ τὴν συγκέντρωση τῶν πληρεξουσίων τῆς εἰρήνης στὸ Λονδῖνο. 
Ἡ ἀσαφής καὶ ἀκαθόριστη πρόταση τῆς Ῥωσσίας ἄφηνε νὰ ἐννοηθῇ ἕνα ἐνδιαφέρον γιὰ σύσφιξη τῶν δεσμῶν τῶν ὀρθοδόξων κρατῶν, πρόληψη προστριβῶν μεταξὺ Ἑλλάδος καὶ Βουλγαρίας τῶν ὁποίων τὰ σύνορα σύμφωνα μὲ τοὺς Ῥώσσους θὰ διέρχονταν «γγύς τς θωίτιδος Χερσονήσου, πί τς ποίας καί Βουλγαρία ξεδήλου διάθεσιν ξιώσεων».
Καὶ γιὰ νὰ ὑπερασπιστοῦν οἱ Βούλγαροι τὶς ἀξιώσεις τους ἐπὶ τοῦ Ἁγίου Ὄρους, εἶχαν ἐγκαταστήσει στὴν βουλγαρικὴ Μονὴ Ζωγράφου, ἀπόσπασμα βουλγαρικοῦ στρατοῦ!

     Στὴν Ἀθήνα, τὰ μέλη τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως διαφώνησαν, μὲ τὴν πρόταση τῆς Ῥωσσίας καὶ μὲ τὴν ἀρχικὴ συγκατάθεση τοῦ Προέδρου τοῦ συμβουλίου τῆς εἰρήνης καὶ ὁ τότε Ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν κ. Λ. Κορομηλᾶς ζήτησε διευκρινήσεις ἐπὶ τοῦ θέματος ἀπὸ τὸν Ῥῶσσο πρεσβευτὴ στὴν Ἀθήνα, κ. Δημῆντεφ. 
Ἀπὸ τὶς ἐξηγήσεις του ὃμως δὲν προέκυψε κάτι σαφὲς γιατὶ ἐνῶ ἀρχικὰ ὁ Ῥῶσσος πρεσβευτὴς ἔλεγε ὃτι ἡ Ῥωσσία ἐπιθυμεῖ τὸ Ἃγιο Ὂρος νὰ εἶναι πολιτικὰ καὶ ἐκκλησιαστικὰ αὐτόνομο ὑπὸ τὴν προεδρία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη, μετὰ δήλωσε ὃτι ἐπιθυμοῦν τὸ ἀμετάβλητο καὶ νὰ διατηρηθῇ τὸ ἐν ἰσχύει διοικητικὸ καθεστῶς καὶ νὰ θεωρεῖται τὸ ἒδαφός του, ὡς οὒδέτερο…

     Τὸ Μαυροβούνιο καὶ ἡ Σερβία δὲν ἒδειξαν ἐνδιαφέρον πρὸς τὶς ῥωσσικὲς προτάσεις. Ἡ Βουλγαρία κάτω ἀπὸ τὴν πίεση τῆς Ῥουμανίας ποὺ εἶχε ἀξιώσεις στὰ ἐδάφη τῆς Σιλιστρίας, πρότεινε νὰ δοθῇ τὸ Ἅγιο Ὂρος στὴν Ῥουμανία ὥστε νὰ σταματήσῃ νὰ διεκδικῇ τὰ ἐδάφη τῆς Βουλγαρίας…! 

Πραγματικὰ ἡ Ῥωσσία ἔμεινε ἒκπληκτη ἀπὸ τὴν ἀπάντηση τῆς Βουλγαρίας γιατὶ στηριζόταν στὶς βουλγαρικὲς ἀξιώσεις ἐπὶ τοῦ Ἁγίου Ὂρους, καὶ πρὶν προλάβει νὰ συνέλθῃ… ἡ Αὐστροουγγαρία μίλησε καὶ αὐτὴ γιὰ δικαίωμα ἐνδιαφέροντος ἐπὶ τοῦ Ἁγίου Ὄρους, γιατὶ στὰ ἐδάφη του εἶχε τρεῖς αὐτοκέφαλες Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες! 
Τελικὰ τὸ ζήτημα τοῦ Ἁγίου Ὂρους ἀκολούθησε τὴν ὀδὸ πρὸς τὴν Πρεσβευτικὴ Συνδιάσκεψη, ὅπως καὶ τὸ ζήτημα τῶν νησιῶν καὶ τῆς Ἠπείρου καὶ ἀποφασίστηκε ὃτι ὁ Ἄθως θὰ ἔμπαινε κάτω ἀπὸ τὴν προστασία τῶν ὀρθόδοξων κρατῶν, δηλαδὴ τῆς Ῥωσσίας καὶ τῶν Βαλκανικῶν. Τότε ἡ Αὐστρία ἔδειξε ἐπιθυμία νὰ συμπεριληφθῇ καὶ αὐτὴ μεταξὺ τῶν ὀρθόδοξων Δυνάμεων «νεκα τν πολυαρίθμων ατς ρθοδόξων πηκόων», ἐπιθυμία ποὺ κανεῖς δὲν ἔδωσε σημασία, ἐκτὸς ἀπὸ τὴ Ῥωσσία ποὺ δὲν ἒκρυψε τὴ δυσαρέσκειά της...

     Ἡ Ῥωσσία δὲν ἦταν δυνατὸν νὰ ἀρκεσθῇ στὴν γενικότητα τῆς ἀπόφασης αὐτῆς, ποὺ ἀναγνώριζε τὸ Ἅγιο Ὄρος ὡς οὐδέτερο ἔδαφος κάτω ἀπὸ τὴν προστασία τῶν ὀρθόδοξων κρατῶν καὶ πρότεινε νὰ καθορισθοῦν οἱ γενικὲς βάσεις τοῦ πολιτεύματος τοῦ Ἁγίου Ὄρους καὶ νὰ καθοριστοῦν καὶ οἱ σχέσεις ποὺ θὰ ἒχει τὸ Ὄρος, μὲ τοὺς προστάτες του. Αὐτὲς οἱ νέες προτάσεις ἀπορρίφθηκαν ἀμέσως…




Στὸ μεταξύ, οἱ Ῥῶσσοι κελιῶτες ὑπέβαλλαν στὴν Πρεσβευτικὴ συνδιάσκεψη, τὸ ἐξῆς ὑπόμνημα μὲ ἡμερομηνία 12 Μαΐου 1913:
1) Νὰ ἀναγνωρισθῇ τὸ Ἅγιον Ὄρος οὐδέτερο ἔδαφος ὑπὸ τὴν προστασία τῆς Ῥωσσίας καὶ τῶν Βαλκανικῶν κρατῶν, Ρουμανίας, Σερβίας, Βουλγαρίας, Ἑλλάδος καὶ Μαυροβουνίου. 
2) Νὰ χορηγηθῇ στὸ Ἅγιον Ὄρος ἐσωτερικὴ αὐτοδιοίκηση, διοικητικὲς καὶ δικαστικὲς ἀρχὲς ποὺ θὰ καθορίσουν οἱ ἀντιπρόσωποι τῶν ὀρθόδοξων κρατῶν. 
3) Ἡ Συνέλευση τοῦ Ἁγίου Ὄρους νὰ ἀποτελεῖται ἀπὸ ἀντιπρόσωπους ὄχι μόνο τῶν Μονῶν ἀλλὰ καὶ ὅλου τοῦ μοναχικοῦ πληθυσμοῦ τοῦ Ἁγίου Ὄρους, μὲ ἀναλογία 200 ἔως 250 μοναχῶν γιὰ κάθε ἀντιπρόσωπο. 
4) Νὰ ξεχωρίσουν αὐστηρῶς οἱ ἀστικὲς καὶ ποινικὲς ὑποθέσεις ἀπὸ τὶς πνευματικές. 
5) Νὰ ψηφιστῇ διάταξη ποὺ νὰ ἀφορᾷ τὸ δικαίωμα τῆς ἰδιοκτησίας τῶν ἀκινήτων ποὺ πωλοῦνται ἀπὸ τὶς μονὲς μὲ πωλητήρια. Νὰ ὀρισθῇ ὅτι τὰ κτήματα καὶ τὰ ἀκίνητα αὐτά, θὰ θεωροῦνται πλήρης ἰδιοκτησία τοῦ ἀγοραστή, τῶν ἀντιπροσώπων ἢ τῶν ἰδρυμάτων, χωρὶς κανέναν περιορισμὸ στὰ δικαιώματα τοῦ ἀγοραστῆ. 
6) Ἄν ὑπάρχῃ στὸ Ἃγιον Ὂρος τὸ βακουφικὸ σύστημα κυριότητας, νὰ τροποποιηθῇ τὸ δικαίωμα αὐτὸ καὶ νὰ ἀναγνωρισθοῦν οἱ ἀπορρέουσες συνέπειες ποὺ θὰ προκύψουν. 
    Ο μοναχο πο πογράφουν τ συγκεκριμένο πόμνημα κλήθηκαν σ πολογία π τν ερ Κοινότητα κα κε ποκάλυψαν τι «τό πόμνημα κενο πεστάλη ατος ξωθεν πρός πογραφήν, παρ΄πισήμων προσώπων»...! Παράλληλα μὲ τὶς διπλωματικὲς ἐνέργειες, ἡ Ῥωσσικὴ κυβέρνηση, μὲ ἀφορμὴ τὴ διένεξη μεταξὺ τῶν Ῥώσσων μοναχῶν τῆς Ῥωσσικῆς μονῆς τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος καὶ τῆς Ῥωσσικῆς σκήτης τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέα, ἔστειλε στὸ Ἅγιο Ὄρος τὸν κ. Παῦλο Μανσούρωφ, πρώην γραμματέα τῆς Ῥώσσικης πρεσβείας στὴν Κωνσταντινούπολι καὶ νῦν ἐν ἐνεργείᾳ ὑπάλληλο τοῦ Συνοδικοῦ γραφείου Μόσχας, νὰ μελετήσῃ ἐπὶ τόπου τὴν δυνατότητα ἐφαρμογῆς τῆς οὐδετεροποίησης τοῦ Ἁγίου Ὄρους. 
Ὁ  Κ. Μανσούρωφ, ἔχοντας τὴν εὐκαιρία νὰ ἔχῃ ἰδίᾳ γνώμη, βγῆκε πεπεισμένος ὅτι ἡ ἰδέα τῆς Ῥωσσικῆς κυβέρνησης πρέπει νὰ ἐγκαταλειφθῇ.


     Ἡ Ῥωσσικὴ κυβέρνηση ὅμως δὲν ἐκδήλωσε σημεῖα μεταβολῆς στὴ γνώμη της, ἀλλὰ ἀντιθέτως, μὲ τὴν ἔναρξη τοῦ πολέμου τῆς Ἑλλάδος μὲ τὴν Βουλγαρία (Β΄Βαλκ. Πόλεμος) καὶ τὴν ἀνάγκη νὰ παραδοθοῦν οἱ Βούλγαροι στρατιῶτες καὶ κομιτατζῆδες ποὺ εἶχαν ἐγκατασταθεῖ στὴ μονὴ Ζωγράφου, ἡ Ῥωσσική Κυβέρνηση θεώρησε δικαίωμά της νὰ διαμαρτυρηθῇ στὴν Ἑλληνικὴ Κυβέρνηση γιὰ τὴν πολεμικὴ δράση τοῦ ἑλληνικοῦ στρατοῦ σὲ οὐδέτερο ἔδαφος (Ἃγιον Ὂρος). 
Σὲ ἐπιστολὴ ἐγκυκλίου τῆς παράνομης Ἀδελφότητας τῶν Ῥώσσων κελιωτῶν τοῦ Ἁγίου Ὄρους πρὸς ῥωσσικὲς ἐφημερίδες μαθαίνουμε ὃτι οἱ Ῥῶσσοι μοναχοὶ ἒχουν κατ΄ ἐπανάληψη ζητήσει προστασία ἀπὸ τὴν Ῥωσσικὴ Κυβέρνηση γιὰ τὶς δῆθεν ἀδικίες ποὺ ὑφίστανται ἀπὸ πλευρᾶς τῶν ἑλληνικῶν μονῶν.





     Οἱ ἀφορμὲς ὅμως καὶ τὰ αἴτια ποὺ ὁδήγησαν τὴ Ῥωσσία σὲ αὐτὴ τὴ στάση,  φαίνονται ξεκάθαρα σὲ ἐπιστολὴ ἀπὸ τὴ Μόσχα τοῦ Δεκέμβρη τοῦ 1912, πρὸς πρόσωπο ἐνδιαφερόμενο γιὰ τὸ ζήτημα τοῦ Ἁγίου Ὄρους:

« πό τν λληνικν στρατευμάτων κατάληψις το θωνος, λίαν θορύβησε τούς νταθα (στὴ Ῥωσσία) θύνοντας κύκλους, περί το μέλλοντος το ερο τούτου ρους, τό ποον ς γνωστόν πό τς καταλήψεως τς λληνικς Μονς το γ. Παντελεήμονος πό τν Ρώσων, θεωρεται ς ψίστου νδιαφέροντος σημεον διά τόν σλαϋικόν κόσμον.

Τό Ατοκρατορικόν πουργεον τν ξωτερικν, μή διαθέτον μεταξύ το συγχρόνου προσωπικο του παλλήλους εδήμονας τν ζητημάτων τς ρθοδόξου νατολς καί εδικς το γίου ρους, ζήτησε τάς γνώμας τν πό σύνταξιν νν διατελούντων πρην διπλωματικν πρακτόρων τς Ατοκρατορίας ν νατολ, οτινες κ τς πολυχρονίου ατν ατόθι πηρεσίας, εναι ες θέσιν να παράσχωσι βασίμους πληροφορίας περί τς ευκταίας διά τά ωσικά συμφέροντα διευθετήσεως τς τύχης τς ερς μν ταύτης κροπόλεως…[…..]..». 


(καὶ συνεχίζει, ...ὅτι οἱ πληροφορίες ποὺ ἔλαβε ἡ Ῥωσσικὴ κυβέρνηση ἦταν ἀπὸ γνωστοὺς πανσλαβιστὲς ποὺ δὲν ἒκρυβαν τὴν ἀδημονία τους καὶ τὴν προσδοκία τους γιὰ θριάμβους ἐπὶ τῆς Ἑλλάδοςς. Οἱ Ῥῶσσοι θεωροῦσαν βλαβερὴ γιὰ τὰ συμφέροντά τους τὴν προσάρτηση τοῦ Ἄθω στὴν Ἑλλάδα καὶ θεωροῦσαν τὴν κυριαρχία τῶν Τούρκων προτιμότερη. 
Ἡ Ῥωσσία ὑπολόγιζε νὰ αποκτήσῃ τὴν Καβάλα ὡς λιμάνι, παραχωρούμενη σὲ αὐτὴν ἀπὸ τὴ Βουλγαρία. Ἡ κατάληψη ὃμως τῆς Θεσσαλονίκης καὶ τῆς Καβάλας ἀπὸ τὸν ἑλληνικὸ στρατὸ τὴν ἔκανε νὰ ἀναπροσαρμόσῃ τὰ σχέδιά της γιὰ ῥωσσικὴ βάση στὴ Μεσόγειο καὶ νὰ ἔχῃ στοχεύσῃ αὐτὴ τὴ φορὰ τὸν ὄρμο τῆς Δάφνης!

     Ὅταν ὁ Ἰγνάτιεφ, ὁ Ῥῶσσος Πρέσβης στὴν Κωνσταντινούπολη, περηφανευόταν (18/12/1875) στὸν φίλο του Ἀρχιμανδρίτη Ἀντωνίνο, ἀρχηγὸ τῆς Πνευματικῆς Μίσιας Ἰεροσολύμων ὃτι:

«ν γί ρει κέρδησα ξ λοκλήρου τό ζήτημα», εἶχε δίκιο νὰ περηφανεύεται γιατὶ μὲ τὴν ἐκλογὴ Ῥώσσου ἡγούμενου στὴ μονὴ τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος, κέρδισε μία ἀπὸ τὶς εἴκοσι κυρίαρχες μονὲς τοῦ Ἄθω, ὑπὲρ τῆς Ῥωσσίας…

 
- Ο πληροφορίες εἶναι π τ βιβλίο
«ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ & Η ΡΩΣΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΝ ΑΝΑΤΟΛΗ», ΜΕΛΕΤΙΟΥ ΜΕΤΑΞΑΚΗ, ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΙΤΙΟΥ, ΕΚΔΙΔΟΤΑΙ ΔΑΠΑΝΗ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΟΥ, ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ, 1913
- Ο
σπρόμαυρες φωτογραφίες εναι το Boissonnas, δοιπορικό στν θω, 1928-1930
-Ὁ χάρτης εἶναι ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Τρ. Εὐαγγελίδη, Νέα Ἑλλάς, 1913.







Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου