Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2012

Kλεφταρματωλοί


Ἐμπροσθογενὲς τουφέκι μὲ ἐπίχρυσο διάκοσμο καὶ πλάκες ἐλεφαντοκόκκαλο. Ἀνῆκε στὸν Nικόλαο Πετιμεζᾶ (1790-1865), γιὸ τοῦ διάσημου κλεφταρματολοῦ Θανάση Πετιμεζᾶ (1752-1804). Γιαταγάνι μὲ ἐπίχρυση ἀσημένια θήκη μὲ ἔκτυπο διάκοσμο, τοῦ Σουλιώτη ὁπλαρχηγοῦ Φώτου Tζαβέλλα (1770-1809) (Mουσεῖο Mπενάκη).

 
     TOYΣ KΛEΦTEΣ «εχε κυρίως λογαριάσει δυστυχισμένος Pγας γι τν πιτυχία τς πατριωτικς του συνωμοσίας. Kα πι  ὕστερα, ὅσοι Ἕλληνες πιχείρησαν κατιτ γι τν πελευθέρωση τς χρας τους, στήριξαν τ μέγιστο τς μπιστοσύνης τους, ὅπως κι κενος, στ  γενναιότητά τους», γράφει, στὰ 1824-25, ὁ Φοριέλ.

Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2012

Πῶς νὰ παλέψῃς;



«Νέκρωσε ἡ σκέψη μου στὸ ἂκουσμα·  μ’ ἒπνιξε ὁ πόνος. Κοίταξα τὴν κυρά μου, στήριγμα καὶ λύτρωση τόσα χρόνια καὶ εἶδα τὸ δάκρυ της νὰ κατηφορίζῃ μέσα στὴν χαρακιὰ του χρόνου.
Πῶς νὰ παλέψῃς αὐτὸν τὸν ἐχθρὸ ποὺ ἡ μοίρα ἒφερε τώρα, στὸ λιόγερμα τῆς ζωῆς·; Πῶς νὰ παλέψης αὐτὸν τὸν ἐχθρὸ ποὺ ὃπλα του εἶναι τὰ λόγια τὰ ψεύτικα, θεός του τὸ χρῆμα καὶ ἀνάγκη του, ἡ ἐξουσία!

Μᾶς πήρανε τὴ χώρα·  τοὺς ἀγῶνες τοὺς δικούς μας·  τῶν προγόνων μας! Μᾶς πήρανε τὴ χώρα·  οἱ ἀπαίδευτοι, οἱ ἀνάλγητοι, οἱ ἀγνώμονες! Καὶ αὐτὰ τὰ χέρια τὰ ροζιασμένα, τὰ σκληρὰ δουλεμένα, τὸ κράτησαν τὸ ντουφέκι καὶ τὸ δόξασαν στ’ ἀλβανικὰ βουνὰ καὶ στὰ δασωμένα πλάγια τῆς πατρίδος. Μὰ εἶχε πρόσωπο τότες ὁ ἐχθρός, τὸν ἒβλεπες, καὶ αὐτὸν καὶ τὰ ὃπλα του·  ἒβλεπες τὸ αἷμα του νὰ χύνεται στὴ γῆ καὶ θέριευες καὶ φούσκωνες καὶ λυσσομάναγες μὲ τὴ Λευτεριὰ στὴν σκέψη…

Καὶ τώρα τί;  Τί ὃπλο ν’ ἀντιτάξῃς; Τὶ ὃπλο νὰ σφίξῃς στὴ χούφτα καὶ σὲ ποιά σφαῖρα νὰ βάλῃς καβάλα τὶς ἐλπίδες σου;  Ἂχ αὐτὴ ἡ δίψα χαλασμοῦ μὲ πνίγει τώρα, σὰν καὶ τότε…»

Κι αὐτό τὸ ἀσίγαστο ποὺ φούσκωνε μέσα του τὸ ὀνόμασε... ἂδικο
Ἂδικη ζωὴ
Ἂδικη πατρίδα
Ἂδικος κόσμος
Μὰ δίκαιος ἀγῶνας ὁ ἀγῶνας τῆς τιμῆς καὶ τῆς λευτεριᾶς
Καὶ παίρνει τὸ μάτι αὐτὴν τὴν παλαβὴ λάμψη,  καὶ τὸ χαλκωμένο ἀπὸ τὸν ἣλιο μέτωπο ραγίζει ἀπὸ τὶς σκέψεις καὶ τὰ ὃνειρα,  ποὺ ἀγκαλιασμένα μὲ τὸν πόλεμο, ἀπόκαμαν πριν την εκπλήρωσή τους.
Κι ἀναπολεῖ τὴν νιότη του·  τότε ποὺ ἒπλαθε τὴν τύχη μὲ τὰ ἲδια του τὰ χέρια· τότε ποὺ ρώταγε τὸν θάνατο ἂν φοβᾶται τὴ ζωή. Κι ἦταν ψυχόρμητη ἡ ἀντίδραση αὐτή, στὴν καταχνιὰ τοῦ κουρνιαχτοῦ τῆς μάχης,  τότε ποὺ νόμιζε πῶς εἶχε κάνει συμφωνία μὲ τὸ θάνατο, τότε ποὺ ἒτρεμε ἡ γῆς καὶ ὁ ἀέρας παλλόταν ἀπ` τὰ ἀτσάλια ποὺ βροντοῦσαν· καὶ ἡ ματιὰ γοργή, ἒκοβε τὸν κίνδυνο.
Ὃσοι δὲν ἀπόμειναν κεραυνωμένοι κεῖνες τὶς ἐποχές τὶς δύσκολες κρύψαν τὴν ἀγριεμένη λάμψη βαθιὰ στὴν κόρη τοῦ ματιοῦ κι ἒδωσαν στὸ πρόσωπο ἀταραξία μαρμάρινη...
 

''Λειψὴ ἡ ζωὴ παιδάκι μου
στὰ χρόνια τὰ δικά μας
Κεῖνα τὰ χρόνια τοῦ χαμοῦ
τῆς ἂφθαρτης γενιᾶς μας...''



Καὶ σὰν ἀκούμπησα τὸ χέρι του ποὺ ξαπόσταινε στὰ γόνατά του ἒνιωσα ὃλο τὸ θρῆνο ποὺ κατοικοῦσε μέσα του...
Ἂχ Ἑλλάδα μου…!   

Ἡ φωτογραφία τοῦ Φώτη Καζαζῆ ( φωτογραφικὲς ἀφηγήσεις ) εἶναι ἀπὸ zafora.blogspot.com

Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2012

Οἱ «Φιλέλληνες».


 
Ο ξένοι πο κατέφθασαν στν λλάδα κατ τ διάρκεια το γνα, ο λεγόμενοι φιλέλληνες, προέρχονταν π διάφορα κοινωνικ στρώματα κα κινονταν ο περισσότεροι π συνθκες πο δν ρμοζαν στν ρο το φιλελληνισμο.
Στρατιωτικο
πο ρέσκονταν τν μπόλεμων καταστάσεων, ποτυχημένοι πο λπιζαν στν νάδειξη κα πιβράβευση τν «προσόντων» τους, τυχοδικτες πο πρόσφεραν τς πηρεσίες τους κάτω π ποιαδήποτε σημαία κόμα κα τς μισελήνου, λπίζοντας σ γρήγορη νοδο μέσ τς πολεμικς δράσης πο θ τος ξασφάλιζε σταδιοδρομία κα πλοτο.

μποροι πλων κα πυρομαχικν, καιροσκόποι πο νειρεύονταν κερδοφόρες πιχειρηματικς δραστηριότητες στν λλάδα, πόκληροι κα ξεπεσμένοι πο λπιζαν σ μι καινούργια ρχ σ μία χώρα πο ναδυόταν.
Καταδιωκόμενοι,
κόμα κα θανατοποινίτες πο ρέσκονταν στν νωνυμία πο δημιούργησε παναστατικ ρμ το τόπου, τραπεζίτες πο θελαν τν πρωτι στν γνα δρόμου τν ποδοτικν πενδύσεων, γύρτες, πατενες λλ κα νθουσιώδεις ρχαιολάτρες πο νειρεύονταν ν ζήσουν κα ν πολεμήσουν μ τος πογόνους τν ρχαίων λλήνων πο τόσο θαύμαζαν.

να συνονθύλευμα μεταναστν λων τν τάξεων κα δεολογιν πο εσρθε στν λλάδα γι διαφορετικος σκοπος κα γι διαφορετικος λόγους. νάμεσά τους ταν κα πεσταλμένοι κυβερνήσεων, φιλελληνικν κομιτάτων, πράκτορες μυστικν πηρεσιν γι τν ργάνωση κατασκοπευτικν δικτύων, πληροφοριοδότες μεταμφιεσμένοι σ περιηγητές, ληθινο ψεύτικοι ξιωματικοί, μ λίγα λόγια… κάθε καρυδις, καρύδι.
Ε
σέβαλαν λοι μ τ πρόσχημα τς προσφορς κα τς βοήθειας, παιτντας μισθούς, νέσεις, πηρέτες κα ναγνώριση. Μερικο θ τιμήσουν τν ρο το Φιλέλληνα κα θ σταθον στ πλευρ τν λλήνων θ πρωτοστατήσουν σ μάχες ναντίον τν Τούρκων.
Πολλο
χάνουν τ ζωή τους λλ λάχιστοι σ μάχες. Ο περισσότεροι θ πεθάνουν ετε π ρρώστιες κα κακουχίες ετε π μονομαχίες μεταξύ τους, στς ποες κατέληγαν γι σήμαντες φορμές.

π ατος πο πέστρεψαν στν χώρα τους, πολλοί δημοσίευσαν τς μπειρίες τους, δίνοντας τσι σ μς, πολύτιμες μαρτυρίες κα στοιχεα γι τν κατάσταση πο πικρατοσε στν λληνικό χρο. Μπορε ν μν χαρακτηρίζονται πάντα π ντικειμενικότητα κα μεροληψία τ ργα τους, λλ περιγράφουν στιγμς πο συμπληρώνουν στοιχεα γι τν στορία το τόπου μας. Δν πρέπει ν ξεχνάμε τι ρχομός τους στν λλάδα δν ταν πάντα λόγω φιλελληνισμο.
πίσης, ο περισσότεροι π τος ρχαιολάτρες πο πίστευαν τι θ ντικρύσουν τν λλάδα πο γνώρισαν μέσα π τ βιβλία τν ρχαίων συγγραφέων, πογοητεύθηκαν κα περιέγραψαν μ μελαν χρώματα τος πανασττες λληνες πο γνώρισαν, λλ κατέγραψαν μ προσοχ σα εδαν κα σα κουσαν.


«πό τ κείμενα τν ξένων θελοντν, πεσταλμένων κα  διπλωματικν κπροσώπων πο βρέθηκαν στν λλάδα κατ τν περίοδο το γνα προβάλλουν μι σειρ διαπιστώσεις πιβεβαιώσεις γι τ μαχόμενο λληνισμό:

λες ο Δυνάμεις καταπολέμησαν τν πανάσταση κα περασπίσθηκαν μ πιμον τν κεραιότητα τς θωμανικής ατοκρατορίας. λλες νοιχτά, πως ο ερωπαϊκς πολυταρχίες, λλες μυστικ κα μμεσα. Καμία κυβέρνηση δν τάχθηκε πρ τς δημιουργίας νεξάρτητου λληνικο θνους.

Ο γγλοι στάθηκαν στ πλευρ τν Τούρκων γι ν ξασφαλίσουν τ μπορικ προνόμιά τους στν νατολή κα ν παρεμποδίσουν τν κάθοδο τς Ρωσίας στ Μεσόγειο.
Ο
Γάλλοι π τ φόβο το ρωσικο λέγχου τν Στενν κα μ τν λπίδα γι μία ναζωογόνηση τς παλις πιρρος τους στν Πύλη.
Κα
ο δύο μαζ γιατ βλεπαν σ μία νεξάρτητη κα σχυρ λλάδα τν πι πικίνδυνο μποροναυτικ νταγωνιστή τους.
λλ οτε κα τσαρικ Ρωσία ποστήριξε τ δημιουργία λεύθερου κα νεξάρτητου λληνικού θνους κα τν κδίωξη τν Τούρκων π τ ερωπαϊκ τμμα τς ατοκρατορίας, π φόβο μήπως προωθηθον ο γγλογάλλοι στ Στενά.
Τέλος,
μερικανικ κυβέρνηση κλιπαροσε σ λη τ διάρκεια το γνα τν ενοια το σουλτάνου γι τν ξασφάλιση μποροναυτικν προνομίων στν θωμανική νατολή.

ταν πι ο ερωπαϊκές δυνάμεις διαπίστωσαν τι πανάσταση δν ξεριζώνεται προσπάθησαν, κάθε μία γι λογαριασμό της, ν εξασφαλίσουν τν πολιτικ λεγχο τς χώρας μ πιδέξιες πεμβάσεις, μ τος «φιλέλληνες», μ τ κομιττα, μ τς πονομεύσεις κα τος μφυλίους πολέμους.
Στ
πλευρό, μως, τν λλήνων παναστατών βρέθηκαν λοι ο λαοί. λλοι γιατ φλέγονταν π φιλελεύθερα κα δημοκρατικ δεώδη κα λλοι γιατ μ τν φιλελληνισμό τους κδήλωναν μία μμεση ντίσταση ναντίον τν δικν του τυράννων, θνικν κα κοινωνικν».


Κυριάκος Σιμόπουλος «ΠΩΣ ΕΙΔΑΝ ΟΙ ΞΕΝΟΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ `21 (1821-1829)», έκδ. Στάχυ.
Ἡ πρώτη είκόνα εἶναι ἀπὸ Ludus Literarius
καὶ ἡ δεύτερη εἶναι τὸ ἒργο τοῦ George Opiz, "Ἓλληνες καὶ Φιλέλληνες", Ὑδατογραφία 0,46Χ0,36, Μουσεῖο Μπενάκη.

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2012

Ἡ Συνθήκη τοῦ Ἁγίου Στεφάνου & τὸ Συνέδριο τοῦ Βερολίνου

Ο συνομολογήσαντες τ συνθήκη το γίου Στεφάνου, π ριστερά:  Σαντουλάχ πασάς, Σαφβέτ Πασάς, Νικόλαος γνάντιεφ πο πογράφει κα βοηθς διπλωμάτης Νεντίλοφ.


     Στὶς 12-4-1877 κηρύσσεται νέος Ρωσοτουρκικὸς πόλεμος, ἐνῶ τὸν Ἰούλιο τοῦ ἰδίου ἔτους οἱ Ρῶσοι πέρασαν τὸν Δούναβη καὶ μετέφεραν τὶς ἐπιχειρήσεις τοῦ πολέμου στὴ Βουλγαρία. Μετὰ τὶς μᾶχες στὴ Σίπκα καὶ στὴν Πλεῦνα, τὸν Ἰανουάριο τοῦ 1878, κατέλαβαν τὴν Φιλιππούπολη , ὕστερα ἀπὸ λίγες ἡμέρες τὴν Ἀνδριανούπολη καὶ ἀπὸ ἐκεῖ προέλασαν ἐλεύθερα πρὸς τὴν Κωνσταντινούπολη.

Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2012

70 χρόνια σὲ περίμενα

 
 Ἀπὸ τὸν simple man
 
Έλα, ρε άτιμε. Έλα να τα πάρεις όλα. Και για όσα πάλεψαν οι πρόγονοί μου και για τα δύο μέτρα κήπο που μου άφησαν οι παππούδες μου. Έλα να πάρεις και τα μεροκάματα, τα σκληρά,  που τα έβαζα στην άκρη για μια ώρα δύσκολη, εκείνη της αρρώστιας. Έλα να τα πάρεις όλα. Πάρε και τον ήλιο που τόσο τον γουστάρεις για να λιάζουν οι συφιλιδικοί τα κορμιά τους αποκτώντας το μεσογειακό χρώμα που τόσο επιθυμούν και τόσο απεχθάνονται. Πάρε ρε, και τις θάλασσές μου να εξάγεις αέριο και τα ποτάμια μου να παράγεις ενέργεια φθηνή μόνο για την πάρτη σου. Πάρε και το γάλα των προβάτων μας και τα στάρια των κάμπων μας.
 
Το ξέρω που το πας, άτιμε. Το πας εκεί που πάντα ήθελες να το φθάσεις. Να καταστήσεις έναν λαό υπηρέτη. Να βλέπω απελπισμένες μεσόκοπες να βγάζουν μεροκάματο σε μπουρδέλα παραπήγματα ενώ οι πιο νέες να φεύγουν καραβιές για τα διεθνή  καλογυαλισμένα μπουρδέλα σου. 
Να βλέπω γέρους να πεθαίνουν από αφόρητο κρύο κλεισμένοι μέσα στα 20 τετραγωνικά λίγο πριν τους τα πάρεις κι αυτά ή από ασφυξία όταν θα τους κλείνεις τον διακόπτη από την συσκευή οξυγόνου λόγω ληξιπρόθεσμων λογαριασμών. 
Να βλέπω 50ρηδες σε απόγνωση , 40ρηδες στις ουρές ανεργίας και 20ρηδες να λένε την ξενιτειά πατρίδα τους. Να βλέπω τα παιδιά ως μελλοντικούς σκλάβους της Φάρμας των Ανθρώπων που χρόνια στήνεις και τώρα θα εγκαινιάσεις εκεί ακριβώς που ξεκίνησε ο Ανθρωπισμός. 
 
Βλέπω που το πας. Δεν θα ρίξεις απλά το μεροκάματο στο 1 ευρώ την ημέρα για 18 ώρες δουλειάς. Θα μας κάνεις να χαιρόμαστε που ζούμε κι ας μην παίρνουμε ούτε το 1 ευρώ. Φτιάχνεις το νέο Νταχάου και αυτό θα είναι η ίδια μου η χώρα. Τα Νταχάου ποτέ δεν κλείνουν, απλά αναστέλλουν τις εργασίες τους, έτσι δεν είναι λουκανοθρεμμένε μου; Έφθασε η ώρα να μπουν μπροστά οι μηχανές αυτού του τεράστιου κρεματορίου που θα έχει για οροφή τον ουρανό που λατρέψαμε και για πάτωμα το χώμα που μας έθρεψε.
 
Έλα, ρε άτιμε, πισώπλατα αυτή την φορά γιατί την προηγούμενη που ήρθες είχες τουλάχιστον τα κότσια να μου υψώσεις κατάμουτρα το όπλο και να μου πεις να σκύψω. Και είχα την επιλογή ή να σκύψω ή να πάρω τα βουνά. Τώρα όμως μού έχεις κλέψει και τα βουνά. Μου μένει λοιπόν να σκύψω χωρίς τον φόβο της σφαίρας που θα έβγαινε από το προτεταμένο σου όπλο. 
Είναι τρελό να παραδίνομαι χωρίς να έχω πάρει εντολή για αυτό. 
Είναι τρελό να φοβάμαι μια σφαίρα που δεν υπάρχει. 
Πώς γίνεται να βλέπω μπροστά μου ένα όπλο που δεν υπάρχει; Άτιμε, τα όπλα σου αυτή την φορά δεν έχουν κάνη, ούτε σκανδάλη. Τα λάδωνες όμως δεκαετίες ολόκληρες και έχουν τις φάτσες όλων αυτών των υπανθρώπων που βγάζουν ακόμα λόγους, που κάνουν κόμματα και παρακόμματα, που σφάζονται μπροστά στην κάμερα ενώ πίσω από αυτή στήνουν το σχέδιο για το πλιάτσικο που έχει ξεκινήσει. Α, ρε άτιμε. Για αυτόν τον λόγο πέταγες ξεροκόμματα στα κομματόσκυλα της Ελλάδας. Για την στιγμή που θα τους έδινες την εντολή να κάνουν επίθεση πισώπλατα στον ίδιο  λαό που τους έδινε τις ελπίδες του μέσα από ένα σταυρωμένο κωλόχαρτο.
 
Έλα, ρε μπούλη του Βορρά, να με συμμορφώσεις, να με κάνεις ευρωπαϊκό είδος, να φτιάχνομαι με Μότσαρτ και όχι να κλαίω όταν ακούω κλαρίνο. Να νιώθω «πολιτισμένος» με προθήκες Μουσείων και όχι με τους σπαρμένους κίονες στα χωράφια μας, που κράτησαν όλον τον δήθεν σου πολιτισμό. Έλα να σε πάω τελευταία βόλτα στα πατρικά μας να μυρίσεις την  ακόμα καμμένη πέτρα των σπιτιών από τον πολιτισμό των δικών σου προγόνων. 
Έλα να με κάνεις άνθρωπο εμένα, τον γύφτο του Νότου. 
Έλα για να δω αν τελικά έχει μείνει ίχνος Ελλάδας μέσα μου. 
Έλα ρε, για να μου αποδείξεις αν το μαχαίρι του παππού μου είχε τα αποτελέσματα που μου περιέγραφε ή ήταν ένα παραμύθι για να κάνω όνειρα κόκκινα.

simplemangreek.blogspot.com

Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2012

Παμμακεδονικὴ Ἒνωση πρὸς βουλευτές: Ἀφῆστε τὸ λαὸ νὰ μιλήσῃ...




Φεβρουάριος 12, 2012
Αξιότιμα Μέλη της Ελληνικής Βουλής,
Εκ μέρους των μελών της Παμμακεδονικής Ένωσης ΗΠΑ και εν όψει των τραγικών γεγονότων που εξελίσσονται εις βάρος της γενέτειρας, θέλουμε να εκφράσουμε την βαθιά θλίψη, αλλά και συμπαράστασή μας προς τον Ελληνικό λαό. Η πατρίδα μας βρίσκεται στο χείλος της καταστροφής, αντιμετωπίζοντας τη μεγαλύτερη εθνική κρίση μετά τον εμφύλιο πόλεμο.

Βλέπουμε έναν περήφανο λαό να σέρνεται στα πρόθυρα της εξαθλίωσης, της φτώχιας, του εκμηδενισμού και της απαξίωσης. Εμείς οι απόδημοι γινόμαστε αποδέχτες οίκτου και μερικές φορές και χλευασμού από πολίτες χωρών στις οποίες ζούμε.
Δεν είναι αυτή η Ελλάδα που ξέρουμε την οποία αφήσαμε πίσω, αλλά ποτέ δεν ξεχάσαμε. Χρειάζεται να επαναφερθεί και να επιβληθεί η Ελλάδα η οποία ήταν το ίνδαλμα των κρατών σε παγκόσμιο επίπεδο, η Ελλάδα της δημοκρατίας, η Ελλάδα της τέχνης, η Ελλάδα της οικογένειας, η Ελλάδα των ηθικών αξιών.
Σ’ αυτή την κρίσιμη στιγμή που όλοι μας ζούμε και περιμένουμε με αγωνία την ψηφοφορία του Ελληνικού Κοινοβουλίου για τη νέα δανειακή σύμβαση και ενώ ο Ελληνικός λαός ετοιμάζεται για νέες κινητοποιήσεις, κάνουμε έκκληση προς εσάς να αφήσετε τον Ελληνικό λαό να μιλήσει. Μόνον ο Ελληνικός λαός μπορεί να πάρει την τελική απόφαση αν θέλει να ακολουθήσει τα μέτρα τα οποία του επιβάλλονται από ένα χρέος που αν τελικά το αναλύσουμε, δεν το δημιούργησε ο ίδιος.
Κάνουμε έκκληση να ζητήσετε αναβολή της απόφασης και να τεθεί η βούληση του Ελληνικού λαού σε ψηφοφορία μέσω δημοψηφίσματος. Κανείς άλλος δεν έχει δικαίωμα να μιλάει εκ μέρους του Ελληνικού λαού, παρά μόνον ο Ελληνικός λαός. Το δε δημοψήφισμα απαλλάσσει τον πολιτικό κόσμο από το βάρος μιας τόσο μεγάλης ευθύνης.
Με εκτίμηση,
Κώστας Χατζηστεφανίδης                                                                  Δημήτρης Χατζής
Ύπατος Πρόεδρος                                                                               Ύπατος Γραμματέας
 
 

Πέμπτη, 9 Φεβρουαρίου 2012

Ὁ δρόμος τοῦ Μαραθωνίου Μαχητοῦ.





Ὁ λαὸς ξέρει νὰ πολεμάῃ τὸ μαχαῖρι ποὺ ποθεῖ νὰ τοῦ στερήσῃ τὴ Λευτεριά· καὶ ἔχω ἀπόδειξη γιὰ αὐτὸ… τὴν Ἱστορία! Καὶ αὐτὴν τὴν Ἱστορία σήμερα, τὴν κηλιδώνουν, καὶ τὴν ξευτελίζουν· καὶ τὴ γῆ, τὴν ποτισμένη μὲ αἷμα.

 ~~~
 *Κείμενο τοῦ Ἀνδρέα Καρκαβίτσα, ποὺ δημοσιεύτηκε στὸ Πανηγυρικὸ Φύλλο τῆς 'Εστίας, μὲ ἀφορμὴ τοὺς 1ους Ὁλυμπιακοὺς Ἀγῶνες, τὸ 1896.
   

   «Ἡ ἀρχαία παράδοσις σῴζεται καὶ τώρα στὰ στόματα τοῦ λαοῦ. Ἔπαθε βέβαια τὶς παραλλαγὲς της καὶ αὐτὴ ὅπως ὅλα τ’ ἄγραφα μνημεῖα, ὅσα διατηρεῖ στο νοῦ τοῦ ὁ λαὸς καὶ τὰ παραδινεῖ ἀπὸ γενεὰ σὲ γενεά, σὰν ἱερὰ καὶ πολυτιμὴ παρακαταθήκη. Δεν ἀναφέρει κατ’ ὄνομα τὸν πεζοδρόμο που ἔδραμεν αἱματοκυλισμένος νὰ φέρῃ τῇ χαροποιὰ εἴδησι τῆς νίκης στους λιποψυχισμένους ἀπὸ τὴν προσδοκίαν δημογέροντας τῶν Ἀθηνῶν. Ὀλίγα μόνον διατηρεῖ σημάδια ὁρισμένα: τὸν τόπο ὅπου ἔγεινεν ἡ μάχη· τῇ μάχῃ αὐτῇ πως ἤταν φρικτῇ καὶ ἀντροφόνος· τὸν ἐχθρό πως ἤταν ὁ πατροπαράδοτος καὶ μισητὸς τοῦ γένους, ὁ τοῦρκος (σημ. Πέρσες)· καὶ τοὺς σταθμούς που ἔκαμεν ὁ πεζοδρόμος πολεμιστὴς για νὰ φτάση ἕως τὴν πόλι. Καὶ ἄλλο ἕνα ἀκόμη, τὸ κυριώτερο, πὼς ὁ πεζοδρόμος μόλις προφθασε νὰ ξεφωνήσῃ τὴν εἴδησι στους πρώτους πολίτας κ’ ἔσκασεν εὐθὺς ἀπὸ τὸν μεγάλο κάματο καὶ τῇ μεγαλήτερη συγκίνησι.

Ἀλλ’ αὐτὰ καὶ μόνα ἀρκοῦν καὶ παραρκοὺν νομίζω, νὰ μας πείσουν πῶς ἡ παράδοσις δεν μνημονεύει ἄλλο τι γεγονὸς παρὰ τὴν μάχην τοῦ Μαραθῶνος καὶ τὸν δρόμον τοῦ Μαραθωνίου μαχητοῦ. Καὶ ἡ παράδοσις, λέγει ἀκριβῶς ὅτι μάχῃ μεγάλη ἔγεινε μία φορὰ στον κάμπο τοῦ Μαραθῶνος. Τούρκοι (σημ. Πέρσες) πολλοὶ μὲ ἄρμενα πολλὰ καὶ μὲ λαμπρὰ ἅρματα, ἤρθαν νὰ καταδουλώσουν τῇ χώρᾳ καὶ ἀπ’ ἐκεῖ νὰ περάσουν στην Ἀθῆνα. Δεν ἐπήγαν γραμμὴ στην Ἀθῆνα, γιατὶ οἱ Ἕλληνες ἐφύλαγαν μὲ πολλὰ πλεούμενα, δικάταρτα καὶ τρικάταρτα τὸν Πειραιᾶ.

Οἱ Ἕλληνες ἦσαν λίγοι ἐμπρὸς στην ἀμετρήτη δύναμι τοῦ ἐχθροῦ. Ἐσυνάχθηκαν σιδεραρματωμένοι ἀπ’ ὅλα περίγυρα τὰ χωρία καὶ ἀπὸ τὴν Ἀθῆνα κ’ ἐπιᾷσαν πόλεμο φριχτό. Ἂν τοὺς νικήσουμε, σοῦ λέγει, ἔδω, πάει τοὺς σπάσαμε δὲν θὰ ἰδοὺν τῇ στράτα νὰ φύγουν.
Ἐπολέμησαν ἀπὸ τὴν αὐγὴ ἕως τὸ βραδύ. Ἀπελπισμένοι ἐπολέμησαν οἱ ἐχθροί· ἀλλὰ πλέον ἀπελπισμένοι ἐπολέμησαν οἱ Ἕλληνες. Τὰ κορμιὰ βροντομαχώντας ἀπὸ τὶς ἀρματωσιές, ἐπεφταν σὰν σταχοδέματα στο χωράφι κ’ ἔστρωναν τῇ γῆ. Τὸ αἷμα ἔπηγε ποτάμι· ἔφθασεν ἕως τὰ ῥίζα τοῦ Βρανὰ κ’ ἕως τὸ Μαραθῶνα ἀντικρύ. Ἔσυρεν ὡς τῇ θάλασσα κ’ ἔβαψε κατακόκκινα τα γαλάζια κύματα. Θρῆνος καὶ κακὸ ἔγεινε!
Τέλος ἐνίκησαν οἱ Ἕλληνες. Οἱ τούρκοι (σημ. Πέρσες)ἔτρεξαν νὰ γλιτώσουν στα καράβια. Οἱ Ἕλληνες τοὺς ἐκυνήγησαν κ’ ἐκεῖ, τοὺς κατασφάξαν. Δεν ἐγύρισε κανένας στῇ μαύρη μάνα τοῦ· κανεὶς δὲν εἶδε πάλι τὴν δόλια του γυναῖκα καὶ τ’ ἀνήλικα παιδιά του.
Ἔτρεξαν τότε δύο νὰ φέρουν τῇ μεγάλῃ εἴδησι στην Ἀθῆνα. Ὁ ἔνας ἔτρεξε καβαλλάρης· ὁ ἄλλος πεζὸς καὶ ἀρματωμένος. Ὁ καβαλλάρης ἔπηγεν ἀπὸ τὸ Χαλάντρι· ὁ πεζὸς ἐπιασε τῇ Σταμάτα. Φτεροπόδαρος ἀνέβηκε τὸν Ἀφορεσμὸ κ’ ἐκατέβηκε στο χωριό. Καθὼς τὸν εἴδαν οἱ γυναῖκες, ἔτρεξαν πασίχαρες κοντά του.  
-Σταμάτα, τοῦ φώναζαν· σταμάτα!.. 
Ἤθελαν νὰ τὸν ἐρωτήσουν τι ἀπογεινε ἡ μάχη. Ἐστάθηκε μία στιγμὴ νὰ παρῇ φύσημα κ’ ἔπειτα πάλι δρόμο.
Ὁ πεζοδρόμος φεύγει καὶ ἀκόμη φεύγει. Ζαρκάδι γοργοπόδαρο δεν τὸν ἔβλεπε· πουλὶ πετούμενο δεν τὸν φθάνει. Φαίνεται καὶ χάνεται σὰν ἀστραπή. Τέλος φθάνει στο Ψυχικό· ἐκεῖ ἔπηγε νὰ ξεψυχήση· πιάστηκε ἡ ἀναπνοὴ τοῦ· τὰ πόδια τοῦ ἔτρεμαν. Τώρα ἔλεγε νὰ πέση.
Ἀντρειεύεται τότε καὶ παίρνει βαθὺν ἀνασασμό. Ἐκεῖνο ἤταν. Ἀναζησεν εὐθὺς ψυχὴ ἔβαλε μέσα τοῦ νέα· χάλυβας ἔγειναν τὰ καλαμοπόδαρά του. Μία καὶ δυο, ἔφθασε τέλος στην Ἀθῆνα.  
-Ἐνικήσαμε! Εἶπε μὲ βροντερὴ φωνή.  
Κ’ ἔπεσεν εὐθὺς κ’ ἐξεψύχησεν. Ὁ καβαλάρης ταχυδρόμος ἀκόμη δεν ἐφάνηκε!..
Ἐκεῖ ὅμως που σταμάτησεν ὁ πεζοδρόμος κ’ ἐκεῖ που πῆρεν ἀναψυχὴ ἄφησε τ’ ὄνομα τοῦ καμώματός του. Τὸ πρῶτο χωριὸ τ’ ὀνομάσαν Σταμάτα· τὸ δεύτερο Ψυχικό.
Ἀλλὰ πῶς θὰ ὀνομάσουν τῶρα τὸ μέρος ποῦ θὰ σταματήση, εἴτε θὰ παρῇ ἀναψυχή, εἴτε θὰ σκάση ὁ μεθαυριανὸς πεζοδρόμος; Καὶ μὲ τὶ χαρακτηριστικὲς φράσεις ἡ λαϊκὴ φαντασία θὰ πλέξῃ ἄραγε τοῦ φωτεινοῦ δρόμου τῇ ἄξιᾳ παράδοσι;
Ἂς τὸ μάθουν οἱ μέλλουσαι γενεαί».
Ἀνδρέας Καρκαβίτσας





Τμῆμα ἂρθρου ἀπὸ τὴν Ἐστία, Α’ ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟ ΦΥΛΛΟ, 30.3.1896, ὁλόκληρο τὸ φύλλο -> invenio.lib.auth.gr
Οἱ εἰκόνες εἶναι ἀπὸ tro-ma-ktiko.blogspot.com, enet.gr, el.wikipedia.org


Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2012

Ἐπιστολὴ διαμαρτυρίας Μακεδόνων, 1903.




Καὶ ὃμως… ἑκατὸ καὶ πλέον χρόνια ἒχουν περάσει... ἡ Μακεδονία μας ἐλευθερώθηκε ἀπὸ τὸν τουρκικὸ ζυγό... τὰ σλαβικὰ δολοφονικὰ κομιτάτα ἂλλαξαν πρόσωπο καὶ τακτική... μάλιστα τὸ φρικτὸ VMRO ἒγινε καὶ κυβερνῶν κόμμα!
Οἱ βλέψεις τους ὃμως πρὸς τὴν Μακεδονία μας δὲν ἐπαναπαύθησαν ποτέ! Ἀκούραστα κατασκευάζουν τὶς μυθοπλασίες τους καὶ ἀσύστολα προπαγανδίζουν τὴν δῆθεν καταγωγή τους ἀπὸ τὸν Μέγα Ἀλέξανδρο.

Ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνηση, τότε καὶ τώρα, ἀποῦσα! Τὸ βάρος, τότε καὶ τώρα, στοὺς ὢμους τῶν πολιτῶν καὶ τῶν Μακεδονικῶν Συλλόγων ποὺ ἀκούραστα διαμαρτύρονται, προφορικῶς καὶ γραπτῶς, καὶ ἀντιτίθενται σὲ κάθε καινούργια πρόκληση ποὺ ὑφίσταται ὁ Ἑλληνισμὸς ἀπὸ τοὺς πανσλαβιστὲς καὶ τοὺς ὑποστηριχτές τους!

Ἒτσι καὶ τότε, τὴν Πέμπτη 21 Αὐγούστου τοῦ 1903, διαβάζουμε στὴν ἐφημερίδα «ΕΜΠΡΟΣ», τὴν γραπτὴ διαμαρτυρία πρὸς τὸν Κεντρικὸ Μακεδονικὸ Σύλλογο γιὰ ἂρθρο τῆς γαλλικῆς ἐφημερὶδας  «Πρωΐα»…