Ὕψωμα Ἑλλάδα...

Γράφει ὁ simple man

    Πάλι θα χάσουμε. Το προαίσθημα της ήττας είναι το πρώτο που έρχεται πριν η ίδια η ήττα μπει θριαμβεύτρια στην αλωμένη πόλη. Δεν έχει σημασία που δεν κουβαλήσαμε όπλο και δεν ακούσαμε ήχο σφαίρας να περνάει δίπλα από το κεφάλι μας, εμείς πολεμήσαμε.

Δεν έχει καμία σημασία που δεν θα γραφούν ένδοξες ιστορίες για μας τους Έλληνες της πρώτης και δεύτερης 10ετίας του 21ου αιώνα. Δεν έχει σημασία που δεν έχουμε εμφανή ίχνη καταπόνησης στο κορμί μας, ούτε που δεν τραγουδούμε θούριους όλοι μαζί πριν την κάθε μάχη, εμείς πολεμήσαμε.

Ἀνεξόφλητος...

 

Όσο κι αν θέλεις να βρεις μία στάλα ελπίδας μέσα στον σωρό με τα σκατά που έχουμε πέσει, ξέρεις ότι είναι ανώφελο. Στα ψιλά γράμματα των εφημερίδων οι ζωές και οι θάνατοί μας. Δεν αφορούν κανέναν. Ο Ζορμπάς εκτελέστηκε και το κηδειόχαρτό του καρφώθηκε στις κολώνες της ΔΕΗ.  Στεκόμαστε σαν χαμένοι μπροστά στην ανακοίνωση θανάτου και κάθε μέρα βλέπουμε ότι η κηδεία αλλάζει ημερομηνίες. Κάθε μέρα και μία καινούργια.

Ἐνασχόληση μὲ ἕνα ἑλληνικὸ πρόβλημα…

Dealing with a Greek problem.

  Ναί, καταλαβαίνω…  Εἶναι δύσκολο νὰ ἐγκλιματιστεῖτε στὶς σημερινὲς συνθῆκες· ἀλλιῶς εἴχατε μάθει νὰ λύνετε τὰ προβλήματά σας.

Ἀπόγονος...

Κοίταξα μὲ ἀφρισμένο μάτι
τὸν ὀρίζοντα
καὶ ἀνάσανα τὸν ἀέρα
ποὺ ἀνέθρεψε
γενιὲς πολεμιστῶν·
σὰν ποτάμι φουσκωμένο
ἀπὸ τὴ βροχὴ
πέρασαν στὴ σκέψη
ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἀπαίδευτοι
ποὺ μᾶς ἔκαμαν πρόθυμους
νὰ πιστέψουμε
ὅτι εἴμαστε μιὰ χαμένη γενιά·
ναί, κάποτε ἡ καρδιὰ μέτραγε
μὲ βρόντους τὸ χρόνο
καὶ οἱ ἐπικλήσεις στοὺς Θεοὺς
εἶχαν νόημα...

Ὀρθοτρίχιασα
καὶ ἡ ὀδύνη θέριεψε
τὸ μάτι θόλωσε,
μπέρδεψε τὰ σχήματα·
ὅταν δὲν ἔχεις τὸ λεύτερο
νὰ διαλέξεις
σπᾶς τὰ ὃρια
πνίγεις τὴν καρδιὰ
φιμώνεις τὸν θρῆνο
καὶ τιμᾶς τὴν δύναμη·
ὄχι τὴν καταστροφικὴ
τὴν ζωοδότρα...    

Χλόη

Εἰκόνα ἀπὸ   ἐδῶ!

Πιότερος ὁ Πόλεμος...

Πιότερος ὁ Πόλεμος 

Τὸ μάτι σπίθισε 

ἐπικίνδυνο, φλογισμένο

καὶ ὁ μαντατοφόρος 

ποὺ χρόνια εἶχε βουτηχτεῖ 

στὴν ἀσφυκτικὴ σιωπή

ἔστειλε τὸν μυρωμένο ἄνεμο

νὰ σιγομουρμουρίσῃ 

στοὺς συνοδοιπόρους

τῆς Λευτεριᾶς.

Καὶ οἱ σκέψεις μορφάζουνε

σὰν τὴν σκιὰ τῆς νύχτας

καὶ τὰ παμπάλαια σημάδια

ποὺ πρόγονοι λάξευσαν 

σ’αὐτὴ τὴ γῆ, θέριεψαν

καὶ ἄστραψαν μὲς στὴ λευκὴ 

ἁγνότητά τους.

Ἀχνάρια φωτιᾶς τὸ προγονικὸ αἷμα

ὁρίζει τὸ δρόμο, ἀδημονεῖ,

προστάζει

προτοῦ νεκρωθῇ 

κάθε ζωντανὸς παλμὸς

σ’αὐτὴν τὴν χώρα.

Ὁ κίνδυνος εἶναι τὸ ριζικὸ 

κάθε ἀνεξαρτησίας 

μὰ πιότερος ὁ Πόλεμος 

ἀπὸ τὴν ραγισμένη ἐλπίδα… 

Χλόη

Εἰκόνα: Ἂρης, Mars, Peter Paul Rubens, (1577 - 1640) --> www.chch.ox.ac.uk

Ἡ Λύτρωση εἶναι ὁ Ἀγῶνας!

 Ὂλυμπος. Dodwell, Edward, 1821

   Εἶναι αὐτὸ τὸ Ὂνειρο καὶ ἡ Ἐλπίδα καὶ αὐτή ἡ Ἀνάγκη, ποὺ σφίγγει τὴν καρδιὰ, καὶ σοῦ δίνει τὴν ἡμέρα τὸ φῶς καὶ τὴ δύναμη νὰ πορευτῇς ἀλλὰ, σ΄ ἀγρυπνᾶ τὴν νύχτα…

Ἡ Λύτρωση ποὺ περιμένεις δὲν πρόκειται νὰ ΄ρθῇ. Σφάλμα ἡ ἀναμονὴ καὶ ἡ ἀπραξία· ἡ προσευχὴ ἀρκεῖ, σοῦ εἶπαν· μὰ πῶς, πόσο ν΄ἀντέξῃς… Πόσο;

Οἱ πρόγονοι δίδαξαν· μὲ αἷμα καὶ σπαθὶ, καὶ μὲ ἀγῶνες, κερδίζεται ἡ Ἐλευθερία…
Μὲ τὸ κορμὶ νὰ λαχταρᾶ ν΄ἀντιταχθῇ στὸν δυνάστη, κερδίζεται ἡ Ἐλευθερία…
Καὶ ἡ λαχτάρα αὐτὴ εἶναι ποὺ ὁπλίζει τὸ χέρι.

Γιατὶ δὲν κλείνουμε τὰ μάτια μας στὸν πόνο του Ἀδερφοῦ!
Γιατὶ στὸν πόνο του μέσα, ζεῖ καὶ ὁ πόνος ὁ δικός μας…

Ἂϊντε Ἀδέρφια, καὶ ἔχουμε δρόμο ἀκόμα!

Σκέψεις...

 

Οἱ σκέψεις μου γέμισαν τὸν φθινοπωρινὸ ἀέρα

σὰν τὰ κιτρινισμένα φύλλα.

Σκέψεις ποὺ διαμορφώθηκαν ἀργὰ καὶ ἀνεπαίσθητα

ὅταν οἱ ξεριζωμένοι αἰῶνες πέρασαν μπροστά μου,

γλιστρῶντας στὸ χρόνο 

ἀθέατοι καὶ ἀνέγγιχτοι τοῦ συλλογικοῦ τρόμου

ποὺ τμῆμα του εἴμαστε προσθήκη.

Κι ἂν εἶναι ὁ σαρκασμὸς

ποὺ μιλάει αὐτὴν τὴν στιγμὴ

συγχωρῆστε με,

εἶναι γιατὶ δὲν θέλω νὰ παρατείνῳ

τὴ γιορτὴ τοῦ τίποτα

ποὺ μᾶς ἐξανεμίζει μέσα στὴν ἀκινησία,

ὅταν ἀκόμα καὶ αὐτά, τὰ δέντρα

ἐξακολουθοῦν νὰ σείουν τὰ κλαδιά τους.

Γιατὶ ὅταν τὸ μέλλον γίνει παρὸν

καὶ τὸ σήμερα, αὔριο

ὅταν πιὰ πάψει ἡ σιωπηρὴ ἀνακωχὴ

ποὺ τὰ φιλτραρισμένα λόγια

κήρυξαν στὴν καρδιά μας,

τότε τὸ παγερὸ ρῖγος τῆς ἀναγνώρισης

θὰ ταξιδέψῃ παρέα μὲ τὸ αἷμα στὶς φλέβες μας

καὶ οἱ χαμένες ψυχὲς ποὺ παγιδεύτηκαν

σ`αὐτὸν τὸν ἀπατηλὸ κόσμο,

οἱ λαθραῖοι ἀναγνῶστες τῆς ζωῆς

θὰ ξεδιπλώσουν τὶς μυστικές φτεροῦγες

ποὺ καλὰ κρατοῦσαν κρυμμένες

στὰ βάθη τοῦ μυαλοῦ

καὶ θὰ ξεφύγουν ἀπὸ τὶς σκέψεις αὐτὲς

ποὺ καταδυναστεύονται

ἀπὸ τὸν τρόμο καὶ τὴν παραφροσύνη.

Δὲν εἶναι μόνο σκέψεις

ὅσα μοιράζομαι μαζί σας

μὰ καὶ ἐλπίδα...

 Χλόη

 

 

Φωτογραφία, Lane Turner, http://www.boston.com/bigpicture/2012/08/in_flight_1.html

Ἀναγέννηση...

Μὴν κοιτᾷς τὴν σαστισμένη μοίρα σου
δὲν εἶναι ἀποκύημα τῆς φαντασίας·
εἶναι οἱ τρομοκάπηλοι τῆς γενιᾶς μας
ποὺ καταχράστηκαν τὸ μέλλον μας
οἱ λογοκλόποι τῶν προγόνων μας.
Πάλεψε,
κι ἂν τὰ ἄθλια ἀρνιοῦνται ν΄ ἀποδιωχθοῦνἄφησε τὴν σκέψη ν΄ ἀκολουθήσῃ
τὰ ζεστὰ ἀνοδικὰ ρεύματα τοῦ ἀέρα.
Ἀδιαφόρησε
στὶς παραμορφωμένες ἀντιλήψεις
ποὺ ἀπειλοῦν ν΄ ἀποκτήσουν μορφή.
Ψηλάφισε
τὶς ἀλλόκοτες πιθανότητες ποὺ ἒχουμε
σ΄ αὐτὸν τὸν κόσμο τῆς ἀπειλῆς καὶ τῆς τρέλας.
Πάλεψε,
καὶ ὅ,τι δὲν μπορεῖς νὰ τὸ ἀλλάξῃς,
μὴν τὸ συνηθίσῃς…

Χλόη

Εἰκόνα ἀπὸ ἐδῶ

Πῶς νὰ παλέψῃς;

«Νέκρωσε ἡ σκέψη μου στὸ ἄκουσμα·  μ’ ἔπνιξε ὁ πόνος. Κοίταξα τὴν κυρά μου, στήριγμα καὶ λύτρωση τόσα χρόνια καὶ εἶδα τὸ δάκρυ της νὰ κατηφορίζῃ μέσα στὴν χαρακιὰ του χρόνου.

Πῶς νὰ παλέψῃς αὐτὸν τὸν ἐχθρὸ ποὺ ἡ μοίρα ἔφερε τώρα, στὸ λιόγερμα τῆς ζωῆς; Πῶς νὰ παλέψης αὐτὸν τὸν ἐχθρὸ ποὺ ὅπλα του εἶναι τὰ λόγια τὰ ψεύτικα, θεός του τὸ χρῆμα καὶ ἀνάγκη του, ἡ ἐξουσία!

Μᾶς πήρανε τὴ χώρα·  τοὺς ἀγῶνες τοὺς δικούς μας·  τῶν προγόνων μας! Μᾶς πήρανε τὴ χώρα·  οἱ ἀπαίδευτοι, οἱ ἀνάλγητοι, οἱ ἀγνώμονες! Καὶ αὐτὰ τὰ χέρια τὰ ροζιασμένα, τὰ σκληρὰ δουλεμένα, τὸ κράτησαν τὸ ντουφέκι καὶ τὸ δόξασαν στ’ ἀλβανικὰ βουνὰ καὶ στὰ δασωμένα πλάγια τῆς πατρίδος. Μὰ εἶχε πρόσωπο τότες ὁ ἐχθρός, τὸν ἔβλεπες, καὶ αὐτὸν καὶ τὰ ὅπλα του·  ἔβλεπες τὸ αἷμα του νὰ χύνεται στὴ γῆ καὶ θέριευες καὶ φούσκωνες καὶ λυσσομάναγες μὲ τὴ Λευτεριὰ στὴν σκέψη…

Καὶ τώρα τί;  Τί ὅπλο ν’ ἀντιτάξῃς; Τὶ ὅπλο νὰ σφίξῃς στὴ χούφτα καὶ σὲ ποιά σφαῖρα νὰ βάλῃς καβάλα τὶς ἐλπίδες σου;  Ἂχ αὐτὴ ἡ δίψα χαλασμοῦ μὲ πνίγει τώρα, σὰν καὶ τότε…»

Κι αὐτό τὸ ἀσίγαστο ποὺ φούσκωνε μέσα του τὸ ὀνόμασε... ἄδικο

Ἄδικη ζωὴ

Ἄδικη πατρίδα

Ἄδικος κόσμος

Μὰ δίκαιος ἀγῶνας ὁ ἀγῶνας τῆς τιμῆς καὶ τῆς λευτεριᾶς

Καὶ παίρνει τὸ μάτι αὐτὴν τὴν παλαβὴ λάμψη  

καὶ τὸ χαλκωμένο ἀπὸ τὸν ἥλιο μέτωπο 

ραγίζει ἀπὸ τὶς σκέψεις καὶ τὰ ὅνειρα,  

ποὺ ἀγκαλιασμένα μὲ τὸν πόλεμο, 

ἀπόκαμαν πριν την εκπλήρωσή τους.

Κι ἀναπολεῖ τὴν νιότη του·  

τότε ποὺ ἔπλαθε τὴν τύχη μὲ τὰ ἴδια του τὰ χέρια· 

τότε ποὺ ρώταγε τὸν θάνατο ἂν φοβᾶται τὴ ζωή. 

Κι ἦταν ψυχόρμητη ἡ ἀντίδραση αὐτή, 

στὴν καταχνιὰ τοῦ κουρνιαχτοῦ τῆς μάχης,  

τότε ποὺ νόμιζε πῶς εἶχε κάνει συμφωνία μὲ τὸ θάνατο, 

τότε ποὺ ἔτρεμε ἡ γῆς καὶ ὁ ἀέρας παλλόταν 

ἀπ` τὰ ἀτσάλια ποὺ βροντοῦσαν· 

καὶ ἡ ματιὰ γοργή, ἔκοβε τὸν κίνδυνο.

Ὅσοι δὲν ἀπόμειναν κεραυνωμένοι 

κεῖνες τὶς ἐποχές τὶς δύσκολες 

κρύψαν τὴν ἀγριεμένη λάμψη 

βαθιὰ στὴν κόρη τοῦ ματιοῦ 

κι ἔδωσαν στὸ πρόσωπο 

ἀταραξία μαρμάρινη...

 

''Λειψὴ ἡ ζωὴ παιδάκι μου

στὰ χρόνια τὰ δικά μας

Κεῖνα τὰ χρόνια τοῦ χαμοῦ

τῆς ἄφθαρτης γενιᾶς μας...''

Καὶ σὰν ἀκούμπησα τὸ χέρι του ποὺ ξαπόσταινε στὰ γόνατά του ἔνιωσα ὅλο τὸ θρῆνο ποὺ κατοικοῦσε μέσα του...

Ἂχ Ἑλλάδα μου…!  

 

Χλόη

Ἡ φωτογραφία τοῦ Φώτη Καζαζῆ ( φωτογραφικὲς ἀφηγήσεις ) εἶναι ἀπὸ zafora.blogspot.com