Ὕψωμα Ἑλλάδα...

Γράφει ὁ simple man

    Πάλι θα χάσουμε. Το προαίσθημα της ήττας είναι το πρώτο που έρχεται πριν η ίδια η ήττα μπει θριαμβεύτρια στην αλωμένη πόλη. Δεν έχει σημασία που δεν κουβαλήσαμε όπλο και δεν ακούσαμε ήχο σφαίρας να περνάει δίπλα από το κεφάλι μας, εμείς πολεμήσαμε.

Δεν έχει καμία σημασία που δεν θα γραφούν ένδοξες ιστορίες για μας τους Έλληνες της πρώτης και δεύτερης 10ετίας του 21ου αιώνα. Δεν έχει σημασία που δεν έχουμε εμφανή ίχνη καταπόνησης στο κορμί μας, ούτε που δεν τραγουδούμε θούριους όλοι μαζί πριν την κάθε μάχη, εμείς πολεμήσαμε.

Ε.Μ.Σ.: Χάρτης τῆς «Νέας Τουρκίας» στὴν Milliyet...

Ε Τ Α Ι Ρ Ε Ι Α Μ Α Κ Ε Δ Ο Ν Ι Κ Ω Ν Σ Π Ο Υ Δ Ω Ν

Χάρτης της «Νέας Τουρκίας» στην Milliyet από τον Έβρο μέχρι τη Θεσσαλονίκη

   Η μεγάλη τουρκική εφημερίδα Milliyet δημοσίευσε χάρτη της «Νέας Τουρκίας». Στον χάρτη η «Νέα Τουρκία» περιλαμβάνει την Ενιαία Θράκη (τουρκική, ελληνική και βουλγαρική), την ελληνική Ανατολική και Κεντρική Μακεδονία μέχρι τη Θεσσαλονίκη και περιοχές της νοτιοανατολικής Βουλγαρίας.

Ἀνεξόφλητος...

 

Όσο κι αν θέλεις να βρεις μία στάλα ελπίδας μέσα στον σωρό με τα σκατά που έχουμε πέσει, ξέρεις ότι είναι ανώφελο. Στα ψιλά γράμματα των εφημερίδων οι ζωές και οι θάνατοί μας. Δεν αφορούν κανέναν. Ο Ζορμπάς εκτελέστηκε και το κηδειόχαρτό του καρφώθηκε στις κολώνες της ΔΕΗ.  Στεκόμαστε σαν χαμένοι μπροστά στην ανακοίνωση θανάτου και κάθε μέρα βλέπουμε ότι η κηδεία αλλάζει ημερομηνίες. Κάθε μέρα και μία καινούργια.

Ἡ χρήση τῆς ἀφίσας...

Ἡ ἐμπιστοσύνη στὴν πολιτικὴ ἡγεσία ποὺ ξεπερνᾶ τὸ φυσιολογικὸ ἐπίπεδο, εἶναι σημαντικὸ στοιχεῖο γιὰ τὴν κατανόηση τῆς ἐξάπλωσης τοῦ ἐθνικοσοσιαλισμοῦ, καὶ ἀναμφίβολα τὸ πιὸ σημαντικὸ θέμα τῆς ναζιστικῆς προπαγάνδας. Οἱ Ναζὶ ἐνσωμάτωσαν στὶς ἰδέες τους τὴν ἔννοια τῆς Führerprinzip («ἡ ἀρχὴ τῆς ἡγεσίας», Führer: ἡγέτης), καὶ ὁ Χίτλερ ἐμφανίζεται στὶς ἀφίσες νὰ καθοδηγῇ τὸ πεπρωμένο τοῦ ἔθνους. Στὸ κείμενο τῆς ἀφίσας διαβάζουμε: «Ἕνας λαός, ἕνα ἔθνος, ἕνας ἡγέτης».

     Ἔχουμε πλέον συνειδητοποιήσει ὅτι τὰ λεγόμενα τῶν πολιτικῶν προσώπων σπάνια ἀνταποκρίνονται στὴν πραγματικότητα. Ἐμεῖς πιστεύαμε πὼς ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ κάποιος δηλώνει κάτι δημόσια, δεσμεύεται γιὰ τὴν ἀλήθεια τοῦ λόγου του μέσῳ τῆς προσωπικῆς του τιμῆς. Καὶ συνειδητοποιοῦμε ὅτι ἡ μόνη τιμὴ ποὺ ὑπάρχει στὸ μυαλό τους εἶναι ἡ χρηματική.

 Ἡ μνήμη ἑνὸς Λαοῦ δὲν πρέπει νὰ εἶναι κοντόπνοη· πρέπει νὰ ἀναχαράζῃ, νὰ ψηλαφίζῃ, νὰ ἐρευνᾷ τὶς πτυχὲς τῆς Ἱστορίας!

     Ὁ Ἀδόλφος Χίτλερ ἦταν ὁ πρῶτος ἠγέτης ποὺ χρησιμοποίησε στὸ ἔπακρο τὶς δυνατότητες τῆς προπαγάνδας. «Ὅπλο ἀποτελεσματικότατον, ἂν βρεθεῖ σὲ χέρια κατάλληλου καὶ ἰκανοῦ» ἔγραψε γιὰ αὐτὴν τὸ 1924 στὸ «Main Kampf»! Καὶ πραγματικὰ, μέσα σὲ ἐλάχιστους μῆνες ἀπὸ τὴν ἄνοδο τοῦ Χίτλερ στὴν ἐξουσία τὸ 1933, οἱ Ναζὶ κατόρθωσαν νὰ ἐλέγξουν καὶ νὰ ἀναδιοργανώσουν τὴ δημόσια ζωὴ σὲ ὅλη τὴ Γερμανία καὶ ταυτόχρονα νὰ ἀλλάξουν τὴ νοοτροπία τῆς μάζας.

Οἱ Παράσιτοι καὶ ἡ ἐξέλιξή τους...

   Ἡ λέξις «παράσιτος» δὲν ἦταν λέξη ἀτιμωτική. Ἀρχικὰ δήλωνε τοὺς βοηθοὺς ἢ τοὺς κατώτερους ὑπαλλήλους τῶν ἱερέων. Τὸ ἔργο τους ἦταν νὰ συλλέγουν τὸν σῖτον ἀπὸ τοὺς μισθωτὲς τῶν κτημάτων τοῦ ναοῦ, νὰ βοηθοῦν στὶς θυσίες καὶ νὰ μεριμνοῦν γιὰ τὶς προετοιμασίες τῶν ἐορτῶν. Ἡ ἐργασία τους ἦταν ὀχληρὴ καὶ ὅλοι οἱ πολῖτες προσπαθοῦσαν νὰ τὴν ἀποφύγουν.

Γιὰ τὸν λόγον αὐτόν ἔγινε νόμος ποὺ ὑποχρέωνε τὸν πολίτην νὰ ἐκλέγεται καὶ νὰ δέχεται τὴν συγκεκριμένην ὑπηρεσίαν. Μετὰ τὸ πέρας ὅμως τῆς θητείας του ὡς παράσιτος, ἀπαλλασσόταν στὸ μέλλον ἀπὸ μία δεύτερη τέτοια ὑπηρεσία.

Οἱ παράσιτοι σιτίζονταν ἀπὸ τὸν ναόν, ὅπως καὶ οἱ ἱερεῖς: «ὁ δουλεύων ἐν τῷ ναῷ καὶ ἐκ τοῦ ναοῦ τραφήσεται». 

Ἡ Λύτρωση εἶναι ὁ Ἀγῶνας!

 Ὂλυμπος. Dodwell, Edward, 1821

   Εἶναι αὐτὸ τὸ Ὂνειρο καὶ ἡ Ἐλπίδα καὶ αὐτή ἡ Ἀνάγκη, ποὺ σφίγγει τὴν καρδιὰ, καὶ σοῦ δίνει τὴν ἡμέρα τὸ φῶς καὶ τὴ δύναμη νὰ πορευτῇς ἀλλὰ, σ΄ ἀγρυπνᾶ τὴν νύχτα…

Ἡ Λύτρωση ποὺ περιμένεις δὲν πρόκειται νὰ ΄ρθῇ. Σφάλμα ἡ ἀναμονὴ καὶ ἡ ἀπραξία· ἡ προσευχὴ ἀρκεῖ, σοῦ εἶπαν· μὰ πῶς, πόσο ν΄ἀντέξῃς… Πόσο;

Οἱ πρόγονοι δίδαξαν· μὲ αἷμα καὶ σπαθὶ, καὶ μὲ ἀγῶνες, κερδίζεται ἡ Ἐλευθερία…
Μὲ τὸ κορμὶ νὰ λαχταρᾶ ν΄ἀντιταχθῇ στὸν δυνάστη, κερδίζεται ἡ Ἐλευθερία…
Καὶ ἡ λαχτάρα αὐτὴ εἶναι ποὺ ὁπλίζει τὸ χέρι.

Γιατὶ δὲν κλείνουμε τὰ μάτια μας στὸν πόνο του Ἀδερφοῦ!
Γιατὶ στὸν πόνο του μέσα, ζεῖ καὶ ὁ πόνος ὁ δικός μας…

Ἂϊντε Ἀδέρφια, καὶ ἔχουμε δρόμο ἀκόμα!

Οἱ Μινωΐτες στὴ Βόρεια Θάλασσα...

Χανς Πέτερ Ντυρ, Το ταξίδι των Αργοναυτών, εκδόσεις Insel, 2011

   Ανακάλυψαν οι Μινωίτες πρώτοι τη Βόρεια Θάλασσα; Στη Γερμανία αναζωπυρώνεται η συζήτηση γύρω από τα θεαματικά ευρήματα του εθνολόγου Χανς Πέτερ Ντυρ στη θάλασσα του Βατ παρά την αρχική αμφισβήτηση.

Ποιος ανακάλυψε τη Βόρεια Θάλασσα; Ο Πυθέας ο Μασσαλιώτης τον 4ο αιώνα προ Χριστού. Δύσκολο πράγμα να ανατρέψει κανείς αυτή την παγιωμένη επιστημονική άποψη. Και όμως αυτό προσπαθεί εδώ και πολλά χρόνια ο Γερμανός εθνολόγος και ιστορικός του πολιτισμού Χανς Πέτερ Ντυρ. Αναζητώντας στην αβαθή θάλασσα Βατ κατά τη δεκαετία του 90 μαζί με φοιτητές του την καταποντισμένη μεσαιωνική πόλη Ρούνγκχολτ έκανε μια αναπάντεχη ανακάλυψη. Μέσα σε ένα στρώμα τύρφης που χρονολογείται περί το 1300 π.Χ. εντόπισε μινωικά ευρήματα, θραύσματα αγγείων, θυμίαμα, κοπάλη, λάπις λάζουλι και μια σφραγίδα με επιγραφή σε γραμμική γραφή Α. Αν τα ευρήματα ερμηνεύονται σωστά, τότε όντως Μινωίτες από την Κρήτη ανακάλυψαν πρώτοι τη Βόρεια Θάλασσα.

Ἴων Δραγούμης καὶ Μακεδονία

Ίων Δραγούμης (1878-1920)

τοῦ Σταύρου Καρκαλέτση
ἱστορικοῦ - συγγραφέα

     Είναι εξαιρετικά γόνιμο, αν και όχι εύκολο, να γίνει κάποιος κοινωνός της βαθιάς και πολυσχιδούς σχέσης του Ίωνος Δραγούμη με την Μακεδονία. Αλλά είναι και ένα εγχείρημα κατ’ εξοχήν επίκαιρο. Πρόκειται για μια σχέση που παραπέμπει κατ’ ευθείαν στο σήμερα. Και αυτό, για δύο λόγους: Κατά πρώτον, η πολιτική φιλοσοφία του Δραγούμη εμφανίζει ισχυρή διαχρονικότητα, εμπεριέχει διάρκεια. Ειδικά στα αφορώντα την Μακεδονία. Και δεύτερον: Αυτό που ζούμε και εισπράττουμε σήμερα, με την απαράδεκτη, γκρίζα και εν τέλει άθλια πολιτική του συστημικού πολιτικού κόσμου, ως προς την επικείμενη παράδοση του ονόματος της Μακεδονίας σε αυτούς που την επιβουλεύονται. Όχι από την εποχή του Ίωνος Δραγούμη, αλλά ακόμη πιο πίσω...

Οἱ 10 µεγαλύτερες ἀρχαιολογικὲς ἀνακαλύψεις στὴν Ἑλλάδα τὸ 2011

Η αρχαία ιστορία γράφτηκε σε διάρκεια αιώνων, η αναζήτηση όµως των τεκµηρίων της δεν είναι κάτι που ακολουθεί χρονολογική σειρά ούτε κατευθύνεται από τις βουλές των επιστηµόνων, που άλλοτε µπορεί να πασχίζουν επί χρόνια για ένα εύρηµα χωρίς επιτυχία, άλλοτε – τύχη αγαθή – να το ανακαλύπτουν και άλλοτε να είναι ένα απρόσµενο αλλά σπουδαίο γεγονός. 


Σε κάθε περίπτωση, βέβαια, η οικονοµική δυσπραγία στενεύει τα περιθώρια της αρχαιολογικής έρευνας, άρα και των αποτελεσµάτων, κάτι που δεν είναι κρυφό ότι συµβαίνει τα τελευταία χρόνια. Αλλά παρά τους περιορισµούς αυτούς σηµαντικές αρχαιολογικές ανακαλύψεις υπήρξαν σε όλη τη χώρα µε ευρήµατα που θα µπορούσαν να στηρίξουν ολόκληρα µουσεία. Ενα έργο τεράστιο σε πλούτο και σηµασία, που διευρύνει τη γνώση του παρελθόντος αλλάζοντας σε κάποιες περιπτώσεις και τα ως τώρα ισχύοντα. Η Ελλάδα είναι πρώτη στον τοµέα αυτόν και η απόδειξη ακολουθεί. 


Η επιλογή των δέκα σηµαντικών ανακαλύψεων θα µπορούσε κάλλιστα να διευρυνθεί σε 20 ή και περισσότερα, γι’ αυτό και η κατάταξη δεν έχει γίνει µε σειρά σπουδαιότητας. Αυτό θα το κάνει η µελέτη τους και ο χρόνος.

ΠΟΛΛΑ ΡΙΧΤΕΡ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ...!

Γράφει ὁ Ν. Ι. Μέρτζος,

πρόεδρος τῆς Ἐταιρείας Μακεδονικῶν Σπουδῶν, δημοσιογράφος καὶ συγγραφέας.

ΠΟΛΛΑ ΡΙΧΤΕΡ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Έτσι απαντάνε οι Έλληνες!

 

   Ο δήμαρχος Αλεξανδρουπόλεως κ. Ευάγγελος Λαμπάκης, με πρωτοφανή δημοκρατική και εθνική ευαισθησία, όπως θα άρμοζε σε κάθε δήμαρχο της ακριτικής Ελληνικής Θράκης επέστρεψε επιστολή της Π.ΕΚ.Ε.Μ, που αναφερόταν συλλήβδην σε «Τουρκική μειονότητα της Δυτικής Θράκης». Η απάντηση του δημάρχου αποτελεί μνημείο θάρρους, και θα πρέπει να αποτελεί στο εξής ΟΔΗΓΟ πολιτικής και εθνικής δράσης κάθε δημάρχου, κάθε περιφερειάρχη και κάθε διοικητικού υπαλλήλου της ελληνικής Θράκης.

Η Θράκη έχει ανάγκη από τέτοιους άνδρες και όχι από συμβιβασμένες μετριότητες και φοβισμένα ανθρωπάκια.

   Τι είναι η ΠΕΚΕΜ; Πρόκειται για την «Πολιτιστική και Εκπαιδευτική Εταιρεία της Μειονότητας Δυτικής Θράκης», η οποία έχει έδρα την Κομοτηνή και μεταξύ άλλων σκοπεύει να δημιουργήσει τουρκικά εκπαιδευτικά και πολιτιστικά ιδρύματα στην Ελληνική Θράκη. Με λίγα λόγια να προωθήσει τον εκπαιδευτικό και πολιτισμικό εκτουρκισμό στην περιοχή μας. Ιδρύθηκε από τον πρώην βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Γκαλήπ Γκαλήπ και φαίνεται ότι τα νήματα των διασυνδέσεων με την Τουρκία είναι πολύ μεγάλα.

Πώς, ένα πολιτιστικός σύλλογος έχει χρήματα για να αναλάβει τέτοιας κλίμακας πρωτοβουλίες; Μάλλον, δεν είναι καθόλου δύσκολο να το φαντασθούμε, τη στιγμή που οι περισσότεροι χριστιανικοί σύλλογοι κινδυνεύουν με λουκέτο και δεν μπορούν να πληρώσουν ούτε το ενοίκιό τους.

Να σημειώσουμε ότι η ΠΕΚΕΜ έχει τη δυνατότητα να συναντιέται με όποιον παράγοντα της διοίκησης επιθυμεί π.χ. με τον Περιφερειάρχη Άρη Γιαννακίδη, κάτι το οποίο δεν συνέβη ΠΟΤΕ με κανένα Πομάκικο σύλλογο.

   Η ΠΕΚΕΜ στα πλαίσια των πιέσεων που ασκεί επιτυχώς σε άβουλους χριστιανούς παράγοντες της περιοχής, απέστειλε επιστολή, όπου μεταξύ άλλων αναφέρει τη γνωστή ρατσιστική φράση ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΘΡΑΚΗΣ. Ο χαρακτηρισμός αυτός είναι εξόχως γενοκτονικός αφού υποδηλώνει την φασιστική τους άρνηση να αποδεχθούν την ύπαρξη των Πομάκων αλλά και των Ρωμά (Τσιγγάνων). Επιπλέον, ο όρος Δυτική Θράκη είναι ο αγαπημένος όρος του τουρκικού εθνικισμού (τον οποίο δυστυχώς αναπαράγουν με βλακώδη τρόπο και χριστιανοί), προκειμένου να μην χαρακτηρισθεί η Θράκη, ως ελληνική, αλλά με γεωγραφικό και μόνο κριτήριο (αν και αυτό ακόμη είναι λανθασμένο). Ποτέ, μα ποτέ, δεν θα μιλήσουν για ΕΛΛΗΝΙΚΗ Θράκη, αλλά πάντα για ΔΥΤΙΚΗ, σαν να μην έχει εθνική ταυτότητα η περιοχή.

Αναρωτιώμαστε: Γιατί δεν αντέδρασε ο σιωπηλός δήμαρχος Κομοτηνής κ. Γιώργος Πετρίδης; Εν προκειμένω, η σιωπή δεν είναι χρυσός, αλλά ΕΓΚΛΗΜΑ και μάλιστα ΕΘΝΙΚΟ.

Επειδή, η απάντηση του κ. Ευάγγελου Λαμπάκη, συνιστά σπουδαία πράξη, Έλληνα (χωρίς εισαγωγικά) δημάρχου, την μεταφέρουμε αυτούσια και στο εξής δεν μπορεί παρά να αποτελεί σημείο αναφοράς μας.

Η ΥΠΕΡΟΧΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΑΡΧΟΥ

«Απαντώντας στο με αριθμό πρωτ. 15/28-02-2012 έγγραφό σας, σας το επιστρέφω ως αναίσχυντα αντεθνικό δεδομένου ότι αναφέρετε πολλές φορές την φράση «Τουρκική μειονότητα της Δυτικής Θράκης». Αποδέχομαι τις διεθνείς συνθήκες όπως αυτή της Λωζάνης περί θρησκευτικής μειονότητας στη Θράκη, την σύμβαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων που υπέγραψε η χώρα μας και ως ελεύθερα σκεπτόμενος άνθρωπος, αναγνωρίζω στον κάθε συμπολίτη μου τη δυνατότητα του αυτοπροσδιορισμού π.χ. χριστιανός ή μουσουλμάνος της Θράκης, Πομάκος, Ρομ, Τουρκικής καταγωγής κτλ, ΑΛΛΑ ΠΑΝΤΑ ΕΛΛΗΝΑΣ ΠΟΛΙΤΗΣ.

Έτσι, δεν μου είναι ανεκτή η φράση «τουρκική μειονότητα στη Δυτική Θράκη»,διότι ευθέως αποκαλείτε την μουσουλμανική μειονότητα της δυτικής Θράκης «Τουρκική», δηλαδή μαζικά και συλλογικά χωρίς να προκύπτει κάτι τέτοιο από το Νόμο, τις συνθήκες και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

ΣΕΒΟΜΑΙ ΤΟΝ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΛΑΟ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ στην Τουρκία. Σέβομαι και όλους τους συντοπίτες μου Έλληνες υπηκόους, μουσουλμάνους στο θρήσκευμα, που βρίσκονται στην Ελλάδα, αφού έμαθα να ζω μαζί τους ώριμα και δημιουργικά από τη γέννησή μου. Δεν ανέχομαι όμως να ΜΗΝ με σέβονται ως άνθρωπο, Έλληνα πολίτη και θεσμικό ως έχοντα την ιδιότητα του Δημάρχου.

Εν τέλει εάν αισθάνεστε εσείς που μου αποστείλατε το άνω έγγραφό σας ΜΕΛΗ ΑΝΥΠΑΡΚΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑΣ και όχι ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΣ με δικαίωμα ο καθείς ξεχωριστά του αυτοπροσδιορισμού κατά τα προεκτεθέντα, τότε δεν έχετε θέση στην Ελλάδα. Εννοείται ότι τα θέματα που αφορούν τα μειονοτικά σχολεία και τα παιδιά μας που φοιτούν σε αυτά στη Θράκη με ενδιαφέρουν απόλυτα και ως άνθρωπο και ως Δήμαρχο, αλλά θα τα συζητήσω με επαΐοντες και θεσμικούς οι οποίοι έχουν κατά νου το καλό των παιδιών μας χριστιανών και μουσουλμάνων και το καλό της Θράκης μας».

Ο Δήμαρχος Αλεξανδρούπολης

Ευάγγελος Λαμπάκης »

Αρθρο του Κεμάλ Φαρζλή

(Ζαγάλισα τεύχος 60, Απρίλιος - Μάιος 2012)

Ὠ Ἕλληνα...

Ἀπὸ τὸν Simple Man

   Επιτέλους ήρθε το τέλος. Το μισοπνιγμένο μας κορμί βούλιαξε μια και καλή. Νιώσαμε την άμμο στις πατούσες μας και το φως μπαίνει πλέον στα μάτια μας μέσα από κυβικά αλμυρού νερού. Πολλή η αλμύρα των δακρύων μας που γέμισαν τις θάλασσες μας. Κολυμπάμε πλέον στα δάκρυα μας. Γιατί, ω Έλληνα, δάκρυσες πολύ. 

Ήρθε λοιπόν η ώρα τώρα που πατάς τον πάτο της θάλασσας (το μοναδικό στέρεο έδαφος εδώ και δεκαετίες) και να μην ψάξεις καμία σανίδα σωτηρίας να σε περιμένει στην επιφάνεια. Οι σανίδες βγήκαν και αυτές στο παζάρι των εχθρών σου, αυτών που σε πέταξαν στην θάλασσα όταν βάραινες το πλοίο. Σε πέταξαν ως περιττό, αυτό μην το ξεχάσεις ποτέ.  

   Σταμάτα λοιπόν να πνίγεσαι και βάλε το μυαλό σου να δουλέψει. 50 χρόνια το είχες στην ναφθαλίνη. Μην ζητάς τώρα να βρεις τον αίτιο και τον φταίχτη. Προτεραιότητα έχει να μην πνιγείς. Προτεραιότητα έχει να μην ξεχάσεις το επαναλαμβανόμενο λάθος σου: Να επενδύεις σε θρασύδειλους.

Ὅταν ἡ πολιτικὴ σκαρφάλωσε στὶς κορυφὲς τῶν Μετεώρων!

    Οἱ ἐκλογὲς ἀποφασίστηκαν… πλησιάζουν… θὰ ἔρθουν! Ἀναμένουμε πανέτοιμοι νὰ «μαυρίσουμε» τοὺς ὑπαίτιους τῆς κατάντιας μας! Ἡ Δημοκρατία ὅμως, πέθανε στὸν τόπο ποὺ τὴν γέννησε, σὰν μετανάστης ποὺ γύρισε νὰ πεθάνει στὸν τόπο του. 

    Πολλὰ μποροῦμε νὰ διαβάσουμε γιὰ προηγούμενες ἐκλογικὲς ἀναμετρήσεις, γιὰ ἀποτελέσματα καὶ ἀντιδράσεις. Ἀλλὰ νὰ σκαρφαλώσῃ ἡ πολιτικὴ στὶς κορυφὲς τῶν Μετεώρων ὅπως διαβάζουμε στὴ Νέα Ἐφημερὶς, ἀρ. φύλ. 308, 4.11.1891 δὲν ἦταν κάτι ἀναμενόμενο… 

Πῶς νὰ παλέψῃς;

«Νέκρωσε ἡ σκέψη μου στὸ ἄκουσμα·  μ’ ἔπνιξε ὁ πόνος. Κοίταξα τὴν κυρά μου, στήριγμα καὶ λύτρωση τόσα χρόνια καὶ εἶδα τὸ δάκρυ της νὰ κατηφορίζῃ μέσα στὴν χαρακιὰ του χρόνου.

Πῶς νὰ παλέψῃς αὐτὸν τὸν ἐχθρὸ ποὺ ἡ μοίρα ἔφερε τώρα, στὸ λιόγερμα τῆς ζωῆς; Πῶς νὰ παλέψης αὐτὸν τὸν ἐχθρὸ ποὺ ὅπλα του εἶναι τὰ λόγια τὰ ψεύτικα, θεός του τὸ χρῆμα καὶ ἀνάγκη του, ἡ ἐξουσία!

Μᾶς πήρανε τὴ χώρα·  τοὺς ἀγῶνες τοὺς δικούς μας·  τῶν προγόνων μας! Μᾶς πήρανε τὴ χώρα·  οἱ ἀπαίδευτοι, οἱ ἀνάλγητοι, οἱ ἀγνώμονες! Καὶ αὐτὰ τὰ χέρια τὰ ροζιασμένα, τὰ σκληρὰ δουλεμένα, τὸ κράτησαν τὸ ντουφέκι καὶ τὸ δόξασαν στ’ ἀλβανικὰ βουνὰ καὶ στὰ δασωμένα πλάγια τῆς πατρίδος. Μὰ εἶχε πρόσωπο τότες ὁ ἐχθρός, τὸν ἔβλεπες, καὶ αὐτὸν καὶ τὰ ὅπλα του·  ἔβλεπες τὸ αἷμα του νὰ χύνεται στὴ γῆ καὶ θέριευες καὶ φούσκωνες καὶ λυσσομάναγες μὲ τὴ Λευτεριὰ στὴν σκέψη…

Καὶ τώρα τί;  Τί ὅπλο ν’ ἀντιτάξῃς; Τὶ ὅπλο νὰ σφίξῃς στὴ χούφτα καὶ σὲ ποιά σφαῖρα νὰ βάλῃς καβάλα τὶς ἐλπίδες σου;  Ἂχ αὐτὴ ἡ δίψα χαλασμοῦ μὲ πνίγει τώρα, σὰν καὶ τότε…»

Κι αὐτό τὸ ἀσίγαστο ποὺ φούσκωνε μέσα του τὸ ὀνόμασε... ἄδικο

Ἄδικη ζωὴ

Ἄδικη πατρίδα

Ἄδικος κόσμος

Μὰ δίκαιος ἀγῶνας ὁ ἀγῶνας τῆς τιμῆς καὶ τῆς λευτεριᾶς

Καὶ παίρνει τὸ μάτι αὐτὴν τὴν παλαβὴ λάμψη  

καὶ τὸ χαλκωμένο ἀπὸ τὸν ἥλιο μέτωπο 

ραγίζει ἀπὸ τὶς σκέψεις καὶ τὰ ὅνειρα,  

ποὺ ἀγκαλιασμένα μὲ τὸν πόλεμο, 

ἀπόκαμαν πριν την εκπλήρωσή τους.

Κι ἀναπολεῖ τὴν νιότη του·  

τότε ποὺ ἔπλαθε τὴν τύχη μὲ τὰ ἴδια του τὰ χέρια· 

τότε ποὺ ρώταγε τὸν θάνατο ἂν φοβᾶται τὴ ζωή. 

Κι ἦταν ψυχόρμητη ἡ ἀντίδραση αὐτή, 

στὴν καταχνιὰ τοῦ κουρνιαχτοῦ τῆς μάχης,  

τότε ποὺ νόμιζε πῶς εἶχε κάνει συμφωνία μὲ τὸ θάνατο, 

τότε ποὺ ἔτρεμε ἡ γῆς καὶ ὁ ἀέρας παλλόταν 

ἀπ` τὰ ἀτσάλια ποὺ βροντοῦσαν· 

καὶ ἡ ματιὰ γοργή, ἔκοβε τὸν κίνδυνο.

Ὅσοι δὲν ἀπόμειναν κεραυνωμένοι 

κεῖνες τὶς ἐποχές τὶς δύσκολες 

κρύψαν τὴν ἀγριεμένη λάμψη 

βαθιὰ στὴν κόρη τοῦ ματιοῦ 

κι ἔδωσαν στὸ πρόσωπο 

ἀταραξία μαρμάρινη...

 

''Λειψὴ ἡ ζωὴ παιδάκι μου

στὰ χρόνια τὰ δικά μας

Κεῖνα τὰ χρόνια τοῦ χαμοῦ

τῆς ἄφθαρτης γενιᾶς μας...''

Καὶ σὰν ἀκούμπησα τὸ χέρι του ποὺ ξαπόσταινε στὰ γόνατά του ἔνιωσα ὅλο τὸ θρῆνο ποὺ κατοικοῦσε μέσα του...

Ἂχ Ἑλλάδα μου…!  

 

Χλόη

Ἡ φωτογραφία τοῦ Φώτη Καζαζῆ ( φωτογραφικὲς ἀφηγήσεις ) εἶναι ἀπὸ zafora.blogspot.com

Ὁ δρόμος τοῦ Μαραθωνίου Μαχητοῦ.

   

Κείμενο τοῦ Ἀνδρέα Καρκαβίτσα, ποὺ δημοσιεύτηκε στὸ Πανηγυρικὸ Φύλλο τῆς 'Εστίας, μὲ ἀφορμὴ τοὺς 1^ους Ὁλυμπιακοὺς Ἀγῶνες, τὸ 1896.

   Ἡ ἀρχαία παράδοσις σῴζεται καὶ τώρα στὰ στόματα τοῦ λαοῦ. Ἔπαθε βέβαια τὶς παραλλαγὲς της καὶ αὐτὴ ὅπως ὅλα τ’ ἄγραφα μνημεῖα, ὅσα διατηρεῖ στὸ νοῦ τοῦ ὁ λαὸς καὶ τὰ παραδινεῖ ἀπὸ γενεὰ σὲ γενεά, σὰν ἱερὰ καὶ πολυτιμὴ παρακαταθήκη. Δὲν ἀναφέρει κατ’ ὄνομα τὸν πεζοδρόμο ποὺ ἔδραμεν αἱματοκυλισμένος νὰ φέρῃ τῇ χαροποιὰ εἴδησι τῆς νίκης στοὺς λιποψυχισμένους ἀπὸ τὴν προσδοκίαν δημογέροντας τῶν Ἀθηνῶν. Ὀλίγα μόνον διατηρεῖ σημάδια ὁρισμένα: τὸν τόπο ὅπου ἔγεινεν ἡ μάχη· τῇ μάχῃ αὐτῇ πὼς ἤταν φρικτῇ καὶ ἀντροφόνος· τὸν ἐχθρό πὼς ἦταν ὁ πατροπαράδοτος καὶ μισητὸς τοῦ γένους, ὁ τοῦρκος (σημ. Πέρσες)· καὶ τοὺς σταθμούς ποὺ ἔκαμεν ὁ πεζοδρόμος πολεμιστὴς γιὰ νὰ φτάση ἕως τὴν πόλι. Καὶ ἄλλο ἕνα ἀκόμη, τὸ κυριώτερο, πὼς ὁ πεζοδρόμος μόλις πρόφθασε νὰ ξεφωνήσῃ τὴν εἴδησι στοὺς πρώτους πολίτας κ’ ἔσκασεν εὐθὺς ἀπὸ τὸν μεγάλο κάματο καὶ τῇ μεγαλήτερη συγκίνησι.

Ἱστορικὲς ἀναφορὲς γιὰ τὴ Μακεδονία!

An historical map of the Roman Empire and the neighboring Barbarous nations... / by Monsieur William Del Isle ; printed for H. Moll, 1709

Μακεδονία ξακουστὴ τοῦ Ἀλεξάνδρου ἡ χώρα…

   Ὁ Γεωγράφος Μελέτιος (Μελέτιος Μήτρου, μητροπολίτης Ἀθηνῶν [Ἰωάννινα 1661- Κωνσταντινούπολη, 1714]) στὸ ἒργο του «ΜΕΛΕΤΙΟΥ ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ ΠΑΛΑΙΑ ΚΑΙ ΝΕΑ», Τόμος Β’, Βενετία 1807, γράφει:

Χαράτσια!

Τὰ χαράτσια δὲν εἶναι κάτι καινούργιο γιὰ τὸν Ἑλληνικὸ Λαό. Ὅλοι οἱ κατακτητὲς ἀπαίτησαν καὶ ἐπέβαλαν παράλογους φόρους. Βλέπετε ἕνας κατακτημένος λαὸς ἐξαναγκάζεται νὰ πληρώνῃ μὲ κάθε τρόπο καὶ μέσον.  Ἄς ἀλλαξαν οἱ αἰῶνες, ἄς ἄλλαξαν πρόσωπο οἱ κατακτητές· ὁ Λαὸς πάντα πληρώνει…

     Εἰκοσιπέντε ὁλόκληρα χρόνια κράτησε ὁ ἀγῶνας τῶν Ἑνετῶν γιὰ νὰ μὴν χάσουν τὴν Κρήτη ἀπὸ τοὺς Τούρκους, ὥσπου ἔλήξε τὸ 1669 μὲ τὴν ὁλοσχερὴ ἀπώλεια τῆς μεγαλονήσου. Ἡ Ἑνετική Ἀριστοκρατία γιὰ νὰ ἀνακτήσῃ τὸ χαμένο της γόητρο, προετοίμασε μετὰ ἀπὸ λίγα χρόνια ἐκστρατεία γιὰ τὴν ἀνακατάληψι τῶν χαμένων ἐδαφῶν. Ἐτοίμασε ἰσχυρὸ στόλο, τοῦ ὁποίου τὴν ἀρχηγία ἀνέθεσε στὸν Φραγκῖσκο Μοροζίνι.

Αὐτὰ διδάσκονται στὰ σχολεῖα τῆς FYROM!!!

Ἓλληνες! Δεῖτε τί διδάσκονται τὰ παιδιὰ στὰ σχολεῖα τῆς FYROM! Καὶ τὸ video αὐτὸ τελικὰ δὲν παρουσιάστηκε στὴ Χάγη!!!

Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΧΑΓΗΣ: ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ

   Στις 17 Νοεμβρίου 2008 τα Σκόπια προσέφυγαν στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης από το οποίο ζήτησαν α) να αναγνωρίσει ότι η Ελλάδα παρεβίασε την Ενδιάμεση Συμφωνία στην Ατλαντική Σύνοδο Κορυφής τον Απρίλιο 2008 που απέρριψε ομόφωνα την ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ και β) να διατάξει την Ελλάδα να μη προβάλλει αντιρρήσεις στην εισδοχή τους στους διεθνείς οργανισμούς.

Μετά διαδικασία τριών ετών, τη Δευτέρα 5 Δεκεμβρίου 2011 το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης ανακοίνωσε την απόφασή του η οποία απεδέχθη το πρώτο αίτημα των Σκοπίων και απέρριψε το δεύτερο αίτημά τους. Ταυτόχρονα η απόφαση καλεί τα δύο μέρη «να εμπλακούν σε ουσιαστικές διαπραγματεύσεις υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών» τις οποίες επί 16 συνεχή άκαρπα έτη διεξάγουν τα δύο κράτη με σκοπό «μιαν αμοιβαία αποδεκτή ονομασία».

Επακολούθησε πανηγυρισμός στα Σκόπια και κατάθλιψη στην Ελλάδα.

Αυθημερόν, ωστόσο, σημειώθηκαν σε διεθνές επίπεδο τα εξής 4 γεγονότα:

Ἀναίμακτος παράδοσις, ἡ πιὸ ἀτιμωτικὴ παράδοσις!

   Ἔχουν συνηθίσει νὰ βάζουν στὸν κρόταφο τοῦ ἄλλου, τὸ πιστόλι… Εἶναι αὐτὴ ἡ λειψὴ κυριαρχία ποὺ ἐπιθυμοῦν νὰ νιώσουν οἱ ἀπαίδευτοι, γιατὶ μόνο ἔτσι μποροῦν νὰ νιώσουν ἀνώτεροι· ἔστω καὶ διὰ τῆς βίας.